Momlit

Nr. 19

2011-02-15T00:38:00.000-08:00

Een jonge onderwijzers, een man met Asperger of PDD-NOS, en een kinderwens. Dat zijn de hoofdingrediënten van de literaire thriller 'Nr. 19'.

Ik heb al menig thriller gelezen, maar Michèle van Rees wist me meermaals te verrassen! Hoewel ik in het eerste hoofdstuk even een sterk 'Witten Raven boekje' gevoel kreeg, weet van Rees de rest van het boek boven dit niveau uit te stijgen.

De plot

Ik wil niet te veel verklappen, maar de mannelijke hoofdpersoon gijzelt de jonge onderwijzers.
'Saai,' was mijn eerste gedachte.
Maar dit is geen gewone gijzeling, want de jonge onderwijzers kan gewoon haar werk blijven doen, en bezoekt met haar gijzelaar zelfs haar ouders!

Wat zou jij doen?

'Wat zou jij doen als iemand jouw leven tot in de kleinste details overneemt?' Dat is de vraag die dit boek oproept. Ik vond het onvoorstelbaar dat de hoofdpersoon dit liet gebeuren, maar tegelijkertijd snap je het.

Met een bescheiden hondertweeënnegentig bladzijden lees je deze 'pageturner' zo uit. Een echte aanrader!

Ik snap niet dat dit boek niet net zoveel media aandacht krijgt als de boeken van bijvoorbeeld Saskia Noort en Esther Verhoeff.

Hoe heet de hoofdpersoon?!

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven, en toen ik voor deze bespreking de naam van de vrouwelijke hoofdpersoon wilde opzoeken, kon ik die nergens vinden! Ligt het aan mij, of wordt die niet gegeven?!

Praktische informatie

Nr. 19
Michelle van Rees

Empowered women

2009-10-18T09:56:00.000-07:00

De oorsprong van het prachtige koffietafelboek 'Empowered women' ligt bij de onvrede die iniatiefneemster Eveline-Carolina van Straten-Mazereeuw voelde op haar dertigste. Ze was getrouwd, moeder van vier kinderen en had een glansrijke carrière. Kortom ze had alles wat ze maar kon wensen, en toch wrong er iets. Het onbehagen van de moderne vrouw.

Lilith, de eerste vrouw op aarde

Tijdens een etentje met een groep vrouwen hoorde ze voor het eerst van Lilith. Iedereen kent wel het verhaal van Adam en Eva, maar voor Eva was er Lilith!

Lilith wilde een gelijkwaardige relatie met Adam, met gelijke rechten en plichten. Maar die stomme Adam zei: 'My way, or the highway', en zelfstandige Lilith koos de 'highway'. Na even kort getreurd te hebben, rende Adam naar God en vroeg om een nieuwe vrouw die wel naar hem zou luisteren, en zo kwam Eva.

Lilith en Eva vertegenwoordigen de twee kanten van de moderne vrouw, en het spanningsveld dat Eveline-Caroline voelde. Hoe geef je het moederschap vorm zonder jezelf te verliezen? Hoe combineer je kind en baan? De Lilith en Eva in ons vormen de oorsprong van deze vragen.

Vrijheid, zelfstandigheid, en onafhankelijkheid (Lilith) versus gebondenheid, onderdanigheid en gehoorzaamheid (Eva).

Lilith versus Eva

In onze huidige maatschappij scoort Lilith aanzienlijk beter dan dienstbare Eva. De traditionele feministes zouden Lilith vast mogen. Toen ik het boek las kon ik mij niet aan de indruk onttrekken dat Lilith de krachtigste is, en Eva degene van wie je je moet bevrijden om jezelf te worden. Daarmee is dit boek een product van haar tijd, waarin zelfactualisatie en individualisme hoog op de agenda staan.

Ook al stelt Eveline-Carolina duidelijk dat de beide dames er beiden mogen zijn, toch kreeg ik het gevoel dat Eva een beetje minderwaardig was.

Portretten zonder botox!

In dit boek wordt een groep vrouwen in de leeftijd van 35 t/m 60 geportretteerd. Hun verhalen zijn net zo echt als hun foto's: het verhaal van hun leven zie je weerspiegelt in hun gezichten.

Je hoeft het niet alleen te doen

Eveline-Caroline wil met dit boek andere vrouwen een steuntje in de rug bieden en de boodschap geven: je bent niet alleen! De dingen waarmee jij worstelt, zijn andere vrouwen ook bekend. Laten we leren van elkaars fouten en elkaar steunen met onze verworven wijsheden.

Naast dit boek geeft Eveline-Caroline daarom ook workshops, coaching en trainingen om vrouwen zo te helpen hun leven te realiseren zoals zij dat voor zichzelf wensen.

Geef je innerlijke Lilith en Eva allebei de ruimte!

Conclusie

Een prachtig vormgegeven boek vanuit een prachtige gedachte. Empowered women is een viering van vrouwenlevens, en vrouwelijke solidariteit. Voor de moeder met aandachts- en concentratiestoornissen biedt het bovendien schitterende foto's om te bewonderen, en de bijbehorende verhalen zijn niet te lang, en laten zich goed afzonderlijk lezen.

Een prachtig boek om te ontvangen op een verjaardag of Sinterklaasfeest, of om cadeau te doen.

Praktische info over dit boek

Eve & Lilith
Straten-Mazereeuw, E.C. van

Meer weten?

Website Eve and Lilith

Eve and Lilith© is een initiatief van Eveline Carolina van Straten die vanuit haar privé en zakelijke leven nauwe verbinding voelt met het Eve & Lilith dilemma en zich afvroeg of ze haar ervaringen kan gebruiken bij het begeleiden van vrouwen door dit proces. Een proces dat uiteindelijk moet leiden tot Acceptatie van je eigen keuze.

Moederziel

2009-10-08T07:14:00.000-07:00

Sophie Hannah's boek Moederziel doet me denken aan een Agatha Christie boek met hetzelfde duizelingwekkende aantal karakters, een moord en de verplichte ingewikkelde ontknoping.

Maar bovenal biedt het een donkere blik in de moederziel.

De plot is fascinerend: Sally, drukbezette moeder van twee kinderen en een lakse echtgenoot, beleeft een wilde week met een onbekende man die zich voorstelt als Mark Bretherick. Een jaar later worden Mark Brethericks vrouw en dochter vermoord, maar de Mark Bretherick die op het nieuws is, is niet de man die Sally heeft ontmoet. Rara, hoe kan dat?!

Overbevolking wat betreft personages

Mijn verlangen naar de ontknoping zorgde ervoor dat ik het boek steeds weer oppakte. Maar de verschillende perspectieven van de verschillende politiemensen die aan de zaak werken, voortdurend afgewisseld met Sally's perspectief en hoofdstukken met dagboekfragmenten zorgden er voor dat ik veel zin had het boek in een hoek te gooien.

Zweterig probeerde ik me dan te herinneren wie ook alweer wie was, welke agent vreemdging, en wie in godsnaam ook alweer de bijnaam Sneeuwman had. Waarmee ik maar wil zeggen dat dit geen boek is voor drukbezette moeders met concentratieproblemen.

Daarvoor zijn er te veel personages, en speelt Sophie Hannah te veel met de lezer. Zo krijgt politie-agent Simon op een geven moment een belangrijke ingeving, maar krijg je die als lezer ook te horen? Welnee! Simon houdt zijn ingeving lekker voor zichzelf. Soms kon ik wel gillen: 'Vertel het mij ook, vertel het mij ook!'

Ontknoping op ontknoping

Rond pagina vierhonderd volgt eindelijk de ontknoping, die vervolgens onjuist blijkt te zijn, waarna de echte ontknoping volgt. Helaas doet de ontknoping een even groot beroep op de concentratie en geheugen als de rest van het boek.

Ken je dat bevredigende gevoel als een naam op het puntje van je tong ligt, en plotseling weet je het? Hetzelfde gevoel kan een opgelost mysterie geven, maar bij Moederziel bleef ik met een onbevredigd gevoel achter. Ik denk dat de waarheid aangenaam gruwelijk was, maar zeker weten doe ik het niet.

Donkere blik in de ziel van een moeder

Afgezien van een detectiveboek is Moederziel een boek over moederschap. Door middel van dagboekfragmenten biedt het een intrigerend kijkje in de moederziel, en doet daarmee haar Nederlandse titel eer aan.

'Het is het gewoon niet waard. Zelfs als je het bekijkt als een investering, dus dat je een volwassen kind hebt dat bij je op bezoek komt als je seniel en eenzaam bent, is het het nog niet waard om de beste jaren van je leven te geven aan het: doe je jas aan nee ik wil mijn jas niet aan maar het is koud maar ik vind dat een stomme jas je hebt nu eenmaal geen andere jas ja maar ik wil een andere jas jammer dan we moeten nu weg ga in de auto zitten nee ik wil niet achterin ik wil voorin zitten nou dan heb je mooi pech want dat mag niet.'

'Ik heb haar nog nooit geslagen. Niet omdat ik vind dat je kinderen niet mag slaan, maar omdat ik Lucy soms zo verschrikkelijk graag wil slaan dat ik weet dat ik niet meer kan stoppen als ik er eenmaal mee begin. Dus dan kan het maar beter laten. Dat is net zoiets als een doos goddelijke bonbons openmaken terwijl je weet dat je er maar eentje mag.'

Politiek incorrecte citaten, maar toch roepen ze een gevoel van herkenning op.

Dat maakt Moederziel een intrigerende mix van detective en momlit en daarom zeker de moeite waard. Als je eenmaal in de achtbaan van dit boek hebt plaatsgenomen, wil je het eindpunt ook bereiken.

Praktische info

Sophie Hannah woont met haar man en twee kinderen in West Yorkshire.

Moederziel
Sophie Hannah
De Kern
ISBN 9789032511319
€18,95

Moederziel
Hannah, S.

De mythe van het glazen plafond

2009-09-29T09:05:00.000-07:00

Wat houdt vrouwen tegen?
-
Marike Stellinga is als het jongetje uit Christiaan Andersens sprookje, dat roept dat de keizer naakt is.

Ze zegt wat Nederlandse vrouwen al jaren verklaren in onderzoeken en enquetes: vrouwen zijn gelukkig met hun leven zoals het is. Ze worden niet achtergesteld, zijn niet slachtoffer van een zgn. 'moedercultuur', ze worden niet stelselmatig gediscrimineerd, en ze hoeven, en willen niet bevrijd worden.

Sterker nog, volgens Stellinga is Nederland een paradijs voor vrouwen. De enige slangen die zich in dit paradijs bevinden, zijn de overheid en de feministes die weigeren te hóren wat de Nederlandse vrouwen zeggen.

'Politici en activisten kunnen maar niet geloven dat vrouwen uit eigen keuze weinig werken. Zij blijven uit alle macht hindernissen zoeken die vrouwen van werken afhouden. Als het dan niet de kosten of kwaliteit van de opvang zijn die vrouwen tegenhouden, dan zijn het wel de schooltijden die vrouwen hinderen.'

'Onzin die ik ga ontkrachten.'

Zowel overheid als feministes willen dat vrouwen massaal buitenshuis gaan werken. Dat ze dat niet doen komt volgens overheid en feministes omdat ze niet echt de keuze hebben, omdat er geen opvang is, omdat er een glazen plafond is, omdat mannen onvoldoende helpen etc. Al deze oorzaken bestempelt Stellinga kernachtig tot 'onzin over vrouwen die ik ga ontkrachten.'

De overheid wordt daarbij gemotiveerd door ouderwets winstbejag: er is geld nodig. De feministes vinden de korte werkweken van vrouwen een probleem omdat vrouwen daardoor financieel afhankelijk zijn van hun partner.

Overheid en feministes: laat vrouwen met rust

Marike Stellinga pleit voor vrijheid van leven en een eind aan de 'hulp' van overheid en feministes. Ze toont systematisch, en op rationele en overtuigende toon aan dat de overheid bakken met geld wegsmijt in haar tevergeefse queste vrouwen de arbeidsmarkt op te duwen. Tevergeefs, omdat vrouwen niet willen.

'Alle onderzoeken, nationaal en internationaal komen telkens tot dzelfde conclusie: de keuze van vrouwen voor voltijd- of deeltijfbanen, voor carrière of geen carrière, is sterk afhankelijk van de voorkeuren van vrouwen zelf.'

Noorwegen is eng

Stellinga maakt korte metten met Noorwegen dat wordt gepresenteerd als voorbeeld voor ons allen. Het beeld dat ze schetst kenmerkt zich door een ontstellende overheidsbemoeienis in het privé en zakelijke leven, die bijna sektarisch aan doet.

Niet voor niets verklaart Stellinga:

'Ik krijg te horen dat de vragen die ik stel 'niet populair' zijn of zelfs dat mijn vraag 'verkeerd' is. De Noren zijn beleefd en vriendelijk, maar ik proef in hun antwoorden het geduld van mensen die praten met een onwetende.'

Conclusie

Op de achterflap van het boek staat wervend dat het een 'baanbrekend boek over een van de gevoeligste thema's van deze tijd' is. En dat is het inderdaad. Niet zozeer omdat Marike Stellinga iets nieuws brengt, zoals ze zelf al aangeeft: Nederlandse vrouwen zeggen zelf al jaren dat ze heel tevreden zijn, maar omdat ze haar boodschap zo zorgvuldig en goed onderbouwd brengt. Waar veel wetenschappelijk onderzoek geïnterpreteerd wordt vanuit een bepaalde, feministische, invalshoek weet Stellinga het wetenschappelijk en objectief te houden.

Laten we hopen dat Stellinga slaagt waar de Nederlandse vrouwen falen: tot de overheid doordringen.

Dit boek is een echte aanrader!

Aangeraakt door Emma Fasol

2009-09-25T04:53:00.001-07:00

Aangeraakt
Fasol, E.
Ezra is een vrouw als jij en ik. Gelukkig getrouwd met kind, en interessant werk in de vorm van een teksbureau, dat ze vanuit haar nieuwbouw huis in jaren dertig stijl runt. Ezra zou zo een vriendin van je kunnen zijn.

Maar dan wordt ze tot over haar oren verliefd op een ander.

Door een aanrijding maakt ze kennis met Tijs. En Tijs raakt iets in Ezra, maakt iets in haar wakker, waarvan ze niet wist dat het in slaap gevallen was. Ze leert zichzelf opnieuw kennen: niet als partner van, of moeder van, maar als Ezra, als sexy vrouw. En daarbij wordt ze simpelweg tot over haar oren verliefd op Tijs.

Ezra's gevoelens zijn zo sterk dat ze ze niet kan bedwingen en een relatie met hem begint. Ook al vindt ze dat ze het haar gezin niet kan aandoen, en houdt ze van haar man, ze zet dat allemaal op het spel.

De zonden van de vader

Ezra's ontrouw heeft een extra scherpe kant omdat ze hetzelfde doet wat ze haar vader altijd heeft verweten: haar vader bedroog haar moeder met een andere vrouw. Nu ze zelf de hevigheid van een verliefdheid op een ander ervaart kijkt ze met nieuwe blik naar de keuzes van haar vader, en zoekt voor het eerst uit zichzelf contact met zijn nieuwe vrouw. Haar vader is inmiddels overleden.

Huisjeboompjebeestje, en dan?

Wat aangeraakt boeiend maakt is dat Ezra's leven zo herkenbaar is. Het is huisje-boompje-beestje, en dan plotseling die vraag: is dit wat ik wil met mijn leven? Doe ik mezelf niet te kort? Mag ik voor mezelf kiezen als ik daar anderen pijn mee doe? Wellicht niet verbazingwekkend dat Ezra de veertig nadert, en daarmee rijp is voor de klassieke midlife crisis.

Als lezer worstel je met Ezra mee, en ben je nieuwsgierig wat ze uiteindelijk zal doen. Mag je als vrouw je gezin op het spel zetten voor jezelf of is dat egoïstisch, en een symptoom van onze huidige maatschappij? Een maatschappij waarin het indivualisme hoogtij viert, en zelfontplooiing het grootste goed is, ook als dat ten koste gaat van een ander?

Ezra, Vic, Tijs en Amy

In de driehoeksverhouding leren we vooral Ezra goed kennen, en tot op zekere hoogte ook haar man Vic, die wordt neergezet als een behoudende man die sterk hecht aan een gezinsleven en de status quo. Tijs leren we minder goed kennen, hoewel zijn vlucht uit zijn vorige relatie omdat zijn vriendin te ziekelijk was veelzeggend is.

Ook een belangrijke rol speelt Ezra's beste vriendin Amy, die haar man heeft verlaten en voor 'zichzelf' heeft gekozen. Amy's verliefdheid en de charme van haar nieuwe relatie benadrukken dat Ezra's eigen relatie die sprankeling niet langer heeft. Maar dan wordt Amy bedrogen door haar nieuwe liefde, raakt ongewenst zwanger en krijgt een miskraam.

Ezra's keuze

Uiteindelijk maakt Ezra dan toch een keuze. Maar het is me niet duidelijk of die keuze wat betreft Tijs echt van haarzelf is, of voorkomt uit zijn reacties.

Het is een verdrietige keuze, met in eerste instantie alleen verliezers. Toch vindt Ezra dat ze hem moet maken. Als lezer liet hij een bittere smaak achter in mijn mond.

Ik denk graag dat ik anders zou hebben gekozen.

Praktische info
Emma Fasols website

Van den Berg stort in!!

2009-09-02T06:30:00.001-07:00

Van den Berg stort in!!
Marjan van den Berg
Door een giftige cocktail van deprimerende mediaberichten over de kwaliteit van het onderwijs, en vijf kinderen die dit onderwijs 'genieten', is mijn vertrouwen in het Nederlands schoolsysteem niet meer wat het geweest is. Vooral de term 'afvoerputje van de maatschappij' met betrekking tot het VMBO is erg bij mij blijven hangen. En laten daar nou juist twee van mijn kinderen terecht zijn gekomen.

Gelukkig biedt Marjan van den Berg met haar boek 'Van den Berg stort in', door middel van een serie columns over haar werk als docent op het VMBO, licht in de duisternis. Ze biedt de lezer een kijkje achter de schermen, en dan blijkt het VMBO zo gek nog niet. Toegegeven, er zitten etterbakjes tussen, maar ook heel veel lieve, betrokken pubers.

En zoals van den Berg zegt: '

'Oké, de kans dat ze dokter worden is niet groot. Maar als mijn wc verstopt zit door al dat beschreven pleepapier (stigmatiserende teksten journalisten), dan bel ik dus met Gerry. Die heeft een eigen loodgietersbedrijf'.

De kracht van dit boek is dat Van den Berg beide kanten van het onderwijsvak belicht, de mooie en de minder mooie, en vervolgens in breed maatschappelijk perspectief plaatst. Daarbij schuwt ze stevige kritiek op het huidige onderwijs niet, bijvoorbeeld over het studiehuis:

'Wat wil dat studiehuis namelijk? Dat kinderen zelfstandig aan de slag gaan. Leraren worden begeleiders en wegwijzers. Leerlingen worden zo nieuwsgierig gemaakt dat ze zelfstandig op speurtocht gaan naar kennis en wijsheid.... Tja, dat verzin je toch alleen als je nog in sprookjes gelooft.'

Daarnaast biedt het ook een intrigerende blik in de wereld van de moderne puber en met termen, als dissen, faja, doekoe en goedoe.

Dit boek is verplichte kost voor iedere ouder met een kind op het VMBO, en al die ouders die denken dat het VMBO het afvoerputje van de maatschappij is.

De moedermafia: wespennest

2009-08-18T04:32:00.000-07:00

De moedermaffia: Wespennest
-
Wespennest, het eerste deel van Duitse Kerstin Giers' serie 'De moedermafia' heeft de diepgang van een bord tomatensoep, maar het smaakt heerlijk en is pittig gekruid met ironie en zelfspot. Dat laatste is ook meteen wat Wespennest uittilt boven het gemiddelde momlit boek.

Momlit wordt in de media altijd neergezet in termen van 'hilarisch', terwijl het dat vaker niet, dan wel is. Maar Wespennest mag gerust hilarisch genoemd worden, vanwege de rake typeringen en kostelijke conversaties tussen moeders waar het onderliggend venijn van afdruipt.

Zo is een belangrijk topic onder de moeders de vrijheid voor jongens om staand te plassen in verband met hun succesvolle psychologische en seksuele ontwikkeling. Een van de moeders beweert dat het geslacht van haar man in het wc water hangt als hij gaat zitten.

'Ben ik nou wat traag van begrip of beweer je in je laatste berichtje nou werkelijk dat de pik van je man in het water bungelt als hij op de plee zit, mama Sabine? Ik heb dat even nagemeten bij ons toilet en ben tot de conclusie gekomen dat Peter met zijn lid waarschijnlijk een Boeing 747 in de lucht kan bijtanken.'

Verfrissend is ook de Duitse setting. Hier gaan de moeders niet naar Starbucks voor koffieochtenden, maar gaan bij elkaar op de koffie.

Flinterdunne plot

Het verhaal heeft weinig om het lijf: vrouw (Constance) wordt door man (Laurent) verlaten door een jongere versie van haarzelf, en begint een nieuw leven. Ze neemt weliswaar geen nieuw kapsel, maar haar woning krijgt wel de obligate make-over.

Ondanks de flinterdunne en zwaar belegen plot weet Kerstin Giers zich ook hier te onderscheiden van bestaande momlit, door de nieuwe vlam van Laurent sympathiek te maken. Zo sympathiek dat gedumpte Constance haar eigenlijk beter gunt dan Laurent!

Wespennest is een aanrader. Na vijf weken zomervakantie heb ik de aandachtsspanne van een konijn, en desondanks las ik het zo uit. Het is gezelllig, herkenbaar, en je voelt je er als moeder beter door.

Wat wil je nog meer?!

Luie ouders hebben gelijk

2009-08-15T09:43:00.000-07:00

Luie ouders hebben gelijk
Tom Hodgkinson

Kinderen hebben het tegenwoordig druk, druk, druk, en daardoor hebben hun arme ouders het ook druk, druk, druk. Want iemand moet toch het geld verdienen voor al die stimulerende clubjes en activiteiten, en iemand moet ze er toch heen brengen.

Tom Hodgkinson geeft in zijn boek 'Luie ouders hebben gelijk' de oplossing: lui ouderschap. In de praktijk betekent dit: laat je kinderen hun gang gaan, en doe vooral niet te veel op ze uit.

Voor deze oplossing liet Hodgkinson zich inspireren door D.H. Lawrence die in 1918 schreef:

'Hoe moet de opvoeding van een kind worden aangepakt? De eerste regel is: laat hem zijn gang gaan. De tweede regel is: laat hem zijn gang gaan. De derde regel is: laat hem zijn gang gaan. Dat is de hele aanpak.'

Luie Tom pleit voor een opvoeding met zelfgemaakt houten speelgoed, veel natuur, huisdieren en weinig regels, waarin de ouder zich op de achtergrond houdt.

De luie ouder

'Liever thuis zonder een cent op zak dan genoeg geld maar altijd afwezig.'

De luie ouder heeft twee doelen:

Een makkelijker leven
Onafhankelijke en zelfredzame kinderen creëren

Denk je misschien dat het onverantwoordelijk is een kind aan zichzelf over te laten? Volgens Hodgkinson ben je júist een verantwoordelijke ouder als je lui bent, omdat aan die luiheid respect voor je kind ten grondslag ligt.

Als voorbeeld haalt Tom 'primitieve culturen' aan, waar kinderen gezellig met messen bij diepe kuilen spelen. Daar respecteren ze het gezonde verstand van kinderen tenminste nog.

Onverantwoordelijk zijn pas de ouders die hun kind naar school doen.

Hoewel je je kind dus zoveel mogelijk aan zichzelf moet overlaten beveelt Hodgkinson wel aan de eerste drie levensjaren van het kind zoveel mogelijk thuis te zijn.

We zijn allemaal slachtoffer van het Industrieel Kapitalisme

De overbezette kindertijd is een symptoom van een groter probleem. Wij zijn namelijk allemaal het slachtoffer van het industrieel kapitalisme. Dit is er op gericht mensen hulpeloos en afhankelijk te maken, zodat ze vervolgens geld moeten uitgeven om het machines of geld vóór hen te laten doen.

Door zo min mogelijk betaald werk te doen, en zo lui mogelijk te zijn, verzet je je dus feitelijk tegen het industrieel kapitalisme met zijn loonslaven en gebrek aan persoonlijke vrijheid en de consumptiemaatschappij.

Over het moederschap

Volgens Hodgkinson is het moederschap een verzinsel, dat gekleurd wordt door tijd en cultuur. De Thuisblijfmoeder is bijvoorbeeld een negentiende-eeuwse uitvinding.

'Als je durft te erkennen dat het moederschap een verzinsel is, dan werkt dat bevrijdend, aangezien die erkenning betekent dat iedereen het op zijn manier mag doen. Alle benaderingen zijn goed. Het is de taak van alle moeers om aan het moederschap een unieke, persoonlijke invulling te geven.

Geen enkele manier is de beste. De 'beste manier' wordt doorgaans aangeprezen door vertegenwoordigers van de heersende klasse. Momenteel worden vrouwen in Groot-Brittanië bijvoorbeeld aangemoedigd volledig te gaan werken en hun kinderen naar de crèche te brengen. Nog niet zo lang geleden werd hun aangeraden thuis te blijven terwijl de mannen het geld binnenbrachten. In beide gevallen vloeit dit niet voort uit een bepaalde absolute moraal, maar slechts uit een economische noodzaak, die vervolgens gebracht wordt als ethisch voorschrift.'

Hoe herkenbaar, want is dit niet precies wat er momenteel in Nederland speelt?

Vermoeiend boek

Eerlijk gezegd werd ik een beetje moe van dit boek. Tom is zo hard aan het werk om lui te zijn, dat mijn gedachten steeds meer begonnen af te dwalen. En hoewel hij adviseert alle opvoedkundige boeken weg te gooien, zit hij tegelijkertijd met het probleem dat hij er zelf één heeft geschreven. En hoewel hij zich probeert te onthouden van adviezen, staat zijn boek er toch vol mee.

En wat is er zo goed aan om jezelf bezatten en tot één uur in bed liggen met een kater? En wat is er zo leuk aan een kind dat in gezelschap zijn billen spreidt om iedereen zijn anus te laten zien?

Toms anarchistische aanpak klinkt stoer, maar is het in de praktijk haalbaar? Zo heeft hij de gewoonte regelmatig zijn kinderen thuis te houden van school, en stimuleert hij ze het gezag van de leerkrachten uit te dagen. Dit alles in het kader van zelfstandige en creatieve denkers, maar mij lijken het gewoon heel irritante kinderen.

Ook spreekt hij zichzelf regelmatig tegen. Heb je je juist door allerlei stoere verhalen van luiheid geworsteld, dan gaat Tom plotseling vertellen over allerlei beeldhouwwerken die hij samen met zijn kinderen heeft gemaakt, en waar hij en de kinderen zich urenlang mee vermaken. Liet de luie ouder zijn kinderen niet zoveel mogelijk hun eigen gang gaan?

Ook wonderlijk is dat Toms kinderen blijkbaar nog steeds verlangen naar plastic speelgoed, Nintento's, computers en televisie. Wat dat betreft lijkt zijn luie ouderschap vooralsnog weinig vruchten af te werpen.

Het goede aan dit boek vond ik, dat het de druk van de ketel haalt. De boodschap: 'Maak je toch niet zo druk,' geeft een gevoel van rust.

Enkele citaten

'Onthoud dat hoe luier de ouder is, hoe gelukkiger het kind wordt want een luie ouder is ongedwongen: vrolijk, niet rancuneus en daardoor prettig gezelschap(...) Het is goed aandacht aan jezelf te besteden - de luie ouder moet, nogmaals gezegd, constant wakken voor rancune - en het is goed dat je kind voor zichzelf leert zorgen.'

'De boodschap is duidelijk: verspil geen tijd en geld aan speelgoed wanneer je het kind ook gewoon een boomtak kunt geven.'

Meer weten?

The Idle Parent website

'Het explosieve kind

2009-06-15T00:26:00.000-07:00

Explosieve kind
R.W. Greene

door Anoeska van Essen

Gaat je kind door het lint als jullie niet zoals gepland naar de speeltuin gaan, maar thuisblijven omdat het regent? Elke dag dezelfde strijd als hij moet stoppen met tv kijken om te komen eten? Of vraagt de juf je regelmatig met een zorgelijk gezicht of ze je even kan spreken, omdat dochterlief weer een klasgenootje gebeten heeft? Dan is het de moeite waard om 'Het explosieve kind' eens te lezen.

De schrijver is niet de eerste de beste: Amerikaanse psychiater Ross W. Greene is verbonden aan de Harvard Medical School en het Massachusetts General Hospital. Je treft in 'Het explosieve kind' dan ook wel wat vaktermen aan van meer dan drie lettergrepen. Toch is het vlot geschreven en duidelijk bedoeld voor gewone mensen zoals jij en ik. Er staan veel praktijkvoorbeelden in, waardoor de theorie goed te begrijpen is. Het boek heeft een heldere indeling met afgeronde hoofdstukken. Achterin staan verwijzingen naar boeken en websites en een index.

'Het explosieve kind' is een optimistisch stemmend boek. Greenes visie op kinderen en opvoeden is positief, want, stelt hij, "kinderen doen het goed als ze dat kunnen". Kinderen die zich onbeheerst en agressief - explosief dus - gedragen, doen dat niet met opzet, maar juist uit onvermogen. Ze liggen achter in hun ontwikkeling op het gebied van gedrag. Dat is goed nieuws, want een achterstand betekent dat er op de een of andere manier aan gewerkt kan worden! Bovendien hoef je je als ouder niet langer af te vragen of het niet allemaal toch aan jouw slechte opvoedingskwaliteiten ligt.

Wat kun je als ouders doen?

Wat moet er gebeuren? Volgens Greene zijn vier dingen van belang.

Allereerst is het nodig dat alle volwassenen die met een explosief kind te maken hebben een duidelijk inzicht krijgen in zijn problemen.
Ten tweede is het misschien nodig een deel van je opvoedprogramma voorlopig op een laag pitje te zetten. Bij minder frustraties en doelstellingen wordt het globale frustratieniveau lager, waardoor het kind beter in staat is met je samen te werken om met de overgebleven frustraties en doelstellingen om te gaan.
Ten derde: leg je erbij neer dat het kind een beetje anders is dan andere kinderen.
En ten vierde stelt Greene dat explosies in feite heel voorspelbaar zijn. Daarom kun je problemen die explosies veroorzaken pro-actief, van tevoren oplossen.

Er zijn drie manieren om een probleem of niet-waargemaakte verwachting met een kind aan te pakken. Bij 'plan A' legt de volwassene zijn wil op aan het kind. Deze aanpak zorgt vaak voor een explosie, omdat er aan het kind eisen worden gesteld die zijn vermogen om aangepast te reageren te boven gaan. 'Plan C' is de keuze om de verwachting (eventueel tijdelijk) te laten vallen omdat het te hoog gegrepen was of omdat er dringender zaken op het programma staan. Voordeel van 'Plan C' is dat je zo een explosie kunt voorkomen. Bij de derde manier, 'Plan B', werken volwassene en kind samen om het probleem op te lossen. Deze oplossing moet realistisch en voor beide partijen bevredigend zijn.

Voordeel van 'Plan B' is dat het goed bij een meer democratische opvoedstijl past. Bovendien geldt bij probleemoplossen in het algemeen (dus ook onder volwassenen) dat een compromis waarin beide partijen zich kunnen vinden de meeste slagingskans heeft. Dat het tijdrovend is om alles samen uit te praten is niet echt een nadeel, want die tijd verdient zich terug door het uitblijven van explosies. Het is wel een methode die veel flexibiliteit en frustratietolerantie vraagt van de ouders! Je bent gedwongen je zélf volwassen te gedragen als je dat aan je kind wilt leren. Hulp en feedback bij het in de praktijk brengen van 'plan B' zou een grote ondersteuning voor de ouders kunnen zijn, want in het echte leven gaat het helaas nooit zo soepel als in de voorbeelddialoogjes.

Slow kids

2009-06-02T00:01:00.000-07:00

Carl Honoré, vader en schrijver, verzet zich met zijn boek Slow Kids tegen het zgn. Hyperouderschap, een opvoedingsstijl waarbij ouders zich opstellen als fanatieke managers van hun kind, in hun drang hun kind op de eerste rang van het leven te krijgen.

Hyperouders laten daarbij niets aan het toeval over en gaan tot het uiterste om van hun kind een 'alphakind' te maken. Zo weet Honoré te vertellen dat er zelfs ouders zijn die hun gezonde kinderen groeihormonen laten toedienen omdat uit onderzoek is gebleken dat langere mensen succesvoller zijn!

'Waar je tegenwoordig ook kijkt, de boodschap is hetzelfde: de kindertijd is te kostbaar om aan kinderen te worden overgelaten en kinderen zijn te kostbaar om met rust te worden gelaten. Al die bemoeizucht brengt een nieuw soort jeugd voort. We zijn het tijdperk van het Bestuurde Kind ingegaan.'

Hyperouderschap leidt níét tot succesvollere kinderen

Maar in plaats dat deze manier van opvoeden inderdaad succesvollere, gelukkigere kinderen produceert, is het tegendeel het geval. Steeds meer kinderen kampen met depressie en andere psychiatrische klachten en overal ter wereld klagen leerkrachten over kinderen die niet kunnen stilzitten. Hyperouderschap produceert narcistische ja-knikkers zonder enig initiatief en creativiteit, die alleen gemotiveerd worden door hun cv.

Volgens Honoré is angst de oorzaak van hyperouderschap, en in Slow kids wil hij een manier zoeken om die angst te temperen en zich bovendien bezinnen over de vraag wat het eigenlijk betekent om een kind te zijn.

Er is niets nieuws onder de zon

Dat doet hij zeer grondig. Hij heeft de hele wereld rondgereisd, met vele mensen gesproken en zich uitvoerig gedocumenteerd. Interessant is bijvoorbeeld zijn historisch overzicht van opvoeding door de eeuwen heen waarbij Honoré's belangrijkste boodschap lijkt te zijn dat er niets nieuws onder de zon is: op een Asyrische kleitablet uit 2800 voor Christus wordt al geklaagd over de moderne jeugd!

Zelfs ADHD is geen nieuw verschijnsel blijkt uit dit gedicht over Friemelende Frits uit 1845

Hij zit maar niet stil,
Hij friemelt en giechelt...
Kijk, dat stout en brutaal kind,
Zo onrustig als de wind.

Volwassen zijn is niet cool

Tegenwoordig leven we in een Peter Pan cultuur: ouder worden is niet cool, en dus doen we er alles aan om er jong te blijven uitzien, en ons jong te gedragen. Maar dit gaat ten koste van ons ouderschap, en werpt voor kinderen de vraag op waar ze zich tegen af kunnen zetten. Terwijl veel ouders zich als kinderen gedragen doen ze er tegelijkertijd alles aan om van hun kinderen succesvolle volwassenen te maken. Kinderen worden projecten, en krijgen geen ruimte hun eigen tijd in te vullen: dat doen hun ouders wel voor ze met stimulerende activiteiten en bijlessen.

Slow kids doet me denken aan 'Het laatste kind in het bos' van Richard Louv en 'Vriend of vijand' van Sue Palmer. Beide auteurs ageren tegen de kenmerken van de moderne tijd en de gevolgen daarvan voor kinderen. Honoré schrijft toegankelijker dan Lou, en is als schrijver net iets sympathieker dan Sue Palmer omdat hij als het ware naast andere ouders gaat staan. Het is alsof een collega-ouder bekent wat hij allemaal moeilijk vindt aan de opvoeding.

Tegelijkertijd vond ik het boek wel erg Amerikaans, en las ik de vele voorbeelden met groeiende verbazing. Het lijkt mij dat het in Nederland allemaal nog wel meevalt; zelf ken ik tenminste geen echte hyperouder! Een greep uit Honoré's rariteitenkabinet:

Honoré's rariteitenkabinet

Op een populaire school in Parijs drukte een moeder het hoofd van de school tegen de muur, omdat hij haar zoon vanwege zijn late geboortedatum niet wilde toelaten. 'Als ik dat had geweten, had ik de weeën laten opwekken om hem een maand eerder te baren!' schreeuwde ze.
In Londen was een verjaardagsfeestje waar acht vierjarige kinderen in een tijdsbestek van twee uur een brandweerkazerne bezochten, beelden van Play Doh maakten, hun eigen pizza samenstelden en op aten, en een professioneel poppenspel bijwoonden. De jarige job viel bij het poppenspel in slaap.
Een kind wilde in de bioscoop liever achter zijn moeder zitten dan naast haar: haar achterhoofd was hem vertrouwder dan haar gezicht dankzij de vele autoritjes naar naschoolse activiteiten.
Een gezin in Coral Gables in Florida liet een assortiment wilde dieren op het kinderfeestje van hun zevenjarige zoon komen. Toen de oppasser de poema uit zijn kooi liet zette die zijn tanden in een vierjarig meisje waarbij een oor deels afscheurde en haar 'oogleden en wangen opengereten' werden.
Op een school in Engeland zijn geknoopte stropdassen afgeschaft i.v.m. wurgingsgevaar. Voortaan dragen de kinderen zgn. clip-ons.
Een begeleider van een zomerkamp in Colorade merkte op dat ouders vroeger hun kinderen twee weken lang niet zagen als ze op kamp waren, maar dat nu ouders in paniek bellen als hun kind niet elke dag via de webcam op de website te zien is.
Ouders wier kinderen maar liefst vijf naschoolse activiteiten hebben nemen drastische maatregelen: voortaan mogen ze nog maar naar drie activiteiten!
Christophe Faviau wilde zo graag dat zijn kinderen tennissterren werden dat hij hun tegenstanders stiekem een middeltje toediende waarvan ze suf werden. Hij werd betrapt toen een tegenstander na een wedstrijd tegen zijn zoon overleed door een auto ongeluk.
Tip om verjaardagsfeestjes minder stressvol te maken: nodig alleen de kinderen uit op een kinderfeestje en niet de ouders!

Toch is het niet alleen kommer en kwel wat de klok slaat. Voor elk bizar voorbeeld heeft Honoré ook voorbeelden hoe het anders kan:

Geluiden van verandering

Eerste Britse buitencreche: Secret Garden. Ongeacht het weer zijn de kinderen daar de hele dag buiten. Ze plassen in het bos zonder daarna hun handen te wassen, eten bessen zonder ze te wassen en spelen tussen de giftige paddestoelen. Er is inmiddels een wachtlijst!
Yutori kyoiku: Japans voerde in 2002 'onderwijs zonder druk' in. Het aantal schooluren werd met eenderde teruggebracht, de lesstof werd minder en de zaterdag werd een vrije dag.
Prestigieuze priveschool Cargilfield in Edinburgh Schotlan schafte in 2004 radicaal huiswerk af, waarna proefwerkcijfers voor wis-en natuurkunde cijfers met maar liefst met twintig procent stegen.
In het plaatsje Ridgewood in Amerika startte in 2002 een jaarlijks evenement onder de naam 'Op uw plaatsen, klaar... relax!' Op deze dag is er geen huiswerk, ouders komen vroeg van het thuis. Het doel is kinderen rust te gunnen en de tirannie van de agenda af te schudden.

Honoré's conclusie

Als ouders moeten we kinderen tegelijkertijd structuur bieden en de vrijheid geven om te spelen en de wereld te ontdekken. Aangezien ieder gezin en ieder kind verschillend is, is er helaas geen standaardrecept voor een succesvolle opvoeding.

Wel zijn er een aantal universele basisprincipes:
Kinderen moeten zich veilig en bemind voelen
Ze hebben behoefte aan grenzen en begrenzingen
Ze hebben behoefte aan onze tijd en onvoorwaardelijke aandach
ze moeten de ruimte hebben om risico's te nemen en fouten te maken
Ze moeten tijd hebben om buiten te spelen
Ze moeten mind beoordeeld en geclassificeerd worden
Ze moeten gezond eten
Ze moeten iets groters nastreven dan het bezitten van het zoveelste merkdingetje
Ze moeten de ruimte hebben zichzelf te zijnDe rest is aan de ouders om zelf in te vullen, en daarbij is het belangrijk je niet te druk maken: je best doen is goed genoeg!

Mijn conclusie

Eigenlijk is de boodschap van Slow kids simpel: alles met mate, en leg de lat vooral niet te hoog. Noch voor jezelf, noch voor je kind. Uiteindelijk spelen erfelijke eigenschappen een grotere rol dan de omgeving, en ieder kind wordt geboren met een unieke genetische blauwdruk. Kortom een wonderkind kun je niet maken, maar krijg je.

Het boek lees gemakkelijk weg, maar ik vond het vrij extreem. Ik vond de voorbeelden smeuïg en erg geschikt als anekdotes om uit je mouw te schudden op buurtbarbecures, maar weinig herkenbaar. Mijn kinderen mogen op maximaal één naschoolse activiteit, en slechts drie van de vijf maken hier gebruik van. De rest brengt zijn of haar tijd door in de kleine speeltuin op de hoek of hangt rond in huis. We stimuleren ze niet met cursussen Mandarijn, en ze krijgen geen bijles om ze van een plek op het gymnasium te verzekeren.

En op een gegeven moment heb je het kunstje wel door: eerst de zorgwekkende boodschap, dan de smeuïge voorbeelden, het brede perspectief en de mogelijkheden tot veranderingen en verbeteringen.

Wat me opviel is dat de scholen die Carl Honoré opvoert als voorbeeld hoe het beter kan veel weg hebben van de Iederwijs aanpak in Nederland. Er wordt veel gewerkt met projecten en het kind staat centraal.

Kortom Carl Honoré zet de zaken van de moderne kindertijd nog eens overzichtelijk op een rijtje maar voegt weinig nieuws toe aan bijvoorbeeld boeken als 'Het laatste kind in het bos' of 'Vriend of vijand'.

Bezoek de website van Carl Honoré

Carl Honoré

Praktische Informatie

Slow kids
C. Honore

Prijs: rond de 19 euro

Zen mama

2009-05-21T06:12:00.000-07:00

Zen mamma
Miller, K.M.
Zen mama, gaat net als Boeddhisme voor moeders over Boeddhisme en moederschap. Maar waar Sarah Napthali voortdurend een koppeling maakt tussen Boeddhisme en moederschap is Zen mama vooral een verslag van pril moederschap op latere leeftijd.

Karen Maezen Miller beschrijft haar moederschap in bijna exaltisch termen: exaltisch zwaar en exaltisch mooi.

'In het huis van een pasgeborene zijn geen muren. Geen deuren, geen klokken, geen maaltijden, geen afwasbeurten, geen dag, geen nacht. We nemen onze baby mee naar huis en dan zakt de vloer weg en het dak in.'

'Het gevoel dat je hebt voor je kind is zo ongelooflijk intens en allesomvattend dat het alleen maar te omschrijven is als een van de weinige transcendente ervaringen in gewone dagelijkse leven.'

Hoewel Karen Maezen Miller regelmatig verwijst naar het Boeddhisme is dit vergeleken met Boeddhisme voor moeders vrij summier. Bovendien is haar taalgebruik vrij abstract wat het begrip niet ten goede komt. Als ik Boeddhisme voor moeders niet had gelezen, en daardoor een basisbegrip over het Boeddhisme had opgebouwd had ik de referenties naar het Boeddhisme denk ik niet begrepen.

Een heel sterk punt van Zen mama vond ik de legenda: een alfabetische opsomming van behoeftes met de paginanummers van de pagina waarop je over die behoefte kunt lezen!

Zen mama: vooral leuk als boek over pril moederschap

Dus wie een boek wil lezen over het eerste jaar na de bevalling, de emoties en dingen waar je als moeder dan tegen aanloopt is Zen mama een geschikt boek. Maar wie echt wil lezen hoe je als moeder Boeddhisme toe kunt passen in je dagelijks bestaan kan beter voor Boeddhisme voor moeders kiezen.

Luister hier naar Karen Maezen Miller over haar boek!

Bezoek Karens site

Momma Zen

Boeddhisme voor moeders

2009-05-11T04:42:00.000-07:00

Boeddhisme voor moeders
Sarah Napthali

Doet het leven je pijn? Pieker je over van alles en nog wat, en maak je je zorgen over je kinderen? Heb je het helemaal gehad met je partner die met de dag stommer wordt? Dan is Boeddhisme voor moeders echt een boek voor jou. Sarah Napthali beschrijft op praktische en nuchtere toon hoe het Boeddhisme je kan helpen een gelukkiger leven te leiden. Niet door kant-en-klare antwoorden, maar door richtlijnen en handreikingen waardoor je de antwoorden zélf vindt.

Boeddhisme voor moeders is precies dat, wat de titel zegt: een boek over Boeddhisme voor moeders. Er is ontzettend veel geschreven over het Boeddhisme, en Sarah Napthali heeft daaruit de 'voor moeders bruikbare schatten' gehaald en in dit boek verwerkt.

Ze doet dat in een praktische, nuchtere stijl en durft daarbij ook veel haar zelf te laten zien. Dat maakt Boeddhisme voor moeders een prettig boek dat veel herkenning biedt en daarnaast pleisters voor de wonden die we als moeder oplopen en soms zelfs koesteren.

Een beetje van dit, een beetje van dat

Deze eclectische aanpak maakt het lastig het boek verder te omschrijven of samen te vatten. Nadat ik het uit had, kon ik er geen zinnig woord over zeggen behalve dat het over 'boeddhisme voor moeders' ging en dat ik er veel aan had gehad. Dus las ik het nog een keer, met vrijwel hetzelfde resultaat.

Gelukkig geven de titels van de hoofdstukken enigszins houvast, hoewel het niet duidelijk wordt hoe Sarah tot haar hoofdstukindeling is gekomen of waarom ze voor de betreffende onderwerpen heeft gekozen. Maar dat neemt niet weg dat ze over de onderwerpen die ze bespreekt veel zinnigs te zeggen heeft! En erg prettig zijn de puntgewijze samenvattingen aan het eind van ieder hoofdstuk.

Boeddhisme als de weg tot rust

Boeddhisme voor moeders presenteert een Boeddhistische levensstijl/ attitude en hoe je daar als moeder gebruik van kunt maken. Boeddhisme biedt manieren om rust te vinden, wat je ook doet, en bij wie je ook bent. Het kan je helpen niet in een automatische reactie te schieten maar als het ware een stapje terug te doen, en te onderzoeken waar je reactie vandaan komt.

Kinderen zijn volgens Sarah een ideale leerschool om als moeder innerlijke rust te vinden en te ontwikkelen. Om bijvoorbeeld kalm te blijven moet je als moeder je gehechtheid aan stabiliteit en controle loslaten en accepteren dat omstandigheden steeds veranderen. De 'truc' is in jezelf rust te vinden, onafhankelijk van de omstandigheden waarin je je bevindt.

Moeders zijn bij uitstek geschikt voor een Boeddhistische levensstijl omdat ze de hoekstenen van het Boeddhisme aan den lijve hebben ondervonden: als moeder begrijp je dat er lijden is in het leven, en je hebt waarachtige liefde ervaren.

'De enige hoop op een gelukkig en wijs moederschap die we hebben, is dat we zelf de noodzakelijke innerlijke bronnen ontwikkelen om ons staande te houden. Heen en weer geslingerd tussen de behoeften van anderen, is een moeder voortdurend aan het geven; daarom moeten we op zoek naar mogelijkheden om weer bij te tanken. De leer van de Boeddha voorziet ons van talrijke middelen om deze opgave te vervullen; hij biedt ons inzicht in hoe we kunnen omgaan met verontrustende emoties en gedachten, en hoe we op een kalmere en gelukkiger manier met anderen kunnen samenleven.'

Hoe meer je je zorgen maakt, hoe meer je je zorgen maakt!

De positieve kant van je zorgen maken, is dat het ervoor zorgt dat je zorgvuldig bent, mogelijkheden verkent en actie onderneemt. Maar vaak maken we ons meer zorgen dan zinvol is. Hoe meer je je zorgen maakt, hoe meer je je zorgen maakt: het wordt je karma.

Als je je zorgen maakt leef je bovendien niet in het hier en nu, en daar pleit het Boeddhisme nou juist voor. Leven in het nu maakt je bewuster en bovendien bepaal je in het nu je toekomst/ je karma. Het nu is namelijk de enige plaats waar je invloed op kunt uitoefenen.

Zorgen komen niet van buitenaf maar vanuit onze geest. Ze worden veroorzaakt door een kortsluiting tussen onze overtuigingen en onze ervaringen. De overtuiging: 'iets moet op een bepaalde manier gaan' klopt niet met de ervaring: 'het gaat anders!' Feitelijk moet je al je ideeën en aannames die tot zorgen leiden stelselmatig ontwarren. Als je je zorgen maakt, onderzoek dan welke eisen je aan het leven stelt. Hoe meer eisen, hoe groter het potentieel aan zorgen!

Bijvoorbeeld het idee: 'Mijn kind moet altijd gelukkig zijn.'

Door te mediteren en in het hier en nu te leven kun je de irrationale veronderstellingen waardoor zorgen ontstaan ontmaskeren. Zorgen zijn eigenlijk het product van misplaatste aandacht: we zien een klein stukje van de werkelijkheid, overdrijven dat stukje, en gaan er over zitten piekeren.

Als je je zorgen maakt kun je tegen jezelf zeggen: 'Ik ben me ervan bewust dat ik zelf of degenen om wie ik geef geen baat zullen hebben bij deze misplaatste aandacht.'

Als het leven pijn doet: Au!

Alles goed en wel, maar wat als je zorgen uitkomen en er iets verschrikkelijks gebeurt? Ook hier biedt het Boeddhisme troost: alles wat we ervaren gaat weer voorbij, het verandert van vorm en intensiteit en leidt tot meer compassie. Een periode van lijden laat bovendien zien hoe ver je gevorderd bent op het spirituele pad.

Het is niet zozeer het lijden zelf dat ons pijn doet, als wel ons emotionele verzet tegen het lijden. We accepteren het niet, en vechten er tegen. In plaats van je te verzetten tegen de omstandigheden kun je beter je energie steken in je emotionele reactie erop, zegt de Boeddha.

Je reactie op een gebeurtenis is belangrijker dan de gebeurtenis zelf!

Boeddhisme over geluk

Utopiesyndroom: we zoeken het geluk vaak buiten onszelf. Het is altijd in de toekomst, net om de hoek. We categoriseren onze ervaringen in 'goed' en 'slecht'. Maar we krijgen met zoveel pijn en genot te maken dat we het ons niet kunnen permitteren ons geluk te laten afhangen van de omstandigheden. Je moet het geluk dus in jezelf zoeken. En dat kun je doen door bijv. meditatie: dat brengt je weer in contact met jezelf.

Leer je geluk in jezelf te zoeken, i.p.v. het te koppelen aan de omstandigheden.

Over meditatie

Meditatie verbetert elk aspect van het leven
je krijgt er energie van
het brengt je bij je innerlijke zelf
het geeft inzichten om spiritueel te groeien
meditatie schept de voorwaarden waarbinnen inzicht kan ontstaan

Overige interessante ideeën en wijsheden

Pad van de wijsheid: accepteer de onaangename kanten van het leven zonder ervoor te vluchten of er tegen te vechten.
Streef naar gelijkmoedigheid: het vermogen om alle aspecten van ons leven te accepteren.
Meditatie is een vakantie nemen van je gedachten
Emoties zijn altijd van voorbij gaande aard: een slechte bui gaat weer over.
Begroet je emoties als bezoekers.
De hele wereld is een medicijn
Wees je bewust van je reacties en onderzoek ze
Doel van een Boeddhist: een stille geest
De mensen om ons heen zijn spirituele lereraren
Relaties zijn een perfect oefenterrein voor Boeddhistische lessen
Veroordeel anderen niet maar reageer vanuit compassie
Als je anderen kritiseert, neemt dan een onderzoekende houding aan, en vraag je af waarom je dat doet
Door moederschap leer je te geven zonder iets terug te verwachten
Compassie voor jezelf is de basis voor compassie voor anderen
Elke dag biedt talloze mogelijkheden om liefdevolle vriendelijkheid te oefenen
Relaties veranderen voortdurend
Een partnerrelatie die bestand is gebleken tegen kinderen heeft de zwaarste test doorstaan
Tevredenheid moet uit jezelf komen, van binnenuit. Die kun je niet van je partner wachten.
Stop en realiseer: neem verantwoordelijkheid voor jouw aandeel in de relatie met je partner
Ouderschap stelt je ideeën en aannames ter discussie, het schudt je door elkaar
Als je je gedachten zou uitschrijven, zou het dan een monoloog zijn van één acteur, of zijn er meer stemmen?
Ons zelf is een verzameling van interactieve processen die voortdurend veranderen
Streef in je leven naar een 'beginners mind': sta open voor alles
Woede is slecht voor je karma: iedere keer dat je boos reageert vergroot je de kans dat je in de toekomst ook boos zult reageren
Woede is een tijdelijke toestand: handel er daarom niet naar, leef je woede niet uit. Doe een stapje terug en onderzoek je gevoelens van woede. Welke gedachten liggen aan je woede ten grondslag?

Al met al een echte aanrader, en ook geschikt voor vaders!

Het laatste kind in het bos

2009-04-26T06:09:00.000-07:00

Het laatste kind in het bos / druk 1
Louv, R.
Richard Louv's dikke pil 'Het laatste kind in het bos' laat zich makkelijk samenvatten in één zin: 'Natuur is goed voor kinderen.' Maar dat wordt dan wel een heel dun boekje, en dus licht Richard Louv deze stelling uitgebreid toe, met persoonlijke ervaringen, vele onderzoeken, projecten, gesprekken en interviews.

De verdwijning van Het Scharrelkind

Louv begint met de constatering dat 'het scharrelkind' dat twintig jaar geleden nog volop rondscharrelde steeds schaarser wordt, en dat kinderen steeds minder direct contact hebben met de natuur. Louv introduceert in dit verband de term 'natuurtekortstoornis' en term die in de Engelstalige versie ook op de kaft prijkt: 'Saving our children from nature-deficit disorder'.

'Hoewel de huidige kinderen zich bewust zijn van milieuproblemen is het fysieke contact, de individuele band met de natuur verdwenen. Tegenwoordig kan een kind je vertellen over regenwouden in het Amazone-gebied maar niets over de laatste keer dat hij door de bossen struinde.'

Dat het scharrelkind praktisch is verdwenen komt volgens Louv omdat buitenspelen steeds moeilijker is geworden voor kinderen, door een combinatie van angst voor ongelukken, regelgeving, angst voor rechtszaken en het zgn. boeman-effect.

Natuur is goed, natuur moet!

Louv zegt dat het bewijs zich opstapelt dat direct contact met de natuur essentieel is voor onze fysieke en emotionele gezondheid. Omgang met natuur, zogenaamde 'groene tijd', kan volgens hem zelfs helpen bij ADHD. Daarnaast is natuur goed voor:

creativiteit
fantasie
brengt rust
vrijheid
cognitieve vermogens
vergroot weerbaarheid tegen stress en depressiviteit
lichamelijke gezondheid
ontwikkeling zintuigen
concentratie
gezond gewicht

Nederland als lichtend voorbeeld voor de VS

Louv haalt West Europa aan als voorbeeld hoe het beter kan, en noemt ook Nederland:

Ecodorp Morra Park, een nieuwbouwwijk in Drachten. In Morrapark is een gesloten watersysteem, waarbij overtollig regenwater met een windmolen worddt afgevoerd naar aangelegde moerasgebieden. Daar wordt het water door riet en biezen op een natuurlijke wijze gezuiverd, zodat het voor de bewoners schoon genoeg is om er in te kunnen zwemmen.'
Het Groene Dak, milieuvriendelijk woonproject in Utrecht
Delft, vanwege het netwerk van fietspaden en lanen dat alle buurten en bestemmingen in hetstadscentrum met elkaar verbindt.

'Toen Timothy Beatly, auteur van Green Urbanism: Learning from European Cities, met zijn vrouw in Nederland woonde verbaasden ze zich erover dat kinderen zo vrij gelaten werden: dat er in het verkeer rekening met hen werd gehouden en dat ze overal in hun eentje konden rondfietsen of met de tram heen konden gaan. Ze waren onder de indruk van een aantal nieuwe ontwikkelingen, waaronder de aanleg van natuurrijke speelplekken voor kinderen waar ze mochten graven, met water konden spelen, of hutten konden bouwen. 'Van angst was geen sprake,' aldus Beatley. 'Het viel ons ook op dat kinderen zich niet zo negatief uitlieten over hun ouders. We hoorden kinderen zelden zeggen: 'Ik mag van mijn moeder nergens heen.'

Tips om je kind met natuur in aanraking te brengen

ga met ze tuinieren
maak een nachtvlinderwandeling
ga met je kind wandelen

Conclusie

Het laatste kind in het bos leest niet gemakkelijk weg, en soms is Louv wel erg grondig in zijn onderbouwing en toelichting. Het boek gaat vooral over de situatie in Amerika, en tijdens het lezen bedacht ik meerdere malen opgelucht dat het in Nederland gelukkig nog wel meevalt. In ieder geval hier in de Achterhoek.

Het laatste kind in het bos is de moeite waard omdat het stof tot nadenken geeft en je bewust maakt van de rol van de natuur in het leven van kinderen. Het is een soort 'wake-up call'. Na het lezen van dit boek stuur ik mijn kinderen nog meer naar buiten om daar te gaan spelen, en probeer mijn angsten opzij te zetten, en ze letterlijk en figuurlijk de ruimte te bieden om scharrelkind te zijn!

Praktische informatie

De verkoopprijs is 19,95 en het boek is te verkrijgen bij de boekhandel.

Meer weten?

Bezoek dan Richard Louvs website.

Echte mannen eten geen kaas

2009-04-20T03:24:00.000-07:00

Echte mannen eten geen kaas
Maria Mosterd

Moderne horror voor moeders

Echte mannen eten geen kaas, is het verhaal van de twaalfjarige Maria Mosterd, die de eerste de beste dag dat ze naar de middelbare school gaat al in handen valt van een loverboy: Manou. Een papperige, dikke jongen in lichtblauw joggingpak van badstof, met grote gouden kettingen om zijn nek en met een grote mercedes. Je zou toch denken dat je alarmbellen dan gaan rinkelen?! En erg aantrekkelijk vond ik hem ook niet klinken. Maar Maria denkt daar blijkbaar anders over en gaat met hem mee.

Op haar twaalfde verliest ze haar maagdelijkheid aan Manou, en wordt vervolgens door hem verhuurd voor sex. Omdat Manou haar altijd eerst stoned laat worden gaat dit (gelukkig) grotendeels langs haar heen. Het boek biedt een kijkje in een heel andere wereld, een wereld waarvan je als moeder alleen maar kunt hopen dat je kinderen die nooit leren kennen. Het is een wereld van jongeren die hun ouders bedriegen, drugsgebruik, bedreigingen, maar ook van veel geld en opwinding.

Maria's motivatie om bij Manou te blijven werd mij eigenlijk niet helemaal duidelijk. In die zin blijft Maria's karakter toch aan de oppervlakte.

Ik stond laatst voor een poppenkraam
Lucie Mosterd

Als lezer vraag je je af waar de moeder in dit alles is, maar niet voor lang, want Maria's moeder is zo vriendelijk geweest haar kant van het verhaal op te tekenen.

Het meest afschrikwekkende in het verhaal van Maria's moeder is toch wel de hulpeloosheid die er uit spreekt: je dochter kan zo maar in handen vallen van een loverboy, en als moeder kun je daar niets aan doen, behalve handenwringend toekijken.

Het is natuurlijk politiek incorrect te zeggen dat het verleden van Maria's moeder mogelijk een rol heeft gespeeld, maar het is op z'n zachts gezegd behoorlijk 'getroubleerd'. Ze kreeg een affaire met een getrouwde man, kreeg een kind van hem, werd alleenstaande moeder en inmiddels zit Maria's vader in de gevangenis.

Uiteindelijk hertrouwde ze, tot ongenoegen van Maria. Hoewel Maria zich aanvankelijk verzette tegen dit huwelijk krijgt ze uiteindelijk toch een goede relatie met haar stiefvader. Maar dan besluit Maria's moeder dat ze nodig eens voor zichzelf moet kiezen en gaat scheiden. In echte mannen eten geen kaas, lees je vervolgens dat loverboys bij voorkeur meisjes ronselen uit gezinnen zonder vader of broers.

Ik vond Maria's boek beduidend beter geschreven dan dat van haar moeder, dat ik vrij verwarrend vond. Beide boeken moeten het meer hebben van schokkende inhoud dan van de goede schrijfstijl.

Ik vond beide boeken ontluisterend en een aanslag op het vertrouwen als ouder in de opvoeding en in de hulpverlening.

Zijn wij als ouders echt zo hulpeloos en machteloos?
Kan dit echt ieder kind overkomen, of kun je het als ouder voorkomen?

Ik kan alleen maar hopen van wel.

Het boek van de grote filosofische tegenstellingen

2009-04-06T04:10:00.000-07:00

Het boek van de grote filosofische tegenstellingen
Oscar Brenifier

Tijdens mijn studie psychologie aan de Universiteit Utrecht volgde ik het keuzevak filosofie, met als gevolg dat ik overal aan begon te twijfelen, inclusief mijn eigen bestaan.

De filosofie zet vraagtekens bij vanzelfsprekendheden, en is een manier van denken die tot verwondering en bezinning kan leiden. Het nodigt je uit kritisch te kijken naar de wereld en jezelf.

Kinderen doen dit nog uit zichzelf. Hun denken is nog vrij van de vanzelfsprekendheden die het denken van volwassenen bepalen, ze bekijken de wereld nog met verwondering en open blik. Door met je kind te praten en te filosoferen krijg je de kans je los te maken van de aangeleerde vanzelfsprekendheden en frisse ideeën te horen!

Een goede manier om dit te doen is met behulp van Het boek van de grote filosofische tegenstellingen van fransman Oscar Brenifier. Oscar Brenifier heeft een PhD in filosofie en heeft een filosofische praktijk. Hiernaast is hij bezig met filosofie voor kinderen, de didactiek van filosofie en filosofische workshops.
Hij woont in Frankrijk, maar treedt op over de hele wereld.

Tegenstellingen maken denken mogelijk

Volgens Brenifier maken tegenstellingen ons denken mogelijk, want 'de grote universele tegenstellingen structureren ons denken. Tegenstellingen geven betekenis. Hoe zouden we 'koud' kunnen begrijpen zonder 'warm? Of 'hoog' zonder 'laag'?Brenifier nodigt je uit tot denken met behulp van tekst en prachtige platen.

Het boek presenteert twaalf tegenstellingen en is als volgt opgezet:

Presentatie van de tegenstelling
Vraag naar aanleiding van de tegenstelling
Conclusie waarom de tegenstellingen elkaar nodig hebben

Als ik heel eerlijk ben moet ik bekennen dat ik het best moeilijk vond om te begrijpen, maar het is zo'n prachtig boek dat ik het met plezier heb gelezen. En kinderen vinden het ongetwijfeld ook prachtig.

Meer weten?

Website van Oscar Brenifier

Filosoferen met kinderen

In retraite

2009-03-17T08:28:00.000-07:00

In retraite
Carla de Jong

In retraite is een uitstekend geschreven boek over een therapeutische tiendaagse. Carla de Jong beschrijft pijnlijk accuraat hoe gemakkelijk de tranen vloeien tijdens dergelijke retraites, zelfs bij mensen die zich van te voren hadden voorgenomen zich niet te veel bloot te geven.

Het boek wordt bevolkt door zes hoofdpersonen die op retraite gaan onder leiding van Catherine Richards.

De personages

Dee, een succesvolle, getrouwde, werkende moeder van middelbare leeftijd die een bijna onbeheersbare drang voelt zichzelf voor een aanstormende trein te gooien.
Brad een openhartige Amerikaan, vader van twee kinderen en getrouwd, die zijn affaire met een andere man probeert te vergeten.
Luc, een waanzinnig mooie man die lijdt onder zware depressies.
Ola, een ambitieuze Poolse die enkel aan het retraite meedoet om haar carrière kansen te vergroten.
Nederlandse Sonja, die niet tegemoet kan of wil komen aan de kinderwens van haar partner en hoopt dat dit retraite haar verder zal helpen.
Een wat onduidelijke rol in het groepsproces is weggelegd voor Leilah. Ooit volgde zij zelf het retraite en nu begeleidt zij Cathy bij het therapeutisch proces.

Ieder hoofdstuk is geschreven vanuit het perspectief van één van de deelnemers. Pas in het laatste hoofdstuk leren we het perspectief van therapeute Cathy kennen, waarin ze veel professioneler en betrouwbaarder klinkt dan in de rest van het boek.

Gedurende de therapeutische tiendaagse leren de deelnemers elkaar steeds beter kennen. De verschillende achtergronden van de cursisten zijn verrassend en boeiend.

Alleen het eind vond ik een beetje abrupt, oneerlijk en kolderiek.

Voorkant

Eerst kon ik de foto van een prachtige engel niet helemaal plaatsen, maar toen herinnerde ik het me: aan het begin van het retraite moeten alle deelnemers een kaart van een engel kiezen.

Conclusie

Een echte aanrader, dit boek!

Ga desnoods in retraite om de tijd te vinden het te lezen.

Meer weten?

Carla de Jongs website

Het goede moeder gedoe

2009-03-08T10:58:00.000-07:00

Goede moeder gedoe
Y. Witterholt

Waar de meeste momlit op 'hilarische' wijze de babytijd en eventueel de peutertijd beschrijft, vertelt Yolan Witholt ook over de tijden dat je kinderen gaan puberen en volwassen worden. Kortom: Yolan Witholt gaat verder waar de meeste momlit stopt.

Daarbij spaart ze zichzelf niet. Ze laat zichzelf in al haar kwetsbaarheid zien, en geeft ruiterlijk toe dat ze bepaalde dingen achteraf anders zou doen, zoals het ostentatief beschikbaar stellen van een grote doos condooms aan haar puberende kinderen.

Het goede moeder gedoe leest als columns, maar geeft tegelijkertijd veel praktische informatie. Yolan Witterholt kan bovendien uitstekend schrijven.

Ik vond het echt een geweldig boek, en voelde me er bovendien erg door gesteund.

Een echte aanrader en vernieuwend omdat het niet stopt bij de peutertijd.

'Op zijn 18e verjaardag moet de klus geklaard zijn en wil de Goede Moeder graag in tevredenheid kunnen omzien. Het was zwaar, maar nu heb je ook wat. Alles heb je uit de kast getrokken om hem in leven te houden; duizenden uren heb je je zorgen gemaakt en in angst gezeten als hij ziek was, of weg was.

En dan is hij groot. En moet je loslaten. Dan komt de dag dat hij gaat aurorijden, parachutespringen of bungeejumpen. De dag waarop hij een reis maakt naar de andere kant van de wereld of een berg gaat beklimmen. Verbijsterd realiseer je je dat dat zomaar mag. Dat jouw levenswerk zichzelf zomaar in gevaar mag brengen en er zelfs voor kan kiezen onder een trein te springen.'

Meer weten?

Bezoek dan Yolans website

Horror voor ouders met kinderen op de basisschool

2009-02-15T10:39:00.001-08:00

De gelukkige rekenklas
Tom Braams & M. Milikowski

Wie heeft Stephen King nog nodig als je puur Nederlandse horror kunt lezen! Met groeiende ontzetting en bezorgdheid las ik 'De gelukkige rekenklas' waarin een zorgwekkend beeld wordt geschetst van het Nederlandse rekenonderwijs. Het onderwijs dat ook mijn kinderen genieten.

'Het aantal kinderen dat voor cijferend optellen en aftrekken een voldoende haalde, daalde van 41% naar 27%. Bij vermenigvuldigen en delen viel het percentage kinderen dat de opgaven in voldoende mate kon oplossen in die periode terug van 31% naar 12%.' (PPON-rapport van het Cito 2006)

Realistisch rekenen

Op bijna alle basisscholen in Nederland wordt tegenwoordig 'realistisch rekenen' geleerd. Dat wil zeggen dat de nadruk ligt op inzicht en niet op het inoefenen van rekenregels en rekenprocedures. Niet langer hoeven kinderen de tafels uit hun hoofd te leren en zogenaamde 'kale sommen' zijn er ook niet meer. Sommen worden altijd in een context aangeboden. Bijvoorbeeld: er zitten 8 passagiers in de bus, bij de volgende halte stappen er 2 mensen uit... De taak van de leraar is de leerling een probleem voor te schotelen, en het kind mag dan zelf een oplossingsstrategie verzinnen, en die strategie moet de leerkracht respecteren.

Kolomsgewijs rekenen heeft de plaats ingenomen van de klassieke rekenalgoritmes, met als belangrijkste argument dat leerlingen hierdoor meer inzicht krijgen. Maar uit onderzoek (More) blijkt dat kinderen die op de traditionele manier rekenles krijgen meer inzicht hebben dan kinderen die realistisch rekenen hebben geleerd!

Maar in plaats zich nog eens achter de oren te krabben over de wijsheid van deze rekenmethode worden er allerlei excuses bedacht voor de tegenvallende resultaten: de methode staat nog in de kinderschoenen en de leerkrachten moet er nog aan wennen.

2001: traditioneel rekenen delft het onderspit

Aanvankelijk konden scholen nog kiezen tussen 'traditioneel rekenen' en 'realistisch rekenen' maar met de invoering van de euro in 2001 verviel deze mogelijkheid: alle rekenmethodes kregen nieuwe boeken waarin de gulden vervangen werd door de euro, en al deze nieuwe boeken hanteerden varianten op het kolomsgewijs rekenen.

Deze rekendidactiek maakt deel uit van de bredere trend in het onderwijs van het 'constructivisme'. De manier waarop wij (ik ben 39) rekenen heb geleerd wordt meesmuilend afgedaan als 'koopmansrekenen' of de 'rekenen van opa'.

Hoe ziet zo'n rekenles er uit in de praktijk?

Volgens Jan van de Craats, hoogleraar wiskunde aan de Universiteit van Amsterdam en Open Universiteit als volgt:

'Er is een groot gebrek aan systematisch opgebouwd oefenmateriaal, en leerlingen worden in verwarring gebracht doordat er bij elk type rekenbewerking allerlei methodes door en naast elkaar worden gepresenteerd. Soms zijn dat alleen maar foefjes waarmee je af en toe bepaalde berekeningen kunt verkorten, maar die geen algemene geldigheid hebben. Ze worden in het moderne jargon 'handig rekenen' genoemd.'

Samengevat

Waar het op neer komt is dit: in Nederland wordt rekenonderwijs gegeven gebaseerd op een methode waarvan bewezen is dat die niet werkt. Naar de onderzoeksresultaten waaruit dit blijkt worden genegeerd, gebagatelliseerd en vergoeilijkt.

De grote schurk in dit horrorverhaal is het Freudenthal Instituut dat zowel een ideologisch als materieel monopolie op het rekenonderwijs heeft.

'Het Freudenthtal instituut levert vrijwel alle methodeontwikkelaars bij uitgeverijens en domineert in hoge mate de rekentijdschriften. (...)

Vrijwel alle relveante posities in het veld worden op dit moment bekleed door mensen die gevormd zijn in de wschool van het realistisch rekenen. Ook op de pabo's wordt sinds jaar en dag maar een visie uitgedragen die van het realistisch rekenen als de enig zaligmakende aanpak. De onderwijsinspectie straft het afwijken van de realistische aanpak af met negatieve beoordelingen.

Een echte aanrader!

Dit boek is een echte aanrader! Het is uitstekend geschreven, zit goed in elkaar en leest als een trein. Naast de wetenschappelijke toon is er ruimte voor sfeer en humor. Zo vind de lezer, als hij het boek open slaat, een stuk uit Theo Thijssens boek De gelukkige klas waarnaar de titel van het boek verwijst. En op de voorkant van het boek staat vermeld: Tom Braams + Marisca Milikowski = (redactie).

Dit boek is een echte aanrader voor alle ouders!

En voor mensen die de mogelijkheid hebben te kiezen voor een Belgische school waar nog wel traditioneel rekenonderwijs wordt gegeven, zou ik op basis van dit boek zeggen: 'Doen!'

Dan komen ze tenminste in een gelukkige rekenklas

Voorbeeld uit de realistisch rekenen methode Pluspunt groep 8

Uit verwachting

2009-02-14T03:47:00.000-08:00

Uit verwachting
Leonie van Mierlo
Een veertigjare singleton heeft wisselende seksuele contacten, vrijt onveilig, wordt zwanger, wil het kind aborteren maar besluit het uiteindelijk toch te houden.

Als het kind dan rond week twaalf niet levensvatbaar blijkt schrijft ze een 'ontroerende roman' over haar gevoelens en komt bij fatsoensrakker Andries Knevel terecht als treurende moeder.

Echt gebeurd net als het boek 'Uit verwachting'.

Uit verwachting leest als Sex and the City, maar dan zonder het uitbundige zelfvertrouwen van Carrie, Charlotte, Miranda en Samantha. Het is het verhaal van een veertigjarige single, Niki, die het leven van een late twintiger leeft: zoekend naar de perfecte baan, en als het even kan een leuke partner. Dit alles overgoten met een licht zingevingssausje en een garnering van spiritualiteit.

Het 'verhaal'

Tijdens een nacht met haar 'sexmaatje' vergeten ze een condoom te gebruiken, en volgens vergeet Niki ook nog om de morning after pil te nemen, wat resulteert in een 'onverwachte' zwangerschap. Duh.

Niki's eerste impuls is een abortus en ze boekt meteen een afspraak voor een 'overtijdbehandeling'. Maar gedurende het weekend begint ze te twijfelen en besluit er wat langer over na te denken.

Als lezer wordt je deelgenoot van Niki's emoties en denkproces, bijvoorbeeld als ze door gebruik van de methode familieopstellingen probeert tot een besluit te komen. Uiteindelijk besluit ze de baby te houden, maar dan blijkt bij een echo dat het hartje niet klopt.

Gebrek aan plot

Feitelijk is 'Uit verwachting' een soort dagboek over een periode in het leven van een vrouwelijke veertiger, en is er dan ook nauwelijks sprake van een plot. Het meest boeiende aan dit boek is de onverwachte wending dat Nikki na lang wikken en wegen besluit voor de baby te kiezen, en dat dan blijkt dat ze die keuze niet heeft. Sterker nog: het was die belofte, gelezen op de achterflap, die voorkwam dat ik het boek in een hoek gooide. Ik geef het beschaamd toe: ik ben een beetje een ramptoerist.

Als 39-jarige moeder van vijf kinderen had ik wat moeite mee te leven met Niki. Eerlijk gezegd had ik zin om haar een schop te geven. Hoe kun je als veertigjarige verzuimen voorbehoedsmiddelen te gebruiken?! En noem me ouderwets maar de sexuele moraal uit het boek spreekt me ook niet aan. Bijvoorbeeld dit 'vernieuwende' idee:

'Tijdens een meditatieve week in Turkije drie jaar geleden heb ik echter besloten alleen nog te vrijen met mannen die mij eerst hebben laten zien dat ze echt om me geven.'

Kleffe vriendschappen

Net als bij Sex and the City spelen vriendinnen een belangrijke rol. Maar waar in Sex and the City de vriendschappen humoristisch en hartverwarmend zijn vond ik ze in dit boek erg klef.

'We dompelen onszelf in een eindeloze omhelzing.
'Je bent echt mijn allerliefste vriendinnetje,' fluister ik in haar oor.
'Ik hou zóveel van je,' zegt ze. Door de manier waarop ze nadruk legt op het woordje 'zo' voel ik het ook echt.
Even is het alleen ik en mijn vriendin, en vergeet ik dat ik zwanger ben.'

Titel leuk gevonden

De titel vond ik erg leuk gevonden: Niki is uiteindelijk letterlijk uit verwachting. Maar verder vind ik het boek geen aanrader, mede doordat het niet bijster goed geschreven is en doordat het saai is.

Maar misschien komt dat doordat mijn levensstijl zo anders is dan die van Nikki. Het feit dat het allemaal echt gebeurd is maakt Nikki toch wel sympathiek. De kracht van dit boek is denk ik dat het een tijdsbeeld geeft van een veertigjarige single in 2008.

Meer weten?

Lees hier een interview met Leonie van Mierlo

Leonie's weblog

Leonie bij Andries Knevel in Het elfde uur

De depressieve regenworm

2009-02-01T04:00:00.000-08:00

Jos stelt maar liefst drie exemplaren van zijn nieuwste boek 'De Depressieve Regenworm' ter beschikking! Dus doe mee, en beantwoord de volgende vraag: 'Wat is er aan de hand met de libelle?' Uit alle goede inzendingen worden drie winnaars of winnaressen getrokken. Zoek hier het juiste antwoord

Het antwoord gevonden? Ga dan snel naar het prijsvraag formulier en vertel het ons.

Jos van Venrooij (48) is huisman en zorgt voor de kinderen terwijl zijn vrouw fulltime werkt in het speciaal onderwijs. Naast huisman is Jos ook schrijver en kunstenaar. Wij interviewden hem over zijn nieuwste boek 'De depressieve regenworm' en zijn ervaringen als huisman.

Hieronder vind je het deel over zijn nieuwste boek!

Hoe kwam je op het idee van de depressieve regenworm?

Dat begon natuurlijk een keer met één versje. Ik schrijf graag versjes en ben altijd op zoek naar leuke invalshoeken. Zo had ik een keer een wesp doodgeslagen, die hinderlijk bij ons door de kamer zoemde. Maar toen ik die zo dubbelgevouwen zag liggen, vond ik dat eigenlijk weer zielig. Dat beest had mij tenslotte niks gedaan, die was gewoon op zoek naar de weg naar buiten, naar de vrijheid.

Ik had hem alleen maar doodgemaakt omdat je dat nou eenmaal doet met wespen, het blijven irritante beesten natuurlijk. Toen ik mij voorstelde hoe die wesp zich daaronder zou voelen zag ik daar een versje in: De verongelijkte wesp, dat was de eerste. Later vroeg ik mij opeens af of écht álle mieren nou zo ijverig zijn als het spreekwoord en de dierenfabel* beweren, of dat daar misschien ook klaplopers tussen zitten.

Voor een versje leek het mij leuk van wel: De indolente mier. Toen had ik er twee en leek het me aardig een hele serie te maken. Ik ging op zoek naar bij elkaar passende menselijke eigenschappen en beestjes, want het is de soms knarsende combinatie van die twee die het grappig maakt. Meestal liet ik mij inspireren door de naam van het beestje en soms zocht ik een geschikt beestje bij een bepaalde eigenschap.

Waarom over insekten?

Dat het insecten zijn is dus helemaal de schuld van de wesp en de mier. Díe zijn ermee begonnen. En ik vond dat ik voor de serie een beetje bij dezelfde soort kleine beestjes moest blijven. Ik durf trouwens niet met zekerheid te beweren dat een naaktslak een insect is, of een pantoffeldiertje.

De eigenschappen en hebbelijkheden waar de versjes over gaan zijn menselijk en herkenbaar, maar het zijn over het algemeen niet de eigenschappen waar we trots op zijn. Daarom werkt de combinatie met beestjes of insecten zo goed want al dat ongecontroleerde gekruip en gewriemel, daar zijn we ook niet dol op. Maar dat had ik niet van tevoren zo bedacht, dat was een cadeautje van de wesp en de mier.

Hoe kwam het boek tot stand?

Ik schreef de versjes vooral voor mijn eigen plezier, maar zette ze wel op mijn site. Later heb ik ze bij de kopieerwinkel uitgeprint en er een boekje van gemaakt dat ik kon uitdelen aan vrienden en bekenden. Eén van die bekenden werkte in die tijd bij PsyQ en heeft mijn zelfgeknutselde boekje daar onder de aandacht gebracht en die waren wel geïnteresseerd. Via via, dus. PsyQ ging het boekje gebruiken als afscheidscadeautje aan mensen die een soort zelfhulpcursus bij depressie hadden afgerond. Twee of drie versjes zijn speciaal voor dit boekje geschreven.

Je hebt de illustraties ook verzorgd: hoe ben je daarbij te werk gegaan?

De illustraties bestaan uit tekeningen en gefotografeerde achtergronden. De tekeningen heb ik gemaakt, de achtergronden zijn door de grafisch vormgever gemaakt, Sandra Christe. Die heeft ook de combinaties met de tekeningen gemaakt en de boel in elkaar gefotoshopt.

De wesp, waar we het al over hadden, heeft zichzelf min of meer vrijwillig gemeld, die heb ik gewoon van de vensterbank opgeraapt en nagetekend. De mestkever is ook aan komen lopen, tijdens een boswandeling. Mijn zoon heeft hem opgeraapt en meegenomen. De kakkerlak kon ik mij nog zo ongeveer herinneren uit de tijd dat ik in een huis woonde waar ze regelmatig door de keuken sjouwden. Ook een aantal andere beestjes heb ik een beetje uit de losse pols en het geheugen getekend. Maar er waren er ook waarvan ik eigenlijk geen idee had hoe ze eruit zagen. Het pantoffeldiertje bijvoorbeeld, of het doodgravertje. Die heb ik in een boekje opgezocht of van internet geplukt.

Heb je het aangeboden aan 'echte' uitgeverijen?

In het verleden heb ik werk aan uitgeverijen aangeboden, geïllustreerde kinderversjes onder meer, en een cd met kinderliedjes. Maar dat is geen succes geworden. Het waren heus reuze leuke versjes en liedjes allemaal, werd mij meer dan eens verzekerd, maar kinderpoëzie was nou eenmaal een erg moeilijke markt, zeker voor onbekende namen als de mijne. En zo kwam dus de ene na de andere afwijzing binnen en daar werd ik uiteindelijk toch een beetje moedeloos en verdrietig van.

Met de depressieve regenworm heb ik het maar niet meer geprobeerd, bang voor nieuwe afwijzingen. Ik maakte de versjes in eerste instantie voor mijn eigen plezier en dat gaat er wel een beetje vanaf als je er zo tevergeefs mee loopt te leuren. Nu heb ik een tevreden opdrachtgever en krijg ik leuke reacties van mensen aan wie ik het verkoop of weggeef, en dat is uiteindelijk een stuk positiever.

Heb je plannen om het in eigen beheer uit te geven?

Ik heb toen het toch gedrukt werd, voor eigen rekening een extra stapeltje laten drukken, zodat ik daar een beetje de boer mee op kan. Als dat stapeltje op is zie ik wel weer. Ik heb wel op Het Moederbedrijf een beetje zitten lezen over vrouwen die op verschillende manieren iets in eigen beheer hebben uitgegeven en dat is dan wel weer inspirerend. Dus ik zit daar wel over te denken. Maar of dat dan dit boekje wordt of iets anders, dat weet ik nog niet.

Hoe vinden je kinderen en vrouw de versjes?

Mijn vrouw en dochter vinden ze erg leuk en zijn trots op mij. Mijn vrouw laat geen gelegenheid voorbijgaan het boekje aan mensen te laten zien. Ze heeft er ook al heel wat verkocht. Waar ik dan weer trots op ben. Voor de jongens zijn de meeste van deze versjes misschien nog aan de moeilijke kant, maar ze vinden dan weer wel dat papa zo goed kan tekenen. En zij zingen papa’s liedjes graag.

Heb je zelf een favoriet?

Het zijn allemaal mijn kinderen natuurlijk, en ze zijn me allemaal even lief. Maar het pantoffeldiertje, zoals de zaken er vandaag de dag voorstaan, gaat misschien wel het meest over mij.

Meer weten of dit boek bestellen?

Bezoek dan Jos' weblog!

* La cigale et la fourmi, de krekel en de mier, is een fabel van Jean de La Fontaine, waarin een kunstzinnige krekel de hele zomer een werkende mier vermaakt met zijn gezang, waarna de mier te beroerd is om de zanger hiervoor te belonen. Hoewel La Fontaine met dit verhaal op een ironische manier de geringe waardering voor kunstenaars wilde aanklagen, werd het verhaal in later tijden meestal gebruikt als illustratie van het idee "wie niet werkt, zal ook niet eten".

Haal het beste uit je kind én jezelf

2009-01-28T02:14:00.000-08:00

Opvoeden met deugden

Met een veelbelovende titel als 'Haal het beste uit je kind en jezelf' heb je als schrijfster wel iets waar te maken, en Annlies Wiersma doet dat.

Op toegankelijke en praktische wijze beschrijft ze hoe je deugden kunt gebruiken bij de opvoeding van je kind. Het bijzondere aan opvoeden met deugden is dat het meer is dan een simpele opvoedingsmethode: het is een manier om optimistisch in het leven te staan. De deugdenmethode nodigt je uit overal het positieve in te zien. Als je kind vervelend is, is dat niet zozeer een probleem als een manier om een deugd te oefenen!

Deugden ouderwets?

Deugden hebben een wat ouderwets image en Annelies Wiersma valt met de deur in huis door dit onmiddellijk te erkennen en benoemen.

"Hoe benoem ik die naar mijn kind?' verzuchten ouders op de cursussen ' Opvoeden met deugden' die ik geef. 'Ik gebruik deze woorden zelf amper."

Dat is ook meteen de kracht van dit boek: Annelies' praktische ervaring met deugden als moeder en als cursusleidster. Ze kent alle tegenwerpingen, problemen en vragen die als opvoeder bij je opkomen, en geeft daarop heldere praktische antwoorden.

Opzet boek

Het boek bestaat uit twee delen: Praktijksituaties en Werkboek.

In het deel Praktijksituaties beschrijft Annelies op bijna columnachtige wijze situaties uit haar dagelijks leven met haar zoontje. Hoewel het 'Praktijksituaties' heet is het eigenlijk ook meteen de theorie van werken met deugden.

De hoofstukken vond ik niet zo duidelijk als hoofdstuk herkenbaar, en de tussenkopjes evenmin omdat ze allemaal dezelfde grootte hebben. Het is daardoor niet makkelijk om even een specifieke deugd op te zoeken en daarover te lezen. Ook had ik graag geweten waarom Annelies juist die specifieke deugden beschrijft, en andere niet. Is dat een bewuste keuze of toeval? Wat mij betreft had er wel iets meer lijn in dit deel mogen zitten: genummerde hoofdstukken, duidelijker opmaak en benoeming van de deugd waarover een hoofdstuk gaat.

Een beetje vreemd vond ik het volgende voorbeeld dat Annelies geeft bij assertiviteit:

'Ik laat Daan wel eens de telefoon aannemen, als ik zelf geen zin heb te antwoorden. Hij zegt dan zonder moeite: "Mijn mama is me even aan het voorlezen. Ze kan nu niet aan de telefoon komen. Dag."

Hier heb ik toch wat vraagtekens bij: je kind voor je laten liegen. Welke deugd is dat? De deugd List en Bedrog?

Deel 2 Werkboek

In dit deel biedt Annelies praktische oefeningen en tips aan om met deugden te gaan werken.

Conclusie

Ik vind dit boek een echte aanrader. Veel opvoedingsboeken hebben toch een wat prekerige toon en zijn vrij theoretisch. In 'Haal het beste uit je kind en jezelf' voel je dat je te maken hebt met een ervaren moeder die het klappen van de zweep kent.

Annelies Wiersma en haar zoon zijn het bewijs dat het boek werkt.

Dus als je het soms somber in ziet, ren dan snel naar de boekhandel en koop dit boek. Gegarandeerd dat de toekomst zonniger wordt.

Meer weten of interesse in een cursus?

Bezoek Annelies' site: Actionvirtues

Je mag me altijd bellen

2009-01-21T11:12:00.000-08:00

Je mag me altijd bellen
Karin Kuiper
Wat gebeurt er met je als je man, je partner, je beste vriend overlijdt, en je achterblijft met drie kleine kinderen? Daarover gaat het boek 'Je mag me altijd bellen' van Karin Kuiper. Karin Kuiper is de weduwe van Karel Glastra van Loon.

Ik geloof dat ik het boek wel een half jaar ongelezen op de plank heb laten liggen, omdat ik huiverig was het te lezen. Huiverig om geconfronteerd te worden met één van mijn grootste angsten: het verlies van iemand van wie ik houd. Maar ook huiverig voor het verdriet dat ongetwijfeld uit het boek zou spatten.

'Je mag me altijd bellen' is inderdaad een boek vol smart, en maakt korte metten met het idee dat een rouwproces na een jaar toch wel zo ongeveer over is. Na 1001 dagen is de pijn om het verlies er nog steeds, zij het draaglijker. Maar het is ook een boek van hoop. Van door blijven gaan als je eigenlijk liever zelf ook dood zou gaan en uiteindelijk, tegen al je verwachtingen in, toch weer een heel mens worden.

'Op de duizendste dag post mortem kon ik constateren dat toch was gebeurd wat ik niet voor mogelijk had gehouden op de dag dat mijn leven als weduwe begon: ik was weer heel!'

Karin deelt de pijn van de rauwe wond die het verlies van Karel in het leven van haar en de kinderen heeft geslagen. Ze doet dat in helder aansprekend proza, waarin ook de alledaagse dingen zoals eten met kinderen, een plek krijgen. Je mag me altijd bellen is nadrukkelijk ook het rouwproces van een moeder, die er voortaan in haar eentje voor staat.

'Zoals elke dag vraag ik me ook nu af waar ik hemelsnaam mee bezig ben. Warom moeten we eigenlijk nog met z'n allen aan tafel eten? Wat haal ik eruit, wat halen zij eruit? (...) Elke dag word ik zuurder en zeurderiger. Want de gedachte dat ze niet genoeg groente binnen zullen krijgen maakt me doodsbenauwd - wie weet krijgen ze daardoor straks ook kanker!'

Behalve een persoonlijk verslag van een rouwproces heeft het boek ook een praktische inslag. Zo heb ik geleerd dat je van rouwen ontzettend vergeetachtig wordt, dat het een aardverschuiving in je sociale leven veroorzaakt, dat het contact met schoonfamilie hartverscheurend pijnlijk kan zijn, dat een van de beste manieren om iemand die rouwt te helpen praktische hulp te bieden is, en dat 'Je mag mij altijd bellen,' een lege huls is.

De libelle

Op de voorkant van het boek staat een libelle, die op allerlei bladzijden in het boek weer opduikt. Ik betrapte mezelf er meermaals op dat ik dat irritante insekt van de bladzijde wilde vegen.

Eerlijk gezegd snapte ik de betekenis van de libelle in het boek niet, maar gelukkig is er dan Google! Een zoekopdracht naar 'libelle' in het Nederlands leverde alleen maar hits op over het gelijknamige vrouwenblad, maar de Engelse term Dragonfly was wel succesvol!

De libelle wordt in één adem genoemd met de vlinder, als symbool van nieuw leven. Daarnaast representeert de libelle ook nog: snelheid, activiteit en wervelstormen, onsterfelijkheid, transformatie en aanpassing.

Ik vraag me af waarom Karin Kuiper de voorkeur heeft gegeven aan de toch wat onooglijke libelle boven de charmante vlinder.

Slot

Zoals de achterflap al zegt: Je mag mij altijd bellen is een boek voor lotgenoten en hun omstanders.

Ondanks de zware materie leest het boek makkelijk weg, hoewel ik geregeld even een traantje moest wegpinken. Het is een diepgaand, open verslag van een rouwproces.

Fuck! Ik ben een feminist

2008-12-14T10:44:00.000-08:00

Fuck! Ik ben een feminist
Rosa Wouters

Fuck! Ik ben een feminist is het verhaal van Roos Wouters. Roos is een dertigjarige, hoogopgeleide (iets wat ze vele malen benadrukt), moderne vrouw en moeder, die bij haar pogingen kind en baan te combineren een burn-out opliep.

Fuck! Ik ben een feminist, is feitelijk een aanklacht tegen een maatschappij die van vrouwen en mannen verwacht dat dat 'ze twee levens leiden in de tijd van één':

'Dit was dus de prijs van de vrijheid die de generatie van mijn ouders had bevochten: kiezen is verliezen, maar niet kiezen is onmogelijk. Zoals mijn grootmoeder voor de kinderen en het huishouden had gezorgd terwijl mijn grootvader de kost verdiende, zo moest ik van van mezelf al die dingen tegelijk.'

Naast een persoonlijk relaas is het boek ook een schets van deze tijd: Roos Wouters heeft diverse tijd- en lotgenoten geïnterviewd over hun ervaringen als werknemers en ouders. Bovendien laat Roos twee experts aan het woord: Christien Brinkgreve, auteur van het boek 'Wie wil er nog moeder worden?' en Jolande Withuis, feministe van het eerste uur.

Van klassiek feminisme naar femanisme

Roos Wouters serveert het klassieke feminisme af als 'vruchteloos' en 'ouderwets'. Vrouwen hebben er veel aan te danken, maar het klassieke feminisme is niet met haar tijd meegegaan en daardoor achterhaald.

In de onstane leemte signaleert Roos twee nieuwe stromingen: enerzijds de Powerfeministen onder leiding van Heleen Mees, anderzijds de Thuisblijfmoeders onder leiding van o.a. Fleur Jurgens. Maar deze twee extremen doen geen recht aan de grote groep mannen en vrouwen die een baan en een evenwichtig gezinsleven willen combineren, en dat brengt Roos tot het femanisme: een emancipatiebewegging die 'de rechten en plichten van mannen en vrouwen helpt bij te schaven zodat ze beter aansluiten bij de behoeften, wensen en verlangens van de nieuwe generatie.'

Combinatiemodel heeft de toekomst

Volgens Roos Wouters heeft het combinatiemodel de toekomst, een model waarbij beide partners een betaalde baan hebben en beide zorg dragen voor de opvoeding van hun kinderen. Om dit combinatiemodel makkelijker te maken pleit Roos voor een verandering in bedrijfscultuur, voor meer ruimte voor werknemers om hun eigen tijd in te delen en zo de combinatie baan en kind gemakkelijker te maken.

Stijl

Het boek leest heel gemakkelijk weg, is goed geschreven en er zit passie in Roos' pleidooi voor een omslag in ons denken over zorg en arbeid. Tussen de vele, vele boeken over vrouwen en arbeidsparticipatie onderscheidt dit boek zich door de persoonlijke invalshoek. Zoals velen voor haar beschrijft ook Roos Wouters de geschiedenis van het feminisme, maar ze doet dit door de ogen van een dertigjarige vrouw en ervaringsdeskundige.

Fuck! Ik ben een feminist is een schets van deze tijd

Fuck! Ik ben een feminist, is een schets van deze tijd. Van de vloek in de titel tot het beeld van zorg en opvoeding. Daarin ligt de kracht maar meteen ook de zwakte van dit boek. Evenals Heleen Mees richt ook Roos Wouters haar aandacht enkel op arbeidsparticipatie, en hoewel ze lippendienst bewijst aan het belang van zorg en opvoeding, presenteert ze de tijd waarin ze deze taken fulltime uitvoerde als ultiem dieptepunt van haar bestaan.

'Langzaam veranderde ik in de grijze muis die ik nooit had willen worden. Ik waste en boende, zoog en dweilde, sjokte in joggingpak achter mijn kinderen aan en genoot daar totaal niet van. Het liefst was ik weer aan het werk gegaan, zodat ik wat meer structuur in mijn leven zou krijgen en blij kon zijn om weer thuis te komen. Desnoods flink onder mijn niveau. Want een vierentwintiguursbestaan als huisvrouw met twee kleuters maakte me radeloos.'

Roos Wouters pleidooi voor een nieuw feminisme is even smal als de huidige definitie van emancipatie: beide lopen langs het smalle pad van arbeidsparticipatie.

Conclusie

Leuk en makkelijk te lezen boek met grote pretenties. Vernieuwend omdat Roos' femanisme opkomt voor zowel mannen als vrouwen in hun pogingen baan en kind te combineren.

Mannen zijn niet langer de vijanden, die meer moeten zorgen, maar medestrijders.

Toch riep het bij mij gemengde gevoelens omdat de hele focus van het boek gericht is op betaalde arbeidsparticipatie. Ik miste een groter kader, waarin ook het werk dat zorg en opvoeding zijn tot hun recht zouden komen.

Meer weten?

Bezoek Roos' website!

Fuck! Ik ben een feminist op Boekrecencies

Supermoeder valt van haar voetstuk

2008-11-30T08:17:00.000-08:00

Supermoeder
S. Bilston

Supermoeder is het vervolg op 'In bed', waarin de ik-figuur Quin (Q genoemd) zwanger is. Inmiddels is Q bevallen van een zoontje: Samuel.

Supermoeder gaat over drie mensen die op een punt in hun leven staan waarin ze zich opnieuw moeten bezinnen. Quin en haar man Tom omdat ze vader en moeder zijn geworden en Jeanne (Quins zus) omdat ze haar studie maatschappelijk werk heeft afgerond. Samen brengen ze de zomer door in Connecticut.

Het boek ziet er zo leuk uit, met vrouwen achter buggy's, maar ik vond het een ontzettend saai boek en en heb het alleen maar uitgelezen omdat het een recensie-exemplaar was. Dit in tegenstelling tot succesvolle chicklitschrijfster Marion Keyes die in de 'blurb' zegt: Ik moest hardop lachen en kon het boek niet neerleggen voor ik het uit had. Persoonlijk had ik meer moeite het weer op te pakken. En ook de 'blurb' van Flair vond ik weinig geloofwaardig: 'Heel erg grappig.'

Toegegeven, Supermoeder bevat alle verplichte ingrediënten van een chicklitroman: succesvol yuppiestel verruilt New York voor het pittoreske Connecticut, en Singleton ontmoet de Ware, maar beseft het zelf niet. Maar deze ingrediënten zijn al zo vaak opgebakken en opgediend dat ze een slappe hap opleveren. En waar veel chicklit gered wordt door een flinke dosis ironie en humor is daar in Supermoeder geen sprake van. De karakters zijn stereotype en saai, evenals de verhaallijn.

En wie is in vredesnaam de Supermoeder uit de titel? Is het Q die worstelt met haar moederschap? Dan vind ik de oorspronkelijke titel 'Sleepless Nights' een stuk beter, want slapeloze nachten zijn er veel dankzij Q en Toms zoontje.

Misschien dat de echte diehard chicklitfan Supermoeder toch kan waarderen vanwege de juiste ingrediënten, ook al worden ze dan inspiratieloos opgediend. Maar wie niet van kliekjes houdt kan Supermoeder maar beter laten liggen waar het is: in de boekhandel.

Meer weten?

Bezoek dan het blog van Sarah Bilson!

Hypermama, De valkuilen van het moderne moederschap

2008-11-25T11:02:00.000-08:00

In Hypermama schetst Sanne Bloemink een beeld van het moederschap anno 2008. Dat is al vaker gedaan, maar wat Hypermama onderscheidt van bijvoorbeeld De Spitsuurclub of Vrouwen en ambitie is dat Sanne Bloemink een vergelijking maakt tussen moederen in New York en moederen in Nederland.

En weet je wat uit die vergelijking blijkt? We hebben het in Nederland niet zo makkelijk als moeder, maar in New York is het nog moeilijker. Hypermama had wat mij betreft ook wel Deprimama mogen heten, want als moeder ben je hoe dan ook gedoemd, of je nu in New York woont of in Nederland, of je kind en baan combineert, of fulltime moedert.

Terwijl ik las voelde me ik langzaam maar zeker steeds neerslachtiger worden, maar dat wil niet zeggen dat Hypermama niet interessant is. En wat het zelfs leuk maakt zijn de anekdotes over Sannes ontmoetingen met moeders uit New York.

Bij vlagen deed het boek me aan Sue Palmers 'Toxic Childhood' denken. Net als Maushart wijst Sanne bijvoorbeeld op de marketingmensen die ons en onze kinderen manipuleren en zo moederen moeilijker maken.

Schijnkeuze

Wellicht denk je dat je bewust voor fulltime moederen hebt gekozen, maar de kans is groot dat het een 'schijnkeuze' was. Dat zul je natuurlijk niet toegeven, want heb je eenmaal gekozen dan verdedig je deze keuze met terugwerkende kracht, maar eigenlijk heb je gewoon een makkelijke ontsnappingsroute genomen.

'Het moederschap biedt een goede uiteweg voor moeders die toch al twijfelden aan hun eigen kunnen, of voor moeders die eigenlijk helemaal geen plezier hadden in hun werk, of voor moeders die geen zin meer hadden om in typische mannenbanen te vechten voor hun plek.

Ze woren niet ontslagen en ze nemen geen ontslag, maar ze nemen de onzelfzuchtige beslissing om 'er voor hun kinderen te zijn.' (...) Zo wordt moederschap dus een gemakkelijke ontsnappingsroute, een vlucht voorwaarts, om het eigen eventuele falen in het werk, de onvrede, de verveling of de eigen onzekerheid over het werk voor te zijn.'

Hier vind ik overigens dat Sanne zichzelf behoorlijk tegenspreekt, aangezien ze het moederschap verder steeds presenteert als ontzettend zwaar en veeleisend. Hoezo een makkelijke vluchtroute?!

Waarom is moederen zo moeilijk en voelen zoveel moeders zich schuldig?

Moederen anno 2008 is moeilijk en gaat gepaard met schuldgevoelens. Waarom is dat? Sanne noemt hiervoor verschillende verklaringen, waarbij de Hechtingstheorie van Bowlby een van de belangrijkste oorzaken is.

'Met deze theorie werd tevens een inmiddels algemeen aanvaard idee dat moeders in principe hun kind voor het leven kunnen bescahdigen, als zij het inde eerste jaren van het kinderleven niet goed doen. Dat stapelt een enorme verantwoordelijkheid op de schouders van moeders en is reden voor veel angst en onzekerheid. Bovendien leidt her er regelmatig toe dat moeders het belang van een veilige hechting aldus begrijpen dat zij voortdurend bij hun kind zouden moeten zijn.'

Daarnaast is het idee ontstaan dat een kind 'maakbaar' is. Als moeder ben je dus verantwoordelijk voor het succes of falen van je kind.

Als moeder die er regelmatig aan de haren wordt bijgesleept op school, ontsnapten mij enkele adhesiebetuigingen als Sanne het heeft over de eisen aan moeders.

'Over school gesproken. Moeders worden wel geacht hun kinderen te helpen met huiswerk en met andere opdrachten voor school... Als er iets fout gaat op school met een kind, wordt de moeder ter verantwoording geroepen. Het is aanhaar om hier thuis 'aan te werken'(...) Om nog te zwijgen over de talloze experts die zich via de schoool in het leven van een kind kunnen aandienen.'

De titel: Hypermama, De valkuilen van het moderne moederschap

De huidige generatie moeders is meer dan ooit op hun kinderen gericht: ze zijn hypermama's. In die zin dekt de titel goed de lading. De ondertitel vind ik minder: want wat zijn nou precies de valkuilen van het moederschap? Ik vond het boek vooral een aanklacht tegen de wereld waarin wij moederen. Wat dat betreft is er eigenlijk maar één echte valkuil: moeder worden!

Interessante nieuwe termen

Manisch moederen: als moeder meer dan honderd procent van de tijd bloedserieus met je kind bezig zijn, vanaf het moment dat je kind verwekt is tot aan de universiteit. Je praat voortdurend tegen je baby, gaat naar allerlei cursussen en stimuleert je kind voortdurend

hypermama: moeder die manisch moedert!
new momism: vrouwen hebben keuzes, en de controle over hun eigen leven, maar de enige juiste keuze is het moederschap

De moedermuur: als een vrouw moeder wordt loopt ze tegen de moedermuur op. Het moederschap belemmert haar carrière.

Teacup kinderen: fragiele en breekbare kinderen die mentaal niet weerbaar zijn, omdat hun ouders ze teveel hebben beschermd. Bovendien zijn ze niet toegerust voor het normale dagelijkse leven, omdat hun ouders zich in de opvoeding hebben geconcentreerd op het opbouwen van een goed cv!

Conclusie

Hypermama leest makkelijk weg, en biedt veel herkenning en informatie. De kijkjes in het leven van New Yorkse moeder vond ik bijzonder interessant. Bovendien biedt Sanne Bloemink een brede blik op de tijd waarin wij leven, en wat de gevolgen zijn van die tijd voor de invulling van het moederschap.

Hypermama is de moeite waard, maar je wordt er niet vrolijk van.

Meer weten?

Bezoek dan Sanne's blog op Motherland-Sanne

Aan de slag met de Huishoudcoach

2008-11-17T11:21:00.000-08:00

Aan de slag met de Huishoudcoach
E. Jacobs

Zelden heb ik zo'n goed onderbouwd, uitgebreid opruimboek gelezen. 'Aan de slag met de huishoudcoach,' van Els Jacobs is een echte aanrader.

De praktische, geordende vormgeving weerspiegelt de inhoud, die even praktisch en geordend is. Els Jacobs heeft voor een duidelijke opbouw gekozen, die ze in ieder hoofdstuk herhaalt. Dat boezemt vertrouwen in: iemand die zo'n opgeruimd en goed georganiseerd boek kan schrijven móét gewoon wel heel goed zijn in opruimen en organiseren! Ook de optimistische, opgeruimde toon geeft moed!

Els Jacobs is de lezer steeds net een stapje voor. Voor de kritische lezer, die al menig opruimboek heeft versleten, geeft Els bijvoorbeeld meteen in hoofdstuk 1 'Niet het zoveelste opruimboek' aan waarom haar boek anders, en beter is.

Het boek is gebonden met een ringband, waardoor je het makkelijk als werkboek kunt gebruiken en in zeven duidelijke hoofdstukken verdeeld. De hoofstukken zijn direct herkenbaar dankzij de vrolijk gekleurde tabbladen.

Els Jacobs ken haar rommelpotten

Els Jacobs kent haar rommelpotten, en neemt je als lezer bij de hand als een echte coach. Ze kent alle smoesjes, alle valkuilen en neemt die met je door. Als je met dit boek je huis niet op orde krijgt dan weet ik het niet meer.

Het enige lastige van dit boek is dat je er zo enthousiast van wordt tijdens het lezen, dat je geneigd bent het weg te leggen, om alles onmiddellijk in de praktijk te brengen. Maar zelfs dan houdt Els Jacobs je bij de les. Zo zat ik te lezen over opruimen, en bedacht me dat ik eigenlijk even snel naar de Action moest fietsen om wat handige rieten mandjes te kopen. Maar in de volgende zinnen vermaande Els me niet meteen allerlei opruimspullen aan te schaffen! Zoals ik al zei: Els heeft duidelijk ervaring met organisatorisch uitgedaagde mensen.

Een van de opruimtips die vooral bij mij is blijven hangen is: 'Als iets in vijf minuten kan, doe het dan meteen.' En morgen ga ik naar de Action om drie tijdschriftdozen te halen om onze administratie op orde te brengen. Want dat mag wel van Els.

Els is up to date en goed op de hoogte

De site Flylady heeft enkele jaren geleden mijn huishouden een stuk verbeterd, dus ik was aangenaam verrast te zien dat Els Jacobs de Flylady principes toepast bij het schoonhouden van het huis. Daarmee toont ze zich up to date en goed op de hoogte van wat er speelt in huishoudland.

Wat onderscheidt dit boek van alle andere boeken over opruimen?

Ik lees geregeld opruimboeken om me te inspireren en op ideeën te brengen. Wat 'Aan de slag met de Huishoudcoach' onderscheidt van alle andere boeken is wat mij betreft de volledigheid. Els Jacob heeft alle mogelijke uitvluchten, smoesjes, valkuilen bij voorbaat al dicht getimmerd. En mocht het je toch niet lukken, dan geeft ze je daarvoor een verklaring en oplossing.

Andere boeken blijven vaak hangen in tips, of beschrijvingen van opruimsystemen. Els Jacobs pakt je bij de hand en gaat met je aan de slag.

Kortom: ren snel naar de boekhandel voor dit ultieme opruimboek!

Meer weten?

Surf dan naar Els' site: De Huishoudcoach

De Spitsuurclub

2008-11-03T00:09:00.000-08:00

De spitsuurclub
Marja Pronk

De Spitsuurclub is het zoveelste boek over vrouwenemancipatie, arbeidsparticipatie, feminisme en het leven van vrouwen. Het brengt dan ook niet zo veel nieuws.

Maar Marjo Pronk schrijft helder en toegankelijk en zet alle feiten nog eens overzichtelijk op een rij. Ze doet dit vanuit haar persoonlijke ervaringen als zelfstandig trainer en adviseur, haar leven als moeder, en op basis van grondige research. Alle relevante onderwerpen komen aan bod: een stukje geschiedenis, het overheidsbeleid, de verheerlijking van Zweden, de rol van mannen, vrouwelijke ambitie, de kinderopvang die ouders door de strot wordt geduwd zonder wezenlijke aandacht voor het belang van het kind, enz.

En wat dit boek iets extra's geeft zijn de persoonlijke verhalen van Nederlandse moeders. Elk informatief hoofdstuk wordt afgewisseld met een ervaringsverhaal.

De Spitsuurclub is een zeer allround boek, waarin alle relevante aspecten bevredigend worden behandeld.

Centraal thema

Centraal thema in De Spitsuurclub is de keuzevrijheid die Nederlandse vrouwen nu hebben, en die onder vuur ligt. Pronk benadrukt dat deze keuzevrijheid een groot goed is, en dat het belangrijk is die te behouden.

Daarbij probeert ze zorgvuldig neutraal te zijn over de mogelijke keuzes. Maar noem me paranoïde, toch ervaarde ik een voorkeur van Pronk voor de combinatie kinderen-baan. Al was het maar vanwege het hardnekkige gebruik van de term 'niet werken' als het gaat om fulltime moederen.

Of het volgende citaat:

'Het vergt lef om de keuze te maken jouw carrière in de ijskast te stoppen en financieel afhankelijk te worden van je man, in een omgeving waar één op de drie huwelijken binnen tien jaar eindigt in een scheiding.'

Pronk blijft maar benadrukken dat iedereen zijn eigen keuzes maakt en dat je daar lef voor nodig hebt. Maar je hebt ook lef nodig om te gaan bungee jumpen zonder touw, en in bovenstaand citaat wordt fulltime moederen zo beschreven. En welke gek doet dat nou!

Wat ook niet helpt is dat het enige ervaringsverhaal van een Thuisblijfmoeder een vrouw is die hier heel erg over twijfelt en het nadrukkelijk als een tijdelijke keuze ziet. En in de opsomming van interessante links schittert de Thuisblijfmoedersite in afwezigheid!

Maar daar staat weer tegenover dat Pronk benadrukt dat betaalde arbeid de economie in stand houdt, en niet-betaalde arbeid de samenleving, en dat beide essentieel zijn. Ook het volgende citaat biedt hoop:

'Laten we nu niet naar de andere kant doorslaan en roepen dat een huisgebonden leven per definitie ondergeschiktheid met zich meebrengt.'

Van moederoorlog tot moedervrede

Pronk pleit voor onderlinge saamhorigheid en steun:

'Uiteindelijk, zo is mijn ervaring willen we allemaal in grote lijnen hetzelfde. Wanneer het om onze kinderen gaat willen we gelukkige evenwichtige kinderen(...) Hetzelfde doel, een andere oplossing, passend bij de persoon die je bent. Laten we elkaar die vrijheid bieden en de keuze laten.'

Pronks aanbevelingen voor de toekomst

Pronk beschrijft en observeert niet alleen, ze is ook niet te beroerd aan te geven hoe het beter kan! Het laatste hoofdstuk besteed ze dan ook aan een beschrijving van haar 'ideale wereld'.

'Gezinnen worden gezien als een sociaaleconomische eenheid met twee verantwoordelijkheden: de zorg voorde kinderen en de zorg voor inkomen. Samen maken de partners hierin keuzes die voor de eenheid als geheel het beste zijn.'

Maar wat ik miste na deze ideale wereldschets is een praktisch plan om het te verwezenlijken! Hoe gaan we dit nu aanpakken Marja Pronk? Want nu blijft het bij een dromerige utopie.

En als trainer en adviseur zal Pronk ongetwijfeld het belang kennen van het concreet maken van dromen.

Wellicht in een volgend boek?

Meer weten?

Bezoek Marja's website
Site van De Spitsuurclub

Schrijf & publiceer een boek

2008-10-22T02:46:00.000-07:00

T.L. Jones is een sympathieke schrijfster.

Hoewel een boek uitgeven bij een 'echte' uitgeverij de droom is van de meeste schrijvers, kiezen steeds meer aspirant auteurs voor 'uitgeven in eigen beheer'.

De zogenaamde pod-uitgeverijen schieten dan ook uit de grond, en als je met Google zoekt naar 'een eigen boek uitgeven' dan vind je talloze websites die je daarover adviseren. Maar een concreet boek over dit onderwerp was er nog niet. En dus was ik erg benieuwd naar 'Schrijf en publiceer een boek' van J.L. Jones.

Jones maakt de titel waar en beschrijft het gehele proces van schrijven tot uitgeven. Ze doet dat op vriendelijke conversatietoon en neemt de lezer als het ware bij de hand.

Stijl

Jones' stijl is soms wat hakkelig en moeizaam, en ze gebruikt geregeld spreektaal: 'Standaardomslagen zijn bij sommige aanbieders een optie, maar minder jofel.'

Daarnaast gebruikt ze veel Engelse termen, iets wat prima is als het om vaktermen gaat, maar Jones doorspekt haar verhaal ook 'zo maar' met Engelse woorden. En zo nu en dan wat verdwaald Frans!

'Onzin schrijven is beter dan niets schrijven. Pas de problème als je pen nog niet vlot is.'

'Je bioritme door de war schoppen is killing voor je alertheid.'

Ook valt ze geregeld in herhaling.

'Het is eng om het boek los te laten op het eind. Dat is het telkens weer bij elk boek. Het is scary om je er van los te weken.'

Opmaak

Het boek ziet er professioneel en mooi uit, zo wel van binnen als van buiten. Wel vind ik de inhoudsopgave vrij vol, en druk.

Zo nu en dan staan er pictogrammen in de tekst, waarvan ik niet altijd de functie begreep. Ze zijn niet consequent toegepast en lijken op willekeurige plekken te staan.

Overigens wordt een van de voordelen van het Print On Demand systeem direct zichtbaar in het uiterlijk van dit boek: er is inmiddels alweer een nieuwe verbeterde versie van het boek, met een ander omslag dan het recensie-exemplaar dat ik heb ontvangen!

Structuur

Het boek heeft een duidelijke structuur, en ook de hoofstukken hebben een duidelijke opbouw. Jones begint elk hoofdstuk met een aankondiging wat ze gaat bespreken. Ik vond het leuk om te lezen dat ze dit heeft overgenomen uit Amerikaanse boeken. Ze vertelt dit in het kader van haar tip om andere boeken te bestuderen om op ideeën te komen.

Dit is ook meteen de kracht van 'Schrijf & publiceer een boek': de combinatie van informatie en persoonlijke ervaringen. Helaas lijkt de koppeling van informatie en persoonlijke ervaring willekeurig: bij het onderwerp 'proeflezers' vertelt ze haar belevenissen maar bij de keuze van haar uitgeverij bijvoorbeeld weer niet.

Het zou leuk zijn als Jones een vaste plek voor haar eigen ervaringen zou inruimen in de structuur van haar boek, zodat je die als lezer makkelijk kunt opzoeken.

Jones maakt geregeld gebruik van lange opsommingen, soms pagina's lang. Ik merkte dat ik als lezer begon af te haken. Een goed alternatief zou zijn als Jones van haar opsommingen checklists maakt: dan kun je als beginnend schrijver dingen afvinken.

Verbeterpuntjes

Jones wijst op het belang van een eigen website om je boek te promoten. Ik vind het in dat verband erg jammer dat ze de url van haar website niet noemt! Ik heb flink moeten zoeken met Google voordat ik de website vond en was een beetje teleurgesteld toen dat gewoon een pagina op Hyves bleek te zijn.

Jones verwijst een aantal keren naar twee eerder door haar gepubliceerde boeken, maar noemt geen titels! Dat lijkt me geen goede marketing, want ik was best benieuwd waar die boeken dan over gingen en hoe ze heetten.

Verder miste ik een vergelijking tussen de verschillende uitgeverijen. Er zijn er immers zoveel! Wat onderscheidt de verschillende uitgeverijen van elkaar, en waarom heeft Jones juist voor Boekenbent gekozen

De vele vermelde websites worden niet bij url genoemd: een overzicht achter in het boek met alle internetadressen zou een aanwinst zijn.

T.L. Jones is een pseudoniem, een onderwerp waar ze ook aandacht aan besteed. Als lezer zou ik graag weten hoe Jones haar eigen pseudoniem heeft gekozen en waarom juist Jones!

Conclusie

Schrijf en publiceer een boek is een leuk en laagdrempelig boekje, en bevat veel informatie. Wel zou het boek baat hebben bij extra redactie, om de stijl te verbeteren en herhalingen te verwijderen.

Maar dat neemt niet weg dat als je overweegt een boek uit te geven dit boek zeker handig is om te lezen! In de lawine van informatie op het internet over zelf een boek uitgeven biedt 'Schrijf & publiceer een boek' een stukje rust en het bewijs dat het kan. Je hebt het immers in je handen!

N.B.

Kostelijk vind ik Jones' tip als je schrijfproces niet wil vlotten: huur een ghostwriter in.

Website T.L. Jones

Update: Inmiddels een professioneel ogende website

Website T.L. Jones

De nieuwe Becky Miller

2008-10-07T09:08:00.000-07:00

De nieuwe Becky miller
Hinck, S.
Ik zag het meteen staan toen ik de bibliotheek binnenliep: een boek met op de voorkant een paar vrouwenbenen languit in het gras, de schoenen nonchalant uitgeschopt. De titel: De nieuwe Becky Miller.

Ik draaide het om, en las dat Becky Miller een moeder is van drie jonge kinderen, die haar parttime baan en de zorg voor haar kinderen probeert te combineren. Dat valt niet mee, en daarom besluiten Becky en haar man een oude vervallen boerderij te kopen en zo hun leven een rustiger wending te geven.

Ik gooide het onmiddellijk in mijn mandje. Momlit met een scheutje 'Het Roer Om' en een huis make-over. Geweldig!

Maar waar de achterkant geen enkele melding van maakt, is dat Becky 'in de heer' is. Als iemand haar bijvoorbeeld vraagt of ze haar baan fulltime zou willen doen antwoordt ze: 'Daar moet ik over bidden.'

Nieuw genre? Reli-momlit!

Becky bidt heel wat af; vooral om meer kracht om haar man beter te begrijpen, maar soms ook om antwoorden op concrete vragen als 'Moet ik mijn schoonmoeder bij me in huis nemen?' En dat onderscheidt De nieuwe Becky Miller van andere momlitboeken.

Hoewel de thematiek typisch momlit is, maakt Becky's geloof, dat haar hele leven doordrenkt, dit boek anders dan anders.
Zonder het nadrukkelijk aanwezige religie-aspect, was dit gewoon een vrij saai, niet uitzonderlijk goed geschreven momlit boek.

Ik kan me voorstellen dat dit boek voor vrouwen die net als Becky geregeld conversaties hebben met God geweldig is. Eindelijk een boek met aandacht voor het geloof.

Onterecht aangeprezen als lachen, gieren brullen

Opvallend vind ik de belofte van humor, grapen en hilariteit op de kaft. De omslag van het langdradige, saaie boek Moeders en Co. stond er ook al vol mee. Maar geen van beide boeken maakt die belofte waar. De nieuwe Becky Miller is beslist niet enorm humoristisch geschreven, noch zijn de situaties waarin ze zich bevindt hilarisch.

Ik vraag me af of het een trend is van Nederlandse uitgeverijen momlit standaard aan te prijzen als schuddebuikend leuk.

http://www.sharonhinck.com/about-sharon

Conclusie

De nieuwe Becky Miller is een gezellig boek, over een uitgesproken levensstijl. Het is aangenaam om te lezen, en er gaat een bepaalde huiselijkheid en sfeer vanuit. En de vele referenties naar bijbelteksten waren nu en dan best aansprekend en zetten soms zelfs tot nadenken aan.

Bijvoorbeeld de referentie naar Maria en Martha, waarbij Martha druk aan het redderen is om het Jezus naar de zin te maken, terwijl Maria gezellig naast hem zit te keuvelen. De les die Becky hier uit haalt is dat je soms bewust een stapje terug moet doen, en de tijd nemen om te genieten van het moment.

Een gedachte die ik van harte kan beamen.

Amen.

Meer weten?

Bezoek hier Sharon Hincks website.

En bekijk hier een interview met Sharon Hinck, die er echt uit ziet als je eigen buurvrouw! Ze zou zo terug kunnen komen van het boodschappen doen.

Vrouwen en Ambitie

2008-09-26T03:09:00.000-07:00

Vrouwen en ambitie
Fels, A.

De oorspronkelijke titel van Anna Fels' boek luidt Ambition in Women's Changing Lives, maar had net zo goed I am woman hear me weep! kunnen zijn.

Want oh, wat komen wij vrouwen er bekaaid van af. Jarenlang werden ons allerlei mogelijkheden onthouden, zoals scholing en interessante beroepen, en nu we die eindelijk verworven hebben verschijnen er nieuwe angels en klemmen. En één van de eerste levensbehoeftes, erkenning, krijgen we nog steeds niet!

'Door een diep geworteld cultureel vooroordeel wordt aan mannen automatisch erkenning gegeven, terwijl aan vrouwen erkenning, grotendeels onbewust, wordt onthouden, behalve in seksueel opzicht - waar het een aanvulling is op mannelijke behoeften.'

En lukt het je om ondanks alles, een succes te worden, dan wordt dat afgestraft met vraagtekens rondom je vrouwelijkheid. Een goed voorbeeld hiervan is de publiciteit rondom Sarah Palin, waarbij haar succes vraagtekens oproept over haar kwaliteiten als moeder! Op de omslag van opinieblad HP-De Tijd stond in grote letters: 'Is Sarah Palin een goede moeder?'
Waarom wordt nooit gevraagd of Balkenende een goede vader is?

Anna Fels' boek is dus zeer actueel.

Grondig en emotioneel

Anna Fels baseert zich in haar boek op haar praktijkervaringen als psychiater, wetenschappelijk onderzoek en interviews, en is daarin zeer grondig! Ik lees niet vaak een boek dat zo goed onderbouwd is.

En voor een non-fictie boek roept het verbazingwekkend veel emotie op. Van frustratie, over de soms wel erg uitgebreide opsomming van wetenschappelijke onderzoeken, tot woede over het gebrek aan erkenning voor vrouwen.

Erkenning is een basisbehoefte zegt Anna Fels, en het zgn. traditionele vrouwenwerk voorziet hier niet in. Kortom als thuisblijfmoeder sta je behoorlijk droog als het op schouderklopjes aan komt. Tijdens het lezen over dit onderwerp werd ik alsmaar bozer, en toen Floris eindelijk kwam aanzakken sloeg ik hem met het boek om de oren en verklaarde: 'Zie je nou wel! Het is heel normaal dat ik wel eens erkenning wil. Anna Fels zegt het ook!'

Mag ik de prozac? En een paar chocoladerepen?

Wat Anna Fels betreft heb ik overduidelijk een verkeerde keuze gemaakt door ervoor te kiezen fulltime te moederen. Volgens Anna is deze keuze de snelste route naar depressie en werkeloosheid. Alleen een baan in ploegendienst is even snel.

Ter illustratie:

'Vrouwen die een loopbaan of een levenswijze kiezen zonder steun van een omgeving die hen waardeert, moeten daarvoor een hoge prijs betalen. Ze begrijpen vaak niet, als zulke waardering ontbreekt, waarom ze zich zo ongemotiveerd en gedemoraliseerd voelen.

Ze wijten het aan hun eigen gebrek aan discipline, ruggengraat of talent. Maar als er geen bronnen van erkenning aanwezig zijn, of wanneer die bronnen tekort schieten of onvoorspelbaar zijn, dan is de kans dat een vrouw zal floreren in haar keuze, uitermate klein.'

en:

'Als je erkenning wilt is het moederschap wel de laatste plaats waar je moet zoeken.'

Niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is als je buitenshuis werkt:

'Vrouwen staan onder grote druk: 'Maar al te vaak moeten ze kiezen tussen twee kwaden: zich aanpassen aan de conventionele werktijden, waardoor het moederschap er mogelijk bij inschiet, of zich neerleggen bij een traditioneel huwelijkspatroon, waardoor ze later in de problemen kunnen komen.'

Conclusie

Vrouwen en ambities is een zeer goed geschreven boek, en absoluut de moeite van het lezen waard. Het geeft een grondig, goed onderbouwd, zij het wat deprimerend beeld van het leven van vrouwen.

Het leest weliswaar niet super makkelijk weg, maar ik vind het toch een aanrader voor iedereen die zich wil verdiepen in haar vrouw zijn anno 2008.

Hoewel Anna Fels zegt geen oplossingen te hebben voor individuele vrouwen wil ze ons wel graag een collectief advies geven. En dat is onze krachten te bundelen in een politieke pressiegroep en zo invloed uit te oefenen op het regeringsbeleid.

'Tenzij vrouwen - en moeders in het bijzonder - zich meer gaan roeren in de politieke arena, is er onvoldoende slagkracht om de status quo te veranderen.'

En zo wordt 'hear me weep,' toch nog 'hear me roar!'

Overigens!

Vrouwen & Ambitie is in Nederland uitgegeven door Marieke Hoogwout, ex-marketingcoördinator en huisvrouw/thuisblijfmoeder die op haar 39ste het roer omgooide en haar eigen uitgeverij Reunion oprichtte.

Daarmee is zij één van de vrouwen die volgens Anna Fels 'de vrouwonvriendelijke structuren van de traditionele arbeidsmarkt omzeilen door zelf een bedrijf te beginnen.'

Daglicht

2008-09-02T08:43:00.000-07:00

Daglicht
Marion Pauw
Alleenstaande moeders spelen geregeld de hoofdrol in literaire thrillers. In Simone van der Vlughts thriller Blauw Water werd alleenstaande moeder Lisa in haar eigen huis gegijzeld door een ontsnapte tbs-er.

Elisabeth Mollema beschrijft in Prooi hoe alleenstaande moeder Angela ten prooi valt aan een eng stel dat haar leven probeert over te nemen, en Nicolet Steemers beschrijft in Zachte Heelmeesters het verhaal van gescheiden moeder Heleen wier dochter tot twee keer toe spoorloos verdwijnt.

Ook in Marion Pauws nieuwste boek Daglicht is de hoofdpersoon een alleenstaande moeder.

Het verhaal

Als Iris' moeder op vakantie gaat, verblijft Iris zo lang in haar huis. Iris' moeder heeft een gigantisch, gecompliceerd aquarium met een geheel eigen eco-systeem dat veel aandacht vereist.

Tijdens Iris' verblijf gaat één van de vissen dood. Iris neemt daarom contact op met de aquariumspeciaalzaak waar het aquarium is gekocht, en maakt zo kennis met het logboek waarin alle gegevens van het aquarium worden bijgehouden. Op de voorkant staat de naam R. Boelens. Boelens is de meisjesnaam van Iris' moeder maar Iris heeft nog nooit van een R. Boelens gehoord. Haar nieuwsgierigheid is gewekt en ze gaat op zoek naar deze R. Boelens.

Hoofdpersonen

Iris is advocate en moeder van de driejarige Aron, die opvallend veel symptomen vertoont die op autisme wijzen, wat de combinatie van haar werk als advocate en het moederschap nog moeilijker maakt. Iris wordt dan ook geregeld op haar werk gebeld dat ze hem moet komen ophalen omdat ze hem niet aan kunnen.

De ongelijke machtsverhouding tussen de leidsters van het kinderdagverblijf en Iris is schrijnend. Iris is van hen afhankelijk en ook al schieten de leidsters feitelijk te kort, het is Iris die bakzeil moet halen.

De andere hoofdpersoon in Daglicht is Ray, een tbs-er die veroordeeld is voor de gruwelijke moord op een (alweer) alleenstaande moeder Rosita en haar dochtertje

Marion Pauw wisselt elk hoofdstuk van hoofdpersoon. Je leert allereerst Iris kennen, en in het daaropvolgende hoofdstuk Ray. Vervolgens wisselen de hoofdpersonen elkaar af.

In eerste instantie lijkt er geen enkel verband te bestaan tussen Iris en Ray. Maar op pagina 51 komt er een eerste verband: het grote zeeaquarium van Iris' moeder en het feit dat je als lezer weet dat Ray altijd een groot zeeaquarium had.

Ondanks zijn gruwelijke achtergrond kreeg ik als lezer al snel sympathie voor Ray, die heel zachtaardig klinkt, afgezien van de brute moord waarvan hij wordt beschuldigd. Ray heeft net als Iris' zoontje Aron veel karakteristieken van autisme.

Daglicht en moederschap

Behalve een bijzonder spannende thriller is Daglicht ook een boek over moederschap, in al haar facetten. Marion Pauw schetst een zeer accuraat, herkenbaar en daardoor soms humoristisch beeld van het moederschap. Alleen daarom vind ik dit boek al de moeite waard! Menig moeder zal zich in Iris herkennen.

Iris als moeder is heel liefhebbend en ze doet heel erg haar best doet een zo goed mogelijke moeder te zijn. Moederschap is nooit gemakkelijk, maar omdat Iris' zoon autistische kenmerken heeft wordt het nog moeilijker.

Hieronder enkele herkenbare fragmenten wat betreft het moederschap:

'Ik greep hem bij zijn arm, en zette hem op zijn stoeltje. 'Eerst opeten, dan King Kong zien.' Ik zei het heel vriendelijk en beheerst, echt zoals een goede moeder dat doet.'

'Je blijft zitten. Hoor je dat? Je blijft zitten tot je bord leeg is.' Het was moeilijk om boven het gebrul van Aron uit te komen. Ik wenste dat ik een afstandsbediening had waarmee ik hem kon uitzetten. (...)'

'Ik smeet de deur weer dicht, drukte even mijn handen tegen mijn slapen en haalde diep adem. Ik wás consequent, verdomme. En nog steeds werkte het niet. Waarom lukte het me niet? Wat deed ik verkeerd?'

'Vervolgens moest ik een kind het restaurant uitdragen dat alleen maar schopte, krijste en sloeg. Ik probeerde mijn hoofd omhoog te houden om nog iets van waardigheid uit te stralen. Maar het was vernederen. De publieke afgang van de mislukte moeder.'

'Was moederliefde niet gewoon een vorm van Stockholmsyndroom?'

Toen er nog niet veel bekend was over autisme werd de oorzaak van deze ontwikkelingsstoornis bij moeders gelegd. Moeders van autistische kinderen werden ijskastmoeders genoemd. En als er ooit een ijskastmoeder was, dan moet het Iris moeder wel zijn!

Boekafbeelding

De foto op de omslag van het boek snap ik niet. Geen idee wat dit met het verhaal te maken heeft. Inzichten zijn dan ook welkom!

Geweldig boek!

Daglicht boeit van begin tot eind, en ik vond het een geweldig boek. Na zes weken zomervakantie met fulltime vijf kinderen om me heen, beperkte mijn aandachtsspanne zich tot luttele secondes, maar Daglicht vond ik zo spannend dat ik mijn aandacht er bij kon houden. Mijn ogen struikelenden over de woorden en zinnen in mijn haast om te lezen hoe het verder ging!

Een echte aanrader!

Meer weten?

Bezoek de website van Marion Pauw

Goddelijk huishouden

2008-08-27T03:27:00.000-07:00

Goddelijk huishouden
M. Phillips

Goddelijk Huishouden is verfrissend anders. Van het onderwerp, oude Griekse goden die in Londen wonen, tot en met de humoristische schrijfstijl.

Het verhaal

De oude Griekse goden wonen met z'n allen in een bouwvallig huis in het hartje van Londen. Omdat de mensen niet meer in hen geloven zijn hun krachten sterk afgenomen, en eigenlijk vervelen ze zich kapot. Aphrodite, de godin van de liefde, verdient haar geld met telefoonsex, en Artemis, de godin van de jacht, laat honden uit.

Dan wordt de god Apollo, door een pijl van Eros, verliefd op een gewone stervelinge, Alice, en dat zorgt voor complicaties. Alice is namelijk al verliefd op Neil, en Apollo is zo arrogant en zelfingenomen dat hij dit niet kan verdragen en ervoor zorgt dat Zeus haar doodt.

Zo maak je als lezer, samen met Alice kennis met de dodenwereld, die erg veel lijkt op een gemiddelde vinexlocatie.

Wat volgt is een klassieke heldenquest, waarbij Neil, de man waarop Alice verliefd is, haar gaat redden uit de onderwereld.

Uiteindelijk stelt het verhaalt niet eens zo veel voor, maar dat geeft niet omdat het wereldbeeld dat Marie Phillips presenteert zo origineel is.

De titel

Ik pakte het boek van de bibliotheekplank vanwege de titel: ik dacht dat dit boek me wat broodnodige inspiratie zou bieden bij mijn huishoudelijke werk. Maar met huishoudelijk werk heeft dit boek niets te maken. Het enige verband met huishoudelijk werk is dat Alice als werkster gaat schoonmaken bij het huishouden van de goden, dat ontzettend smerig is.

Eerst verkneukelde ik me nog bij het vooruitzicht van een frisse make-over van het huis, waarbij Alice samen met de lezer het huis zou schoonmaken en opknappen, maar Marie Philips verspilt geen enkel woord aan huishoudelijke werkzaamheden.

Wat dat betreft dekt de oorspronkelijke Engelse titel de lading beter: 'Gods behaving badly'. Een betere titel kan ik me niet voorstellen, want daar gaat dit boek inderdaad over: goden die zich misdragen!

Goddelijk huishouden leest als een modern, humoristisch sprookje, en geeft meteen een handige les in de Griekse mythologie.

Dus als je eens wat-anders-dan-anders wilt lezen, dan is dit boek een aanrader.

Meer weten van de auteur?

Bezoek hier haar website!

Luister naar Marie Phillips terwijl ze vertelt waar haar boek over gaat!

Moeders en Co.

2008-08-04T10:20:00.000-07:00

Moeders & Co
Sophie King

Moeizaam heb ik mij door Sophie King's Moeders en Co geworsteld, een boek dat echt helemaal niets toevoegt aan de bestaande momlit. Het verhaal is saai, slecht geschreven en de hoofdpersonen zijn oppervlakkig en zeurderig. De vrolijke roze kaft, met het ongegrijpelijke citaat van de Libelle: 'Lachen, gieren, brullen!'* zijn zeer misleidend.

Het enige originele aan dit boek, zijn de mailtjes en forumberichten aan het eind van ieder hoofdstuk, maar die zijn meestal onbegrijpelijk en lezen moeizaam.

Plot

Het boek gaat over gewone mensen en hun dagelijks bestaan, en hun dagelijkse beslommeringen. We leren Caroline kennen, wier man Roger is vreemdgegaan. Hoewel ze hebben besloten bij elkaar te blijven voor de kinderen, kan Caroline Roger niet vergeven.

Hoofdpersonen

Mark is freelance p.r.medewerker en voedt ondertussen in z'n eentje zijn twee ongezeglijke kinderen op terwijl zijn vrouw voor fraude in de gevangenis zit.

Dan is er nog Lisa, die na twee miskramen is geflipt, en nu ten onrechte denkt dat ze zwanger is, en een abominabele slechte spelling heeft getuige haar forumberichten.

De grootste zeur van het stel is Susan, die gebukt gaat onder de zorg van haar twaalfjarige dochter Tabitha, die een hersenbeschadiging heeft, maar desondanks even intelligent is als haar moeder. Het riep bij mij de vraag op waarom ze dat dan niet eens laat merken!

Opbouw boek

Sophie King gebruikt de bekende formule van een hoofdstuk per hoofdpersoon, en wisselt die af. Wat de vier hoofdpersonen met elkaar gemeen hebben is het forum van Mums at home, waar ze alle vier actief op zijn.

Sophie King heeft haar huiswerk goed gedaan: het beschreven forum is herkenbaar, van de onderwerpen tot en met de clichématige gebruikersnamen als 'Slummy mummy' en 'Earth mother'.

De karakters zijn cliché, niet boeiend, zeurderig en slachtofferig. Vooral Susan weet altijd de schuld bij een ander te leggen. Zo valt ze tijdens een onprettig gesprek met haar ex-man uit tegen haar dochter en geeft prompt haar ex de schuld van háár uitval:

'Tabitha keek geraakt naar haar op. Dat had ik niet moeten zeggen, dacht Susan. In een fractie van een seconde had ze hun zorgvuldig opgebouwde vertrouwensband tenietgedaan. Verdomme Josh. Verdomme.'

Brutale kinderen

Nog onsympathieker dan de karakters zijn hun ontzettend brutale kinderen! Zelden zag ik zo'n ongeregeld, asociaal stel kinderen! Ze jatten de creditcards van hun ouders, gebruiken stiekem hun beltegoed en als hun ouders hen er op aanspreken zeggen ze botweg: 'Fuck you!'

Toegegeven: Sophie King weet wel enigszins een spanningsboog op te bouwen wat betreft Lisa's zwangerschap. Ook verrast ze de lezer halverwege met het nieuws dat Mark neger is, maar ik ben er nog niet uit of dat niet eigenlijk slordigheid is en een voorbeeld van de oppervlakkigheid van haar karakters waardoor de lezer dus niet eens weet hoe ze eruit zien.

Misleidend persbericht

Het persbericht van Moeders & Co van uitgeverij A.W. Bruna staat haaks op dit oersaaie boek. Volgens het persbericht gaat het hier om een 'zeer grappig' boek, en ze citeren Libelle met: 'Lachen, gieren, brullen!'.

Het doet me er aan twijfelen of Libelle en ik wel hetzelfde boek hebben gelezen. Een accurater omschrijving zou zijn: 'Gapen, geeuwen, vervelen!'

Koop dit boek alleen als je slaapproblemen hebt: het zal je ongetwijfeld helpen in slaap te vallen.

Over Sophie King

Sophie King is het pseudoniem van journalist Jane Bidder. Ze schrijft en woont in Buckinghamshire met haar man, drie kinderen en een hond. Ook heeft ze een aantal kinderboeken en boeken over kinderen en opvoeden geschreven die onder haar eigen naam zijn verschenen.

* Ik heb de Libelle gemaild met de vraag of ze hun citaat zouden willen toelichten. Hieronder hun reactie:

Geachte mevrouw Orriëns,

We hebben uw email ontvangen.
De boeken-redactie heeft ons laten weten het inderdaad een grappig boek te vinden. De hoofdpersonen maken het zichzelf zo moeilijk dat ze regelmatig in bizarre situaties belanden. Al is het niet alleen maar lachen want er zit ook genoeg drama in.

Het opvoeden van een kindje met beperkingen, het hebben van een slechte relatie en handtastelijke collega's. Maar het is op zo'n warme manier geschreven dat je het met een glimlach uitleest.

Dat op de voorkant van het boek een citaat van Libelle is gebruikt, is ons niet bekend.

Vertrouwend u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Met vriendelijke groeten,

Ria van 't Hof
Informatiecentrum Libelle

Shabby Shopping

2008-07-30T10:46:00.000-07:00

Shabby shopping
Francesca Vonck

Rondkomen valt niet altijd mee in. Tweedehands spullen kunnen dan uitkomst bieden. Maar veel mensen voelen een zekere weerstand tegen kringloopspullen. Heb jij ook last van schaamte of weerstand lees dan het boek Shabby Shoppen. Een hilarisch boek dat je voorgoed van je kringloopschaamte afhelpt!

Francesa Vonck is kunstenares en moeder van 3 kinderen. Met veel humor beschrijft zij de kunst van het kringlopen. Ik schoot regelmatig in de lach bij het lezen van dit boek.

Kringlopen als unieke levensstijl

Francesa beschrijft Shabby Shoppen als een nieuwe, onderscheidende levensstijl, waarbij een geheel eigen woordenschat hoort. Zo introduceert ze de zgn. Dominotechniek: een therapie die kan helpen bij onverwerkte stressgevoelens n.a.v. een kwaliteitsproduct! Of het Lege-handensyndroom: het gevoel dat het winkelen is mislukt als je met lege handen naar huis gaat.
Shabby Shopping is een onweerstaanbare combinatie van informatie met humor overgoten.

Kringlopen als intellectuele studie

Het onderwerp Kringlopen wordt benaderd als een intellectuele studie/ wetenschappelijke verhandeling, maar dan met een vette knipoog naar het genre. Hierdoor onderscheidt Shabby Shopping zich van andere interieur, curiosa en doe-het-zelf boeken.

Tips om koopjes te vinden

Behalve dat het een zeer humoristisch boek is, geeft Shabby Shopping nuttige tips en een nieuwe manier van kijken naar tweedehands goederen. Bijvoorbeeld aan de tip voor een sollicitatiegesprek waar Frances je aanraadt te scoren met een halssnoer van parels met bijpassende manchetknopen, die je zelf maakt van pingpongballen! Of de politiek incorrecte tip de Bloemendaalse kinderrommelmarkt te bezoeken en daar een zak spekjes te ruilen voor een antieke tuinvaas uit de Victoriaanse periode.

"De jaarlijkse Bloemendaalse rommelmarkt is, mits de ouders zich er niet mee bemoeien een van de meest lucratieve evenementen voor de shabby shopper."

Ook al zet je nooit een voet over de kringloopdrempel dan nog is dit boek goed voor een middagje lekker lezen en lachen. Kringlopen zal nooit meer hetzelfde zijn!

De overspelclub

2008-07-19T05:17:00.000-07:00

De overspelclub
Stimson, T.

De overspelclub vertelt het verhaal van Nicholas, Malinche en de ambitieuze, jonge Sara. Nicholas en Malinche zijn gelukkig getrouwd, maar toch valt hij voor de sexy charmes van Sara.

Het is een oud verhaal in een vaker gedragen jasje. Net als bijvoorbeeld Anna Dillon, laat Tess Stimpson alle drie de hoofdpersonen in afzonderlijke hoofdstukken aan het woord, waardoor de lezer ze alledrie goed leert kennen, en de situatie vanuit verschillende perspectieven kan beschouwen.

Desondanks vond ik het een leuk boek, dat makkelijk weg leest. Het is als een Big Mac: je hebt hem wel vaker gehad, maar is toch elke keer weer lekker. Als lezeres, vrouw en moeder voelde ik bovenal sympathie voor Malinche, en Sara is net krengerig genoeg om haar alle slechts toe te wensen.

Nicholas vond ik eerlijk gezeg een slapjanus. Niet alleen kon hij zijn penis niet in zijn broek houden, ook deed hij niets om zijn huwelijk te redden. Hij gaf het simpelweg op. Wat een eikel, excusez le mot.

Respect voor het huwelijk!

Wat het verhaal bijzonder maakt is de respect voor het huwelijk dat er uit spreekt, ook al zou je dat niet misschien niet zeggen, gezien de titel. Overspel kan het einde van een huwelijk betekenen, maar Tess Stimpson kiest niet het platgetreden pad van overspel, wraak en echtscheiding.

Feitelijk is de overspelclub een een pleidooi voor de huwelijksbelofte: 'In voor en tegenspoed tot de dood ons scheidt.' In een tijd waarin er meer gescheiden wordt dan ooit, wijst Stimson er op dat een huwelijk hard werken is.

'Een huwelijk betekent hard werken. Heel hard werken. Als je er niet alles aan doet om er een succes van te maken, wordt het niets. Soms is het heerlijk en alles wat je je ervan hebt voorgesteld toen je voor het altaar stond en je beloofde elkaar lief te hebben, bij lief en leed tot de dood jullie scheidt. En soms,' zeg ik hard,' is het saai en frustrerend en moeilijk en kun je elkaar nauwelijks verdragen. Soms verveel je elkaar onnoemelijk. Er hoeft maar iets te gebeuren of de hele zaak dondert in elkaar.'

Stimson maakt een duidelijk onderscheid tussen de spanning van een prille liefde en de liefde die je samen opbouwt door de jaren heen.

'Van Nicholas hou ik met echte passie, geboren uit jaren van trouw en samen lachen en elkaar liefhebben; en ook uit tranen en ontberingen. Frustratie en vreugde, voldoening en verveling: daaruit bestaat een huwelijk, daar gaat het om bij echte liefde.'

Huiselijke beslommeringen vs. hete sex

Het boek schetst enerzijds een vertrouwd en huiselijk beeld van een huwelijk, en het leven als ouders, maar tegelijkertijd vliegen de hete sexscènes je om de oren. Van cacaopoeder in schaamhaar tot anale seks. Kortom: Tess Stimson geeft meer zweterige details dan mij lief was...

De Overspelclub is een aanrader voor iedereen die zin heeft in een boek over een driehoeksverhouding, maar heeft tegelijkertijd een diepere boodschap: het huwelijk is weliswaar niet altijd leuk, en zoals je je het had voorgesteld, maar het is de moeite van het vechten waard!

Zachte heelmeesters

2008-06-27T08:57:00.000-07:00

Zachte heelmeesters
Nicolet Steemers

Zachte heelmeesters is, naast een uitermate spannende thriller, ook een boek over moeder zijn, en waar je als moeder toe in staat bent als je kind in gevaar is. En dat is heel wat, zoals blijkt in dit boek.

Heleen is dokter en moeder van de zeventienjarige Mila. Op een dag verdwijnt Mila plotseling, om drie maanden later in verdwaasde toestand en met geheugenverlies, weer op te duiken op een bankje in het park.

Heleen is dolgelukkig, maar het contact met Mila verloopt moeizaam, ook al zijn er wel wat momenten van contact tussen moeder en dochter. Dan verdwijnt Mila een tweede keer, en dit leidt tot een bijzonder spannende ontknoping. Terwijl Heleen als enige nog in haar dochter gelooft, denken de politie en haar ex-man dat het hier gaat om een verwende tiener die te vrij is opgevoed.

De plot die ten grondslag ligt aan Zachte heelmeesters is gebaseerd op het zgn. Stockholm syndroom, waarbij de slachtoffers van gijzelaars sympathie ontwikkelen voor hun gijzelaar. Nicolet noemt o.a. als actueel en schrijnend voorbeeld de Oostenrijke Natascha Kamphusch.

In het boek staan verschillende observaties over het moederschap en opvoeden:

'Ooit, als ze zelf kinderen kreeg, zou ze het begrijpen. Het was zo simpel: het ene moment riep je dat je nooit kinderen wilde omdat ze je ontwikkeling in de weg staan, en het volgende moment hield je een wezen in je armen dat jou voorgoed van de eerste plaats in je eigen leven verstootte.'

'Ik kon mijn eigen kind niet peilen. Het was waar wat mijn vader zei: je kunt je wel van alles in je hoofd halen wat je kinderen betreft, maar uiteindelijk ben je niet meer dan een doorgeefluik.'

Heleen vecht als een leeuw voor haar kind, en aan het eind van het boek kan ik Heleens plannen, als moeder, alleen maar stilzwijgend goedkeuren, want zoals het spreekwoord, waar de titel naar verwijst, al zegt: Zachte heelmeesters maken stinkende wonden*.

Ren snel naar de boekhandel of de bibliotheek om dit boek te halen want het is echt geweldig!

Meer weten?

Bezoek hier de site van Nicolet Steemers.

* In een recensie op conceptcircuit

De gelukkig(e) niet perfecte moeder

2008-06-20T02:50:00.000-07:00

'De gelukkig(e) niet perfecte moeder', leest als een gesprek met een superrelaxte vriendin. Het boek gaat over het vinden van evenwicht tussen je werk en rol als moeder, en jezelf. De vormgeving is fleurig, optimistisch en humoristisch, en dankzij de ringband is het boek erg makkelijk te gebruiken als werkboek.

Drie onderdelen

Het boek bestaat feitelijk uit drie onderdelen: informatie over moederschap, verhalen van moeders en een zelfhulpsectie. Dat maakt dit een bijzonder compleet boek. De auteurs geven blijk moeders echt te begrijpen door hun informatie in korte, duidelijke hoofstukken aan te bieden. Een vermoeide moeder met concentratieproblemen hoeft zich dus niet door lange stukken tekst heen te ploegen om wijzer te worden!

'Hoe zit dat bij mij?'

Waar veel boeken zich concentreren op praktische tips, is er in 'De gelukkig(e) niet perfecte moeder' ook ruimte voor een diepere, psychologische benadering in de secties 'Hoe zit dat bij mij?' die werken als 'eye-opener' en 'Ahaaa!-moment'

Zo is er een werkblad waar je kunt opschrijven wat je energie kost en waarvan je nou juist energie krijgt, maar ook een werkblad dat je bewust maakt van je bagage: de boodschappen die je van vroeger hebt meegekregen en de invloed die ze nu nog hebben. Dit geeft dit boek net dat beetje extra dat het onderscheidt van andere boeken, want je kunt natuurlijk allerlei praktische zaken aanpakken, maar door inzicht veranderen die vervolgens vaak vanzelf.

Dit boek is een echte aanrader als je behoefte hebt aan meer tijd voor jezelf, een arm om je schouder en de boodschap: 'Je bent het waard'. Het is dan ook zeer geschikt voor nieuwbakken moeders als kraamcadeau, maar ook voor de meer gelouterde moeder die het even helemaal gehad heeft.

Meer weten?

Website van het boek

Website van Puk Illustraties

Bestellen?

Boek bestellen

Leuk

2008-06-15T07:06:00.001-07:00

'Leuk' van Daniela Hooghiemstra is leuk. Hoe kan het ook anders met zo'n titel.

In helder, vakkundig proza beschrijft Daniela het leven van een vrouw en moeder in 2008. Sommige columns beschrijven praktische gebeurtenissen, zoals het geven van een kinderfeestje, anderen betreffen overpeinzingen.

'Leuk' is bíjna net zo leuk als Sylvia Wittemans 'Pekingeend bij nacht'. Wie behoefte heeft aan herkenning en een glimlach zit goed met 'Leuk'.

Daniela Hooghiemstra is schrijfster en moeder van drie kinderen, en haar columns verschijnen tweewekelijks in Esta.

Columns van moeders in boekvorm

2008-06-10T00:28:00.000-07:00

Eén uitgeverij, twee moeders, twee boeken.

Dit jaar kwamen bij uitgeverij Free Musketeers twee nieuwe boeken uit waarin moeders, in de vorm van columns, vertellen over hun dagelijks leven. Astrid Rijff doet dat in haar boek 'Astales, het leven bekeken', en Yvonne van der Wall in haar boek 'Het leed dat huisvrouw heet'.

Twee heel verschillende boeken, iets wat weerspiegeld wordt in de omslag. Astrids boek heeft een levensbeschouwelijke uitstraling met een zandpad waarover een vrouwelijke schaduw valt, terwijl op Yvonne's boek een cartooneske vrouw prijkt. In beide gevallen geeft het uiterlijk van het boek een goede voorspelling van de inhoud.

Beide boeken zijn leuk om te lezen, en vullen elkaar aan. In Astrids boek staat de sfeertekening centraal, en in Yvonne's boek ironie en ergernissen. Wat dit laatste betreft is de ondertitel 'alledaagse ergernissen van een moeder' goed gekozen.

Er zijn soms wat kleine stijlfoutjes, die een redacteur er wellicht had uitgehaald. Een voorbeeld hiervan in 'Het leed dat huisvrouw heet': ' Ik schiet naar beneden en informeer verontrustend (...)' *

Yvonne gebruikt bovendien regelmatig wat archaïsch getinte woorden als 'tevens, doch en altoos', waardoor haar zinnen nu en dan wat gekunsteld overkomen. Maar gezien haar populairiteit op hyves storen weinig lezers zich hier aan!

Astrids boek bestaat uit drie delen: columns over het leven van een moeder, columns met overpeinzingen over het leven in het algemeen, en gedichten. Yvonne's boek is iets dikker, en beslaat meer onderwerpen.

Beide boeken bieden veel herkenning en zien er professioneel uit. Het is leuk om te lezen hoe andere vrouwen het moederschap zien en ervaren, en hoewel Yvonne's en Astrids schrijftechniek nog niet kan tippen aan Daphne Deckers, kan de inhoud dat wel.

Meer weten?

Zowel Yvonne als Astrid bieden op hun website de mogelijkheid het boek te kopen. Astrids boek kost 15,95 en Yvonne's boek 16,95.

Yvonne's website,
Yvonne's blog/hyve

* Met het snelle reactie reactievermogen en de flexibliteit die zo kenmerkend is voor moeders heeft Yvonne inmiddels actie ondernomen en het onjuiste gebruik van het woord 'verontrustend' verbeterd! Mensen die het boek nu bestellen hoeven dus niet verontrust te zijn.

Astrids blog

Interview met de schrijfster van Floortje Bellefleur

2008-05-18T10:11:00.000-07:00

Als kind was ik dol op de boeken van Floortje Bellefleur, die haar naam dankte aan haar wangen, die net zo rood waren als de appel Bellefleur. En ik wilde zo wel in het dorpje wonen waar Floortje woonde. Maar de tijden zijn veranderd en Floortje Bellefleur ook. Tegenwoordig heten de boeken Floortje, en in plaats van dat ze pannenkoeken bakt gaat ze op reis naar Londen.

Hieronder het verhaal de nieuwe schrijfster van Floortje Bellefleur: Suzanne Buis!

,In 2001 werd ik door Uitgeverij Kluitman Alkmaar BV gevraagd om de serie Floortje Bellefleur van Cok Grashoff te herschrijven. Er waren negen delen die nog werden uitgegeven, nu zonder 'Bellefleur' er achter. Een 'bellefleur' was vroeger een bekende term, maar zegt de kinderen van nu niets meer, bovendien zijn series met een voornaam 'in'. Ze waren al eens herschreven door meerdere mensen. Nu wilde de uitgever graag dat er een vaste schrijver mee aan de slag ging. Dat leek mij een leuke uitdaging.

Floortje is in 1968 bedacht. Vroeger las ik zelf ook Floortje-boeken. Ik deed haar zelfs na: toen zij een dierenasiel begon, stapte ik ook naar de burgemeester van mijn dorp. Die vond het een heel goed idee en zei dat ik dat zéker moest gaan doen, als ik groot was...

Cok Grashoff, een pseudoniem van het echtpaar Pieter en Jonna Grashoff, waren allang met pensioen. Er was dus nooit sprake van samen schrijven of overleggen.

Van de redactie kreeg ik alle vrijheid om Floortje een meisje van deze tijd te maken. De kinderen van nu zijn veel meer gewend om dingen te ondernemen. De lezers van nu zijn veel meer avontuur en spanning gewend. Titels als 'Floortje bakt pannenkoeken' zouden nu niet meer verkopen. Floor doet nu meer spannende dingen, zoals tijdens vakanties avonturen beleven.

Toch zijn de boeken over Floortje, vergeleken met veel moderne kinderboeken, nog steeds gemoedelijk. Er gebeuren geen heftige enge of verdrietige dingen. Er komen geen scheidingen in voor, geen drugsverslavingen of enge ziektes. Het zijn nog altijd boeken die je met een gerust hart aan je kind of buurmeisje kunt geven, om lekker te lezen in bed of in de tuin.

Vergeleken met de 'oude' boeken heb ik zo'n 80-90 procent van de tekst veranderd. Het gaat dan niet om het vervangen van een enkel woordje. Ik maak een uittreksel van ongeveer een half A4-tje en schrijf daarmee een nieuw deel. Het is dus geen kwestie van knippen en plakken met oude teksten. In een paar jaar tijd heb ik alle delen vernieuwd. Met nieuwe personages, al is Floors familie natuurlijk nog hetzelfde. En Cynthia Clarke is nog steeds haar hartsvriendin.

Inmiddels zijn er vier nieuwe delen bij gekomen, die dus niet eerder bestonden. Daar staat mijn naam ook voorop. Ik vind het altijd erg leuk om de illustraties te zien, die Melanie Broekhoven al tientallen jaren maakt. Daarop zie je Floortje ook veranderen. Ze is wat stoerder, wat 'groter' dan de Floortje van vroeger. Eigenlijk net als de kinderen van nu, vergeleken met de foto's van jezelf op die leeftijd.

Mijn lievelingsboek van Floortje? Da's moeilijk... In de nieuwste vier delen over zeilen, Engeland, timmerdorp en actie voor dieren zit veel van mezelf. Dingen die ik beleefd heb, mensen die ik echt ken. Vroeger wilde ik zijn zoals Floortje, tegenwoordig is ze meer mijn kleine zusje.
Mijn vader zei laatst tegen me, toen hij een Floortje-boek had gelezen: 'Het is nét of ik jou hoor praten!' Dat vond ik wel grappig.
Mijn favoriete boek is dus eigenlijk het volgende boek dat ik ga schrijven. Ik ben altijd benieuwd wat Floortje nu weer gaat bedenken!"

Op Suzanne Buis' website vind je de hele lijst Floortje-boeken, en meer over haar andere werk.

Suzanne Buis

Vraag

Herinner jij je Floortje Bellefleur uit je kindertijd?
Wat vond je van de boeken?

Wat is echt belangrijk?

2008-05-14T05:07:00.000-07:00

Verlokt door de belofte van antwoord op de aloude vraagt 'Wat is nou echt belangrijk in het leven?' sloeg ik hoopvol Karen Wassinks boek open.

Met zo'n nuchtere achternaam en dito nuchtere afbeelding van een boterham met aardbeienjam op de voorkant, leek dit me nou eens echt een helder, duidelijk no-nonsense boek.

Deze belofte wordt zeker ingelost door de kwieke en simpele vormgeving, heldere schrijfstijl en duidelijke hoofdstukindeling. Ook de oefeningen aan het eind van elk hoofdstuk zijn duidelijk en makkelijk toepasbaar.

Wie verlangt er in de dagelijkse drukte van het bestaan soms niet naar een moment van bezinning, naar antwoord op vragen als 'Waar doe ik het allemaal voor? 'Waar ben ik eigenlijk mee bezig?'

Als moeder is het makkelijk jezelf te verliezen in het werk dat zich opstapelt, de logistieke puzzels die je moet oplossen en de opvoedingsperikelen. Hoe kom je te midden van al die vragen, eisen en behoeftes tot jezelf; hoe zorg je ervoor dat je jezelf niet kwijtraakt en uit het oog verliest wat echt belangrijk is?

Karen Wassink biedt uitkomst: zeven hoofdstukken met daarin zeven thema's die 'in ieders leven actueel en essentieel zijn.' Karen koppelt gewone situaties uit het dagelijks leven aan filosofie, psychologie, christendom en andere religies. Dat biedt een breed en tegelijkertijd diepgaand perspectief.

Bewustwording

De verschillende hoofdstukken maken je bewust van jezelf: van je reacties, je gedachten en hoe je met dingen omgaat. Zo verbijt ook ik me altijd als ik weer eens in de 'verkeerde rij' sta bij de supermarkt. Maar, vraagt Karen, waarom zou die rij niet juist precies de goede voor je zijn?! Ik zal je vertellen: de rij in de supermarkt is nog niet weer hetzelfde voor me geweest!

Met dit voorbeeld wijst Wassink op het belang van aanvaarding. Aanvaarding van het leven zoals het is, niet zoals jij vindt dat het zou moeten zijn. Ik moet zeggen: je wordt daar wel een stuk rustiger van!

Fascinerend vind ik de oefening 'Zeg drie dagen lang ja, en kijk wat het je oplevert.' Vooral fascinerend omdat ik dat niet durf: ik vind dat veel te link! Straks moet ik allerlei vervelende dingen doen. En toch blijft hij me bezig houden. Floris, mijn echtgenoot, daarentegen juicht deze oefening toe, vanwege geheel andere redenen...

Behalve aanvaarding, behandelt Karen de thema's verlangen, hoop, vertrouwen, loslaten, liefde en willen. Soms vond ik de verhandelingen over de thema's wat te abstract en had ik moeite alles te volgen, maar altijd zetten ze aan tot nadenken. En daar ging het immers om.

Al met al is dit boek de moeite waard als je eens wilt nadenken over je leven, en wat echt belangrijk is. Je kunt het individueel gebruiken maar het is ook heel geschikt voor groepen. Heb je bijvoorbeeld een moedergroep en wil je wat verdieping in de gesprekken? Dan biedt dit boek een uitstekende handleiding.

Karen Wassink is neerlandica en werkt momenteel als beleidsmedewerker cultuur bij de overheid. Van 2002 tot 2005 deed zij de driejarige opleiding tot veranderkundige aan de Pulsar AcademiePulsar. Voor dit boek heeft ze veel gebruikgemaakt van de kennis en inzichten die ze hier opdeed.

Uitgeteld

2008-05-05T09:12:00.000-07:00

Rebecca Eckler is pas bevallen van haar dochter, die ze 'de dictator' noemt en vertelt in Uitgeteld over de eerste twee jaar na de bevalling.

Rebecca heeft gekozen voor een geplande keizersnee, is meteen flesvoeding gaan geven, heeft een fulltime nanny in huis en geld in overvloed. Hoewel Rebbecca op het oog alles heeft om dolgelukkig te zijn, krijgt ze een postnatale depressie. Om een beetje bij te komen gaat ze twee maanden op vakantie in Maui. Zo lang vakantie houden vindt Rebecca erg belastend, dus huurt ze dagelijks een oppas. Rebecca's belangrijkste zorgen zijn haar overtollige kilo's en haarverlies.

Eigenlijk snap ik niet dat Uitgeteld voor publicatie in aanmerking kwam. Persoonlijk denk ik dat Rebecca Eckler het geluk heeft dat het boek voortborduurt op haar bestseller Bevrucht. Het is eigenlijk gewoon een dagboek, en op een gegeven moment wordt het echt saai om alwéér te lezen dat Rebecca zich afvraagt of haar kont te dik is.

Uitgeteld! doet denken aan Lipstick en luiers: beide boeken beschrijven het tumulteuze jaar na de bevalling. Maar de hoofdpersoon in Lipstick en luiers zal beter herkenbaar zijn voor de gemiddelde Nederlandse vrouw. Zij moet het doen zonder nanny, tweede huis in Maui, draagbare dvd-speler en geeft een half jaar borstvoeding, en dat alles zonder in een depressie te schieten.

Beide boeken hebben nauwelijks een verhaallijn en moeten het dan ook vooral hebben van de herkenning die ze jonge moeders bieden. Zo kijken Rebecca en haar verloofde regelmatig naar Jo Frost en verzuchten dan opgelucht dat hun dochter lang zo erg niet is als die kinderen, een verzuchting die menig moeder zal herkennen. Ook herkenbaar is Rebecca's zorg dat er iets met haar dochter gebeurt, en dat ze s'nachts controleert of ze nog wel ademt.

Zoals Rebecca verzucht dat er ergere kinderen zijn dan die van haar, zo roept zij als moeder, bij mij de verzuchting op dat ik als moeder nog wel meeval! Ik heb tenminste geen draagbare dvd-speler die ik voortdurend meeneem en mijn kinderen voorschotel.

Ook al verdient Eckler dan wel geen lof voor een boeiende verhaal, lof voor haar openheid en eerlijkheid is zeker wel op haar plaats.

Ze durft zichzelf te laten zien in al haar onzekerheid en egoïsme.

Opvallend

Mensen denken steeds dat Rebecca's dochter een jongen is, ook al kleedt ze haar van top tot teen in roze! Toen ik Rebecca met haar dochter op de foto zag was mijn eerste gedachte: 'Wat gek dat ze niet met haar dochter op de foto staat, maar met zo maar een jongetje.'

Vertaalfoutje

Rebecca kent alle liedjes van de Teletubbies en Dora uit haar hoofd, waaronder 'Het lukte! Het lukte!' De vertaalster van Uitgeteld! heeft duidelijk nooit Dora gekeken want ze heeft het vertaald met 'Het is ons gelukt, het is gelukt!' iets wat veel minder lekker wegzingt!

Rebecca verwijt de makers van de film Knocked up! dat ze haar boek hebben gebruikt/ gestolen om de film te maken!

Meer over Rebecca Eckler

Rebecca Eckler is een bekende journaliste in Canada. Haar artikelen zijn verschenen in The New York Times, Elle, Fashion, en The Los Angeles Times. Daarnaast schrijft ze regelmatig voor het wekelijkse nieuwsblad Maclean’s. Ze schreef hoofdartikelen voor de National Post en werkte voor die krant als columniste op het gebied van relaties (‘Advice to the Lovelorn’). Tegenwoordig schrijft ze wekelijks een column over het moderne ouderschap voor The Globe and Mail, een landelijke Canadese krant. Haar eerste boek, Bevrucht!, is in negen landen verschenen. Ze woont samen met haar verloofde, haar peuter Rowan (een MEISJE!), en een King Charles Spaniël, Ruby. Ze is niet van plan te gaan trouwen, nog een kind te krijgen, of nog een hond te nemen. Ooit. Hoewel, nu in ieder geval nog niet.

Rebecca's blog: Ninepound dicator

Rebecca's website

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk.

Lipstick en luiers

2008-04-28T04:07:00.000-07:00

Neem een gemiddelde Nederlandse vrouw die net bevallen is, en kind en baan wil combineren, en je hebt de hoofdpersoon van Irene Smits boek Lipstick en luiers. Hoogstens is Liz' baan glamoureuzer dan gemiddeld: ze werkt voor een glossy tijdschrift.

Lipstick en luiers vertelt het verhaal van Liz in het jaar na de bevalling van haar dochter Tara. Haar gevoelens voor haar dochter, haar beleving van het moederschap, de gevolgen voor haar relatie met Robbert, haar emoties over de beslissing weer buitenshuis te gaan werken enz.

Combinatie baan - kind

Zoals menig moeder ziet Liz op tegen de dag ze haar dochter naar het kinderdagverblijf moet brengen en overweegt zelfs fulltime te gaan moederen. Uiteindelijk kiest ze toch voor de combinatie baan-kind en doet haar verlangen bij haar dochter te blijven af als 'hormonaal.'

Niet alleen dat: ze werpt zich op als voorvechtster voor de arbeidsparticipatie, nu ze zelf het licht heeft gezien. Hoewel Heleen Mees het genre chicklit hekelt zal ze dit ongetwijfeld toejuichen!

'Hoeveel vrouwen proberen het niet eens meer na de bevalling, omdat ze zich zo laten meeslepen door hun hormonen en de beren en spoken die ze op de weg zien?

'Vrouwen moeten doorzetten in plaats van af te haken als er kinderen komen.

'Vrouwen moeten een schop onder hun kont krijgen. En ik ga ze die schop geven in mijn artikel.'

Geen humor

Menig pas bevallen vrouw zal zich in Liz herkennen. Het is een typisch boek uit het chicklit genre, maar omdat de meeste chicklit uit het Engels vertaald is, is het leuk een Nederlandse chicklit te lezen.

Toch vond ik Lipstick en luiers anders dan haar Engelse zusjes: in de verhalen in Engelse chicklit gebeurt meer. In Lipstick en luiers blijven we vooral hangen in de gedachten van Liz, en daar zit niet zo veel ontwikkeling in. Ook miste ik de humor die Engelse chicklit vaak kenmerkt.

Al met al een leuk boekje om te lezen, maar verwacht niets nieuws.

Je kunt ook een jaargang Ouders van Nu lezen.

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk.

Het Groot Opvoedboek

2008-04-22T04:22:00.000-07:00

Anna Wahlbergs boek is anders dan andere opvoedboeken. Het leest als een gesprek aan de keukentafel. Op gezellige en vaak moederlijke conversatietoon neemt Anna de lezer aan de hand door de jaren van zwangerschap tot zestien jaar. Het is dan ook een dikke pil!

Het boek is heel basaal vormgegeven, op het saaie af. De bladzijden voelen wat korrelig en de bladzijden zijn dichtbedrukt. Zo nu en dan is er een klein plaatje, maar over het geheel genomen ziet het boek er eerder uit als een roman dan als een hulpboek. Maar, dankzij de handige index achterin kan de zoekende opvoeder toch snel het onderwerp vinden waarover hij of zij advies wil.

Het Groot Opvoedboek is Anna Wahlbergs Opvoedboek: het is haar persoonlijke visie op opvoeden en haar visie op het leven. In die zin is het dus geen neutraal geschreven, of wetenschappelijk onderbouwd boek. Je kunt je vinden in Anna Wahlbergs ideeën of niet.

In eerste instantie raakte ze mij in het voorwoord als lezer al kwijt door te vermelden dat zonder pijn was bevallen! Gewoon door even een boek te lezen over 'Bevallen zonder pijn'. Hierdoor begon ik aan de rest van het boek met een sceptische blik. Ook Anna's tips om succesvol af te vallen na een bevalling vond ik dubieus: ze schrapte de maaltijd die ze het beste kon overslaan en dronk in plaats daarvan een liter lauw water met een beetje citroensap.

Maar er waren ook dingen die me positief troffen zoals het hoofdstuk over persoonlijkheid.

'Ik heb veel kinderen en ze zijn me allemaal dierbaar. Maar als ik hen nu voor het eerst zou ontmoeten, als volwassenen, weet ik niet zeker of ik met allen contact zou zoeken en een diepere vriendschap zou sluiten en dat geldt waarschijnlijk wederzijds.'

Anna is minutieus in haar beschrijving van opvoeden, en beschrijft hele conversaties tussen ouders en kind. Ook de index is zeer uitgebreid, zo vond ik onder de letter 'm' het onderwerp 'maag leegpompen'!

Het Groot Opvoedboek is niet een boek voor snelle antwoorden. Daarvoor is het boek te onoverzichtelijk vormgegeven en is Anna Wahlbergs toon te praterig.

Maar als je houdt van een opvoedboek vanuit een brede levensbeschouwelijke visie is het zeker interessant om te lezen.

Meer weten?

Anna Wahlberg: neem geen voorbeeld aan Zweden!

http://www.ouders.nl/moff2005-grootopvoedboek.htm

Een doodgewone week

2008-04-16T05:01:00.000-07:00

Een doodgewone week vertelt het verhaal van Cecile. Cecile is moeder, getrouwd met Johan en samen hebben ze een dochter. In de week dat we haar leren kennen zit Cecile in spanning vanwege een mogelijke promotie die ze heel graag wil. Tegelijkertijd gebeurt er die week iets dat haar confronteert met iets dat ze in het verleden heeft gedaan.

Cecile is een liefhebbende moeder, maar ook erg met zichzelf bezig. Ze is erg gericht op status en materiële spullen. Als bijvoorbeeld een collega een nieuw huis koopt, wil Cecile dat ook meteen. Toch kon ik als lezer met haar meevoelen, want Cecile's grootste verlangen is 'er bij' te horen.

Als kind hoorde ze er nooit echt bij, en werd zelfs gepest. Terwijl klasgenoten naar het buitenland gingen ging Cecile's familie naar camping Sonnevanck. Cecile's moeder was thuisblijfmoeder, en altijd thuis voor Cecile en haar zusje. Maar Cecile heeft dit als heel onprettig ervaren, en is daarom vastbesloten het zelf anders te doen. Financieel hebben ze het extra inkomen niet nodig, en volgens Johan gaat bijna al Cecile's salaris naar de extra kosten die een baan met zich meebrengt.

'Mijn moeder, die voor ons een veilig nestje creëerde en zo zorgde voor een gapende kloof tussen mijn wereld thuis en de buitenwereld.'

'(...) mijn moeder had geen idee wat de behoeften van een kind waren. Ze had geen besef van de ongeschreven wetten waar je als kind aan moest voldoen om er bij te horen.'

Het wrange is dat Cecile's moeder hetzelfde uitgangspunt had bij de opvoeding: zij wou het ook weer anders doen dan haar moeder!

Opadag

Haar dochtertje Kelly gaat drie dagen naar de kinderopvang en één dag komt Cecile's schoonvader oppassen: woensdag is opadag. Kelly is dol op haar opa, maar Cecile is jaloers op Kelly's liefde voor opa.

'Kelly was dol op hem. En hij op haar. En eigenlijk had ik dat alleen maar geweldig moet en vinden. Maar het stak.'

Cecile's eigen dagen met Kelly zijn namelijk niet zo harmonieus omdat ze dan de boodschappen moet doen en alle huishoudelijke klussen.

'En pa kon maar naar hartenlust kleien, eendjes voeren, vliegtuigjes vouwen en verhaaltjes voorlezen. Ja, zo kan ik het ook! Zo ben ik ook de leukste moeder van de wereld.'

Dus dringt Cecile haar schoonvader op dat hij voortaan de boodschappen moet doen. Dat resulteert er uiteindelijk in dat hij aangeeft dit niet meer te willen, waarop Cecile zo kwaad reageert dat er een eind aan Opadag komt. Tot groot verdriet van Kelly.

Moeder en dochter: perspectief wisselt elkaar af

Wat het boek bijzonder maakt is dat het perspectief van Cecile en haar dochter Kelly elkaar afwisselen. Zo leer je als lezer het kinderdagverblijf kennen door de ogen van Kelly. En dat levert een weinig rooskleurig beeld op. Niet alleen vindt Kelly het daar niet fijn, de leidsters vergeten haar soms eten te geven, ze verstikt bijna een babytje omdat ze het wil troosten, en in de slaapruimte spelen peuters met aanstekers. Ik vond Kelly hartverscheurend.

Als bijvoorbeeld plotseling de vaste leidster Juf Sandra met zwangerschapsverlof gaat klikt het moeizaam tussen Kelly en de nieuwe leidster, die bijvoorbeeld niet weet hoe Kelly's broek met bretels werkt.

'Ze trekt mijn broek omlaag, maar dat gaat niet. Daar zitten bretelletjes aan. Dat weet juf niet. Mijn juf Sandra wist dat wel. (...) Als ik klaar ben, trekt ze door en doet mijn broek omhoog. Ze sluit de deur en loopt achter Mees aan die net om de hoek verdwijnt. Ze vergeet mijn bretelletjes. Ik pak er eentje van de voorkant en probeer hem vast te maken. Hoe moet dat? Ik weet het niet. Mijn broek zakt een stukje naar beneden. Ik hou hem met mijn handen vast en moet ineens heel erg huilen.'

Combinatie baan-moederschap

De combinatie baan-moederschap valt niet altijd mee voor Cecile, vooral niet na de aanvaring met haar schoonvader. Ze heeft het gevoel dat het alle andere moeders wel heel makkelijk af gaat.

'Alle werken moeders die ik ken boffen reuze. Alles werkt even soepeltjes mee en iedereen is even bij en gelukkig. En dan wil je niet uit de toon vallen. Dat is taboe. Seks met je hond, desnoods op tv-dat is allemaal geen probleem. Maar zeggen dat je werkt terwijl de boel thuis niet op rolletjes loop, dat kan niet.'

Politiek en arbeidsparticipatie van vrouwen

Prikkelend is Cecile's reactie op actie op een krantenartikel over de stagnerende arbeidsparticipatie van vrouwen.

'Verbaasd liet ik de krant wat zakken. Dat kon ik me niet voorstellen. (...) En wat nou 'pogingen van de politiek'? Het was toch zeker de keuze van de vrouw zelf? Het was een verontrustend idee dat achter zo'n bewuste keuze de politiek zat, die de boel gewoon een beetje zat te manipuleren voor eigen gewin.

Kinderdagverblijf

Het beeld dat Bettina schetst van het kinderdagverblijf vind ik weinig rooskleurig. Een mooi voorbeeld daarvan vond ik de zwangere leidster Sandra die na de bevalling thuis voor haar baby wil gaan zorgen:

'Juf praat verder. Ze vertelt dat zij ook thuisblijft. Dat het kindje haar nodig heeft. En dat zij het fijn vindt om voor het kindje te zorgen.'

Een doodgewone week is een echte aanrader: goed geschreven, prachtig vormgegeven en een goed en onderhoudend verhaal!

Meer weten?
Bezoek Bettina's website

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk.

Any way you want me

2008-04-11T05:32:00.000-07:00

Het gegeven van Lucy Diamonds boek 'Any way you want me' is hetzelfde als bij het als 'Bridget Jones voor moeders!' gehypte 'Het geheime leven van een Ploetermoeder': getrouwde thuisblijfmoeder met slordig huishouden mist iets. Maar waar ploetermoeder het houdt bij een flirt die op niets uitloopt gaat Sadie een stap verder en gaat juichend en vol overgave vreemd. Dit leidt uiteraard tot complicaties, vooral omdat Mark, de echtgenoot van de vrouw van de baas van haar man (volg je het nog), een beetje 'eng' blijkt te zijn.

Slordig als Sadie is, vergeet ze regelmatig condooms te gebruiken, en als lezer zie je de bui dan ook al lang hangen: Sadie wordt zwanger, maar weet niet van wie.

Stoppen of doorlezen?

De eerste drie a vier hoofdstukken overwoog ik steeds om te stoppen met lezen: het was gewoon de zoveelse momlit, en dit boek had niet iets bijzonders waardoor het toch weer leuk was. Mijn aandacht werd uiteindelijk gevangen door Sadies sollicitatie bij een televisiestation, waarbij ze een geheel nieuw, uiterst succesvol, cv uit haar duim zuigt. In gedachten zag ik haar de baan al krijgen. Uiteindelijk loopt deze verhaallijn dood, hoewel ze inderdaad op gesprek wordt uitgenodigd, maar toen wilde ik inmiddels weten hoe het zou aflopen met haar partner-in-love, Mark en haar zwangerschap.
Eigenlijk is de basis van dit boek, een vrouw die haar identiteit kwijt is. En doordat haar omgeving haar heeft afgeschreven omdat ze 'alleen maar' moeder is, op zoek gaat naar iets dat wel interessant is, dat haar weer interessant maakt. Vandaar het uit de duim gezogen cv, het uit de duim gezogen leven, en de spannende affaire.

Diepere boodschap

In die zin heeft dit boek een diepere boodschap, dat je in jezelf moet blijven geloven, wat de maatschappij ook van je vindt. Maar ook over de gevolgen van een maatschappij die moeders het gevoel geeft dat ze niks voorstellen als ze geen betaald werk doen.

Tegelijkertijd blijkt het oordeel van de buitenwereld soms anders dan je denkt. Als Sadie haar eerste liefde ontmoet, voor wie ze een heel nieuw spannend leven had verzonnen en de waarheid opbiecht, reageert hij verrassend positief. Ter illustratie hun conversatie.

'I don't work at Channel 4, same as you don't have a record shop,' I said. I'm nog even a recruitment consultant. In fact, I don't have a job at all.'
'You're on the dole?'
"No, I'm a mum. I'm a housewife. Except for the "wife" bit.'
'You're a mum? You've got a kid?' His eyes were wide with shock.
'Kids. Plural. Yeah.'
'Oh my ... Sadie! That's great! A second later, he had enveloped me in a hug. 'God, how brilliant! How old are they? What are they called?'

I laughed, partly in surprise at how well he was taking this, and partly at his genuine enthusiasm and interest. So many people I'd worked with or known had dismissed me as a non-contributor once I'd stepped off the career ship in tot the choppy waters of motherhood. I'd been slapped by the incredulous 'You don't work?' respons so many times that it was wholly unexpected to hear somone other than a family member sound excited about my children.

Any way you want me, is best een aardig momlit boek, in de zin dat het iets verder gaat dan de meeste momlit boeken. En als je wilt kun je er een diepere boodschap inlezen, om achter je eigen keuzes te staan en in jezelf te geloven.

De magie van het huishouden

2008-04-11T05:20:00.000-07:00

Magie van het huishouden
Yoeke Nagel

Huishoudelijk werk als effectieve therapie

Het Huishouden is voor velen een noodzakelijk kwaad, iets waar je nu eenmaal niet onderuit komt. Maar je kunt huishoudelijk werk gebruiken om jezelf te hervinden. Yoeke Nagel beschrijft huishoudelijk werk als een verrassend effectieve, goedkope en nuttige therapie!

Yoeke Nagel legt een directe link tussen bijvoorbeeld je ramen lappen en onbevooroordeeld de wereld in kijken. En door je vloer te dweilen zorg je voor je basis: de vloer is immers het stukje aarde dat je dagelijks draagt en zorgt voor je alledaagse stevigheid.

Serviesgoed kun je vergelijken met jezelf: soms heb je veel op je bordje, soms weinig, maar het laat altijd zijn sporen na op je bord. Door je bord af te wassen, was je ook de restjes van die dag weg tot er een schoon bord overblijft. Klaar voor nieuwe ervaringen!

Vooral in heftige, emotionele tijden kan huishoudelijk werk je helpen je emoties te reguleren, volgens Yoeke Nagel. Zo vraagt enorm verdriet om kleine bewegingen, als strijkwerk en het nat afnemen van spulletjes, terwijl woede juist vraagt om grote bewegingen als stofzuigen, dweilwerk, en het vegen van je stoep.

Ik vind het een erg leuk boekje, en beslist motiverend wat betreft het huishouden. Bovendien is het erg praktisch: Yoeke Nagel predikt niet alleen over de zen van het huishouden, ze geeft je de praktische handreikingen om aan de slag te gaan.
Niet alle tips zullen je aanspreken, zo zie ik mezelf nog niet iedere avond zout onder ons bed strooien en weer opzuigen, maar er is voor elk wat wils. Mij helpt het echt om het huishoudelijk werk te zien als een manier om niet alleen mijn huis maar ook mezelf op orde te brengen en te houden!

De zestig minuten moeder

2008-04-11T03:42:00.000-07:00

In het boek De Zestig Minuten Moeder biedt Parsons herkenning en erkenning van zaken waar iedere moeder wel eens tegen aanloopt. Zijn belangrijkste boodschap is heel simpel, namelijk dat moeder zijn niet makkelijk is. Zo raadt hij je aan het sprookje van de Kleren van de Keizer te lezen, en bij het gedeelte waarin een jongetje roept dat de keizer naakt is, naar buiten te rennen en te roepen: "Moeder zijn is niet makkelijk! Soms heb ik schoon genoeg van mijn kinderen!" Hij belooft je dat velen je zullen volgen!

Parsons biedt vooral herkenning, maar geeft ook nieuwe inzichten en informatie en zet tot denken aan.

Wie is Rob Parsons?

Rob Parsons is een bekend spreker over relaties en het gezinsleven. Elk jaar komen er duizenden mensen naar zijn seminars. Hij is getrouwd en heeft twee kinderen. Met die boek wil hij doorgeven wat hij tijdens seminars van vrouwen heeft geleerd. Zijn doel is herkenning en erkenning te bieden, een gevoel van "Ik ben niet de enige!"
Hieronder de belangrijkste thema's die hij behandeld:

Moeders en schuldgevoel

Als moeder kun je het nooit goed doen. "Zelfs al hebben deze vrouwen - hoe je het ook wendt of keert - liefde en toewijding gegeven tot het hun oren uitkwam, er staat altijd wel iemand klaar om fouten aan te wijzen - hetzij een gebrekkige zindelijkheidstraining, hetzij een gebrek aan discipline - waardoor het leven van hun kinderen is verwoest." Hierdoor voelen veel moeders zich schuldig. Parsons constateert dat vaders ook wel last hebben van schuldgevoelens maar pas veel later, wanneer hun kinderen groot zijn en ze terug kijken. Hun schuldgevoel komt dan voort uit de wens dat ze meer tijd aan hun kinderen hadden besteed.

Hoe komt het dat zoveel moeders zich te kort voelen schieten en last hebben van schuldgevoelens?

Parsons geeft de volgende verklaringen:

1. Onrealistische verwachtingen

Tegenwoordig is het 'examen voor het ouderschap' erg moeilijk. Er wordt van ouders veel meer verwacht dan vroeger. Parsons noemt zijn eigen vader als voorbeeld die enkel een wenkbrauw hoefde op te trekken of je hield je mond al. Parsons adviseert je eigen intuïtie te volgen, en je niet teveel aan te trekken van alle adviezen. Inclusief de zijne als die niet overeenstemmen met je gevoel.

2. Isolement

Vroeger leefden families dichterbij elkaar dan nu. Je voedde je kind op, omringd door andere moeders, tantes, vriendinnen, oma's. Kennis en ervaring werden doorgegeven, en de belangrijkste boodschap was dat het niets nieuws was wat je meemaakte met je kind. "Je was niet uniek in je succes, je stond niet alleen in je falen." Parsons constateert dat vrouwen niet zozeer behoefte hebben aan adviezen en slimme oplossingen, maar aan iemand die hen vertelt dat ze niet de enige zijn. Twee woorden zijn heel belangrijk: "Ik ook."(...) "Wees niet bang dat je iemand de put inpraat als je vertelt dat jou iets ook niet lukt, in tegendeel, je maakt juist hun hele dag goed."

Parsons raadt daarom aan eerlijk en open te zijn over je moederschap en vooral niet de schijn op te houden. Hierin lijkt hij op Susan Maushart die een zelfde boodschap geeft in haar boek Welkom in Moederland. Niets werkt zo ondersteunend als de herkenning en erkenning dat het moeilijk is.

3. De deskundigen

Als moeder word je overspoeld met informatie en adviezen van deskundigen. Wie wordt er niet onzeker van alle tegenstrijdige adviezen.

4. Moeder zijn ís gewoon moeilijk!

Veel moeders voelen zich tekortschieten, en vragen zich af of er wat aan hun mankeert. Volgens Parsons mankeert hen helemaal niks, maar maken ze gewoon een aantal van de trauma's door die iedere ouder doormaakt. En heb jij een kind dat altijd goed naar je luistert, zonder zeuren zijn kamer opruimt, dan komt dat volgens Parsons niet zozeer omdat je een supergoede moeder bent, maar gewoon omdat je geluk gehad hebt!

Tienertijd is het moeilijkst

Parsons waarschuwt alvast voor de tijd dat je kind een tiener wordt. Dat is als ouder de moeilijkste tijd. Het probleem is dat je als ouder je kind wilt beschermen om ervoor te zorgen dat het goed gaat. Maar naarmate je kind ouder wordt, lukt dat minder goed. Je krijgt minder gezag, vrienden krijgen meer invloed dan jij. Het beste waarop je in die tijd kunt hopen is overleven. Zeker in deze tijd vragen veel ouders zich af wat ze fout hebben gedaan.

Parsons opwekkende antwoord is: "Niets!" (...) Dat wil niet zeggen dat je een perfecte en volmaakte ouder bent geweest, of bepaalde dingen niet anders zou doen, maar het is een besef dat er een dag komt dat je je kinderen niet meer in de hand hebt, en ze hun eigen keuzes gaan maken."

Moeders en een baan

Parsons constateert dat er tegenwoordig het idee heerst dat je Alles kunt hebben: én een drukke baan èn een bevredigend gezinsleven èn een goed sociaal leven. De mythe van 'having it all.' Maar er zitten maar een beperkte hoeveelheid uren in een dag en geen enkele tijdsmanagement cursus kan meer uren in een dag creëren! Dat betekent dat je keuzes moet maken. Ter illustratie haalt Parsons het volgende Oud Oosterse spreekwoord aan: Als je dit doet, kun je dat niet doen.'

Parsons noemde al eerder dat bijna alle moeders met schuldgevoelens kampen en zich afvragen of ze het wel goed doen. Vooral moeders die kind en baan combineren zijn hier gevoelig voor volgens Parsons. Niet alleen vragen zij zich af of ze hun kind niet tekort doen, maar hebben daarnaast het gevoel dat ze kind en baan makkelijk moeten kunnen combineren. Je kunt immer alles hebben?! Een kwestie van planning. Maar de realiteit is anders, en als oorzaken wordt vaak gewezen naar een partner die niet genoeg helpt of een vervelende werkgever.

Maar volgens Parsons gaat het om een diepere oorzaak, namelijk twee mythes die er volgens hem voor zorgen dat vrouwen niet objectief kunnen kijken naar hun situatie:

Mythe no.1 Thuis voor kinderen zorgen is geen 'echte baan'.

Overheid, media en individuele personen moeten een klimaat creëren waarin het opvoeden van kinderen een onmisbare en hoge roeping is. We moeten ermee ophouden dat naar beneden te halen. Nu wordt het gebracht alsof je niet helemaal goed bij je hoofd moet zijn om daarvoor te kiezen. De vrijheid die vrouwen hebben om deel te nemen aan het arbeidsproces heeft alleen betekenis als er evenveel waardering en respect is voor moeders die thuis blijven om voor de kinderen te zorgen, aldus Parsons.

Mythe no.2 het combineren van thuis en werk is gewoon een kwestie van organisatie.

Dat is het volgens Parsons dus niet. Je kunt nu eenmaal niet meer uren in een dag organiseren. Toch blijven veel mensen proberen de combinatie kind-baan succes te maken, wat vaak leidt tot een hectische levensstijl. Parsons noemt drie illusies die ervoor zorgen dat je te lang in een hectische levensstijl blijft zitten.

De illusie dat "de deur van de jeugd altijd open zal blijven". Parsons wijst erop dat er een dag zal komen dat je kinderen niet meer staan te springen om met jou een verhaal te lezen of tijd door te brengen.

De redenering dat je het doet voor je kinderen, omdat je wilt dat zij meer hebben dan jij hebt gehad. Parsons wijst erop dat kinderen liever mínder spullen hebben en méér van hun ouders. "We zijn zo druk bezig om onze kinderen te geven wat wij niet hebben gehad, dat we geen tijd hebben om ze te geven wat we wel hebben gehad."

Het blijft niet zo druk. De illusie dat als deze periode maar voorbij is je meer tijd hebt voor de dingen die echt belangrijk zijn. Maar voor de meesten van ons is het niet een periode maar ons leven.

Het grootste geschenk dat je als moeder aan je kind kunt geven is:

Volgens Parsons is het grootste geschenk dat je als moeder je kind kunt geven onvoorwaardelijke acceptatie. Die acceptatie geldt voor het uiterlijk van je kind en zijn prestaties.

De maatschappij legt ons een bepaald schoonheidsideaal op. Daardoor ontstaat het idee dat acceptatie afhangt van je uiterlijk. Kijk maar naar sprookjes! Parsons noemt als voorbeeld het sprookje van het Lelijke Eendje. Uiteindelijk vindt het eendje het geluk en wordt geaccepteerd, maar niet vanwege zijn kwaliteiten of karakter. Welnee. Hij vindt acceptatie omdat hij 'mooi' is geworden! Accepteer je kind zoals het eruit ziet, en maak geen zgn. grappige opmerkingen over bijvoorbeeld een dik buikje, zegt Parsons.

Wat betreft prestaties raadt Parsons aan je je kinderen de boodschap te geven dat je ze accepteert ongeacht hun prestaties.
Andere onderwerpen die Parsons bespreekt zijn alleenstaande moeders, moeders die ziek zijn, en je kind loslaten. Over dit laatste onderwerp concludeert hij dat dat heel moeilijk is maar je je kind juist moet loslaten zodat het zijn eigen fouten kan maken en daardoor sterk kan worden. Je bewijst je kind geen dienst door het overal voor te beschermen. Om dit te verduidelijken vertelt hij het volgende verhaal, dat ik zelf erg mooi vind.

'Op een dag wandelde een vrouw in haar tuin. Het was een prachtige dag en de bloemen bloeiden welig. Ze kon de belofte van een nieuwe zomer ruiken in de wind. En toen zag ze hem. Eerst dacht ze dat het een dood blad was dat nog was blijven hangen, maar toen ze dichterbij kwam, zag ze dat het de pop van een vlinder was. En opeens bewoog hij. De jonge vlinder probeerde naar buiten te komen. Het deed haar haast pijn om hem zo vreselijk te zien worstelen, en tenslotte kon ze er niet meer tegen. Ze rende naar binnen, pakte een klein mesje en wrikte voorzichtig de harde schil van de pop open, zodat de vlinder kon ontsnappen. Ze zag een vleugel verschijnen en toen nog één. Het was een schitterend gezicht hoe dat kleintje de volwassenheid binnentrad. En toen probeerde hij te vliegen maar viel op de grond. Hij probeerde het nog een keer - en nog een keer. Dat was vreemd. Een vlinder die niet van de grond kwam. '

Later vertelde vrouw aan een vriend wat er was gebeurd. Deze vriend, die verstand had van deze dingen zei: "Je bedoelde het goed, maar toen jij hem te hulp schoot, onderbrak je een natuurlijk proces dat de vleugels van dat insect sterk moesten maken. De vlinder moest worstelen in de pop; hij moest het even moeilijk hebben, want juist doordat hij zich naar buiten vecht, worden zijn vleugels sterk." (Rob Parsons, 2001)

Mijn conclusie

De 60 minuten moeder is een dun boekje, dat makkelijk wegleest. Erg leuk zijn de bladzijden met daarop de afbeelding van een kopje koffie.

Door het hele boek heen vind je zgn. zestig-seconden-wijsheden in, die gegeven worden door moeders. Ik voelde me echt gesterkt door het boek. Dun als het is, biedt het herkenning en een lach en een traan. Letterlijk. Soms moet je lachen om de herkenbare situaties, en soms schieten de tranen in je ogen omdat iets zo ontroerend is.

Verknipt

2008-04-11T03:39:00.000-07:00

Het boek 'Verknipt' geeft "mode-ideeën voor kleding met een zeer persoonlijke stijl, gemaakt van goedkope stof of van reeds gedragen, verknipte kledingstukken." Het leukste aan dit boek is dat je er geen geweldige naaister voor hoeft te zijn, en dat het allemaal weinig kost.

Zo zal ik nooit meer op dezelfde manier naar een gewoon wit mannenhemd kijken, of naar panty's. Heb je bijvoorbeeld twee panty's met een ladder in één been, dan knip je de geladderde benen gewoon af, en voegt de andere twee samen. Twee verschillende kleuren panty over elkaar heen geven een mooi 'changeant effect'. Heb je een trui die je nooit meer draagt? Knip de trui en de mouwen bij de oksels af en voila: een minirok! Ik vond het boek erg menselijk geschreven. Zo wordt bij de beschrijving voor het maken van een ceintuur voor een wespentaille gezegd de taillewijdte zo strak te maken als 'je kunt verdragen.'

Behalve tips voor kleding geeft Pieke Stuvel ook tips voor accessoires. Zelf vond ik die wel èrg apart. Bijvoorbeeld een ketting van lege eierdoppen voor speciale gelegenheden. Of een ketting van pingpongballen gecombineerd met pingpongballen in je oren! De volgende keer dat Floris en ik ons maandelijkse uitje hebben, zie ik mezelf al helemaal voor me met mijn eierschalen ketting!
Hoewel de kleding in het boek niet iedereen zal aanspreken is het erg gezellig om te lezen en in te kijken, en houd ik er een gevoel aan over dat je niet te bang moet zijn ergens de schaar in te zetten.
Behalve het boek Verknipt heeft Pieke Stuvel ook het boek Babydol gemaakt, met daarin makkelijke patronen voor babykleren.

Pieke Stuvel, Verknipt; makkelijke kleren voor slimme naaisters
Cantecleer, 1992, De Bilt
ISBN 90 213 2056 8

In bekende internetboekwinkels Proxis en Bol.com is het boek niet te vinden. Ik heb het in de bibliotheek gevonden.

Echt sexy

2008-04-10T05:07:00.000-07:00

Echt Sexy: kritische zedenschets met thrillerelementen

In het boek 'Echt sexy' van Renate Dorrestein loop je als lezer een paar dagen mee in het leven van Fiepie, 13 jaar oud. De eerste indruk van Fiepie is die van een hippe, coole tiener, die weet wat er te koop is. Ze heeft twee mobiele telefoons en een TomTom, en ze klinkt heel zelfstandig. Maar naarmate je haar beter leert kennen blijkt ze toch ook nog echt een kind, met een diep verlangen naar de geborgenheid van een gezin.

Rode draad in het boek is de verdwijning van Fiepie's hartsvriendin Sacha. De twee dagen dat je met Fiepie 'meeloopt' is ze op zoek naar haar. Daarnaast loopt er bijna terloops een verhaallijn over Fiepie's moeder, waarbij je je als lezer afvraagt waar die gebleven is.

Op het moment dat we Fiepie leren kennen woont ze bij haar stiefvader en zijn meest recente vriendin. Een derde verhaallijn komt voort uit Fiepie's zoektocht: via haar stiefvader komt ze in contact met Van Hamelen die meisjes opspoort. Om hem te betalen voor zijn detectivewerk moet Fiepie folders uitdelen voor gratis mobiele telefoons. Als snel voel je als lezer nattigheid, dat de folders een front zijn voor een sinistere business. Hier blijkt Fiepie toch niet zo wereldwijs als ze lijkt, want waar je als lezer achterdochtig wordt over het feit dat de folders vooral aan mooie blonde meisjes moeten worden uitgedeeld, lijkt Fiepie hier niets van te denken.

De wereld waarin Fiepie leeft is hard, onvriendelijk, meedogenloos en grof.

In Fiepie's wereld worden meisjes aangerand, in elkaar geslagen, terwijl omstanders gewoon toekijken.
Uiteindelijk krijgt Fiepie van haar vriendin slechts haar vagina terug in een glazen pot, en blijkt Van meisjes te drogeren, waarna hij ze in een diepvries te doet waar ze overlijden, en daarna zet hij ze op! De opgezette meisjes worden vervolgens verkocht aan mensen die sex met ze hebben.

Wat me vooral raakte in Echt Sexy is Fiepie's eenzaamheid, en de volkomen trouweloos- en nalatigheid van de volwassenen om haar heen. Zo laat de moeder van haar vriendin Sacha haar de stoffelijke resten van haar dochter aannemen, en dumpt haar stiefvader haar op een ponykamp. Je zou je schamen dat je een volwassene bent.

Stijl

Echt Sexy leest snel en gemakkelijk weg. Als lezer ben je in de gedachtenwereld van Fiepie, en gedachten zijn soms van de hak op de tak en chaotisch, maar dit gaat niet ten koste van de leesbaarheid. Er zijn veel nieuwe woorden, als nulzes, 'ho' en gangsta. Maartje, mijn dochter van 12, wil het boek ook graag lezen, en w.b. de stijl zou ze dat best kunnen. Maar wat betreft de inhoud vind ik het niet geschikt voor 12-jarigen! Zo onderscheid ik me meteen positief van de kwalijke ouders in het boek!
Renate Dorrestein geeft een goede schets van de moderne ouder en van het leven van een puber. Maar de moderne ouder komt er niet goed van af: ze brengen hun kinderen naar zgn. lollipop-partys' en kopen de kinderen om met strings.

Enkele citaten uit het boek:

Schrijnend:

''Uit mezelf kom ik sowieso niet gauw op seks. Sacha ook niet. Daar hebben we het wel eens over. Je hoort zo vaak: 'Ze wilde het zelf.' Hoe dat met ons ooit moet? Maar misschien hoef je dan niet, zegt Sas, als je niet wilt.'
'Daar (peuterspeelzaal) waren ik en Sacha prinsessenvisjes met een start van crepepapier. Daar brachten onze moeder ons 's ochtends achter op de fiets heen, als we geluk hadden. Wanneer het koud was hielden we hen zo om hun middel vast. We drukten onze bevroren neuzen tegen hun lekkere warme rug. We voelden ons net koalabeertjes. Bij de stoplichten keken we elkaar met van triomf, fonkelende ogen aan: vandaag komen we op tijd. (...) Van heimwee hang ik scheef voorover.'

Gesprekken tussen ouders

'Dus toen we hoorden dat ze hoogbegaafd is, viel alles ineens op z'n plaats.'

'Maar die driftbuien zijn meteen opgelost als je haar je creditcard geeft, hoor'

Op de achterflap staat: 'In Echt Sexy gaat een onthutsende wereld open. Het is de onze'.
Het is een wereld die ik persoonlijk niet ken, maar er zitten wel veel elementen in die ik herken. Niettemin mag ik hopen dat deze wereld niet écht 'de onze' is!

Echt sexy, Renate Dorrestein

Meer weten?

Bezoek de speciale Echt sexy site

Petite Anglaise

2008-04-07T00:52:00.000-07:00

Petite Anglaise is het autobiografische verhaal van Catherine Anderson, geboren en getogen in Engeland. Als kind al oefent Frankrijk een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op Catherine, en als volwassen vrouw gaat ze er dan ook wonen. Ze krijgt een relatie met een Fransman (mr. Frog), krijgt een dochter (Tadpole) met hem, en ze wonen samen in Parijs.

Het verhaal

Maar Catherine is niet gelukkig: ze ervaart haar leven als een sleur. Elke dag brengt ze haar dochtertje naar de gastouder, gaat naar haar werk, haalt haar op bij de gastouder en gaat weer naar huis. Haar relatie met mr. Frog is vlak geworden. Op een dag besluit ze een blog bij te gaan houden. Dat is het begin van Petite Anglaise. Eerst schrijft ze vrij neutraal over dingen die ze tegenkomt in Parijs, maar gaandeweg laat ze meer van zichzelf zien.

Catherine's blog is voor haar een uitlaatklep, een plek om haar gevoelens op een rijtje te zetten. Haar blog wordt heel populair en neemt een grote plek in haar leven in. Uiteindelijk ontmoet Catherine zelfs een van de mannen die haar blog lezen, James uit Rennes, en wordt verliefd op hem. Ze verlaat mr. Frog en is van plan een nieuw leven op te bouwen met hem. Dan dumpt James haar.

Het boek is vormgegeven met vele korte alinea's, vergelijkbaar met een blog. Het leest daardoor makkelijk en overzichtelijk.

Verhaal zelf stelt weinig voor

Het verhaal van Petite Anglaise stelt eigenlijk weinig voor: dertiger heeft last van het 'is dat alles' gevoel. Wordt verliefd op een ander en verlaat haar man. Het gaat over ditjes en datjes: het leven in Parijs, ontmoetingen met medeblogsters, moeder-dochter momenten, kortom van alles wat. Maar afgezien van Catherine leer je niemand echt kennen.

Wat het verhaal toch bijzonder maakt is dat het zich afspeelde op een blog. Dagelijks leefden duizenden lezers mee met Catherine!

De psychologie van het fenomeen bloggen

In het boek Petite Anglaise krijg je als lezer een kijkje achter de schermen van een blog. Je krijgt als het ware de achtergrondinformatie bij het blog. De boekversie van Petite Anglaise prikkelt om het blog nog eens na te lezen, nu met de blik van een insider!

Ook is het boek interessant als psychologische studie van het fenomeen bloggen. Zo maakt Catherine zich er zorgen over dat ze in het echt tegenvalt, en maakt ze een duidelijk onderscheid tussen haar blogpersonage en haar irl-personage.

Jammer

Wat je in het boek niet leest, maar wat wel te lezen is op het blog, is dat Catherine door haar baas ontslagen werd toen hij ontdekte dat ze een blog bijhield. Haar ontslag zorgde voor zoveel publiciteit dat ze een aanbod kreeg een boek te schrijven. Ik zat tevergeefs te wachten op dit deel van het verhaal, en vond het jammer dat Catherine dit niet ook in het boek heeft opgenomen.

Petite Anglaise is leuk om te lezen, vooral vanwege de 'bloginvalshoek'.

Meer weten?

Bezoek Catherine's blog

Interview met Catherine

Bericht van Catherine's ontslag

Een Britse blogster die in Parijs werkte voor Dixon Wilson is op staande voet ontslagen omdat ze haar werkgever in diskrediet had gebracht op haar blog. De naam van het bedrijf werd nochtans nergens op de blog genoemd, maar volgens Dixon Wilson maakte La petite Anglaise zichzelf (en dus ook haar werkgever) herkenbaar door haar foto op de blog te publiceren.

La petite Anglaise is een vrij populaire blog met een trouw lezerspubliek. Catherine, een alleenstaande moeder met een dochtertje van 3, schrijft er vooral over haar leven in Parijs. Af en toe heeft ze het ook over haar werk. Zo omschrijft ze haar baas als ,,very old school" en heeft ze het over een ongeschreven regel om op het kerstfeest geen hapje te nemen vooraleer haar baas en zijn vrouw hebben toegetast.

Ook het feit dat Catherine af en toe blogde tijdens de kantooruren en had gelogen over twee vrije dagen (ze had gezegd dat er een probleem was met de kinderoppas, maar ze blogde over een afspraakje), was een doorn in het oog van Dixon Wilson. Catherine werd op het matje geroepen en werd wegens wangedrag op staande voet ontslagen. Een Franse arbeidsrechtbank moet binnenkort over het ontslag oordelen. De advocaat van Catherine eist twee jaarlonen als ontslagvergoeding.

Catherine is niet de eerste blogger die ontslagen wordt omwille van een blog. Toch kreeg de zaak de voorbije dagen nogal wat media-aandacht. Colin Randall, correspondent (en blogger) voor The Daily Telegraph in Parijs, schreef in maart op zijn eigen blog iets over La petite Anglaise. Hij vernam als eerste het ontslag van Catherine en schreef erover in de krant. Sindsdien haalde Catherine onder meer The Independent, The Times en The Daily Mail.

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk.

Ooggetuigen

2008-04-07T00:47:00.000-07:00

Ooggetuigen is het vierde boek voor volwassenen van schrijfster Carry Slee. Ik kende haar vooral als kinderboekschrijfster van o.a. Afblijven en Lover of loser. Twee kinderboeken die ik, in mijn onschuld, mijn tienjarige dochter liet lezen om er vervolgens achter te komen dat ze had kennisgemaakt met extasy en loverboys. Ik las Ooggetuigen dan ook enigszins vooringenomen, omdat ik het Carry nog niet helemaal vergeven had dat ze dit soort thema's in het onschuldige genre van kinderboeken had aangesneden. Maar Carry, alles is vergeven. Ooggetuigen is hartstikke leuk.

Gluren bij de buren

Ooggetuigen is als door de ramen gluren van andere mensen. Je krijgt een kijkje in het leven van doodgewone leeftijdgenoten. Er zijn vijf hoofdpersonen die je allemaal goed leert kennen in korte hoofdstukken. Met wie je te maken hebt wordt duidelijk door de hoofdstuktitel die de naam aangeeft. Leuk is dat je dezelfde situatie vanuit verschillende perspectieven ziet.

Het verhaal

Ooggetuigen leest makkelijk en snel, en het is met vaart geschreven. Er zijn verschillende lijnen die je het verhaal intrekken en waarvan je wilt weten hoe het afloopt: het ongeluk waarbij de dochter van Nicole voor het leven verlamd is geraakt, Peter de conciërge die een geheim heeft en gechanteerd word door Victor. Victor die erg succesvol is, maar met dubieuze zaakjes. En Frank die ploetert om zijn hoofd boven water te houden, omdat zijn makelaardij niet goed loopt.

Naast deze grotere verhaallijnen zijn er de alledaagse besognes waar stellen en ouders mee worstelen. Wat is er bijvoorbeeld aan de hand met de zoon van Frank en Olga? Als lezer ken je de gruwelijke waarheid eerder dan zij. Ik moet zeggen dat het verhaal rondom Frank en Olga's zoon mij diep schokte! Ik kan er nog niet over uit; je zou er als moeder nachtmerries van krijgen.

Desperate housewives?

In een interview met Carry Slee wordt een link gelegd met de serie Desperate Housewives. Die link had ik zelf niet gelegd. Het boek ademt een heel andere sfeer uit en er is veel meer aandacht voor de psyche van de mannen dan in Desperate Housewives. Bovendien is dit boek typisch Nederlands, alleen al door de locatie waar de boodschappen worden gedaan: de Albert Heijn.

Thuisblijfmoeders en moeders met baan

Ook in Ooggetuigen wordt de moderne problematiek van vrouwen die kind en baan al dan niet combineren aangestipt. Olga combineert haar moederschap met haar werk als visagiste, terwijl Nicole Thuisblijfmoeder is. Maar waar Olga sympathiek is, brengt Nicole de dagen door met de fles en haar minnaar. Bovendien maakte ze Olga zwart en is in het algemeen een echte bitch! Thuisblijfmoeders komen er niet goed af in ooggetuigen!

'Dat jij die cursus geeft,' zegt Nicole als Hugo weg is, 'dat kon ik niet geloven.'

'Waarom niet?'

'Je werkt al de hele dag. Wil je dan nooit bij je kinderen zijn?'

Vroeger kreeg ik daar altijd een schuldgevoel van. Ik ben wel eens jankend de auto ingestapt en heb echt op het punt gestaan mijn ontslag te nemen. Maar nu voel ik me sterker.

'Voor mij blijft het onbegrijpelijk,' vervolgt ze. 'Het zal wel ouderwets zijn, maar ik wijd me nou eenmaal helemaal aan mijn gezin.'

Ook de veronderstelde onderlinge competitie tussen moeders komt aan bod. Zo schaamt Olga zich dat ze na een drukke werkdag een kant en klaar maaltijd bij de Albert Heijn koopt.

'Ik duw mijn wagentje naar de groenteafdeling als ik Nicole zie staan. De kinderen hebben voor vanavond Alberts gehaktbal met groenten besteld, maar ik durf niet naar het schap met kant-en-klaarmaaltijden. Frank zou me uitlachen als hij dit hoorde, zelf weet ik ook wel dat het belachelijk is, maar ik kan nu eenmaal niet tegen Nicole op.'

Vormgeving

Het boek is ook nog eens leuk vormgegeven, met in de kaft foto's van de hoofdpersonen. Wel ogen de hoofdpersonen veel jonger en rijker dan ik ze mij had voorgesteld. (Ik had de kaft niet goed bekeken voor ik begon te lezen!)

De verhaallijn met het auto-ongeluk deed me een beetje denken aan Tineke Beishuizens boek Dood door schuld. Maar waar dat sleept en traag is, heeft Ooggetuigen vaart.

Al met al een echte aanrader. Een leuk boek!

Meer weten?

Bezoek Carry Slees speciale Ooggetuigen website

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Het ongeluk

2008-04-07T00:00:00.001-07:00

Het ongeluk is het verhaal van Ellen. Ellen is pas gescheiden en de alleen staande moeder van twee zoontjes. Ze werkt als lerares. Tijdens een vakantie krijgt haar jongste zoontje James van elf een afschuwelijk ongeluk: een jet-skiër 'vaart hem aan' en hij overlijdt. Wat volgt is het relaas van een moeder die verder moet met haar leven als het ondenkbare is gebeurd: het verlies van een kind.

Herkenbaar zijn de verwijzingen naar het moederschap en de universele gevoelens van moeders. Zo kennen op het moment van het ongeluk zowel Ellen als haar beste vriendin maar 1 verlangen: laat het niet mijn kind zijn, waar ze zich vervolgens beide schuldig over voelen.

Ook boeiend is de problematiek van orgaandonatie. Hoewel Ellen de organen van haar zoontje doneert, doet ze dat vol woede en wrok, dat andere kinderen mogen leven, terwijl het hare dood is. Ze wil dan ook beslist geen contact met de dankbare ontvangers, en verscheurt hun bedankbriefjes.

Ik vond er niks aan!

Wat betreft stijl is Het ongeluk een hap klare brok voor aan het strand, maar wat betreft het onderwerp weer niet. Het is alsof je naar de MacDonalds gaat en een light Big Mac bestelt, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat een Big Mac hoe dan ook zwaar op de maag ligt.

Hoewel de emoties van Ellen herkenbaar zijn en gevoelig beschreven vond ik het toch maar een standaard verhaaltje. Eerlijk gezegd vond ik het een zeer matig boek. In de eerste plaats door het onderwerp dat mij doet huiveren, maar vooral door de clichématige wijze van schrijven van Judy Merrill Larsen. Ondanks de zware thematiek leest het boek als een Margriet of Libelle feuilletonnetje.

Achter in het boek staat een interview met de auteur en vragen voor leesclubs.

Judy Merrill Larsen geeft Engelse les op een middelbare school in St. Louis. Ze is getrouwd en heeft vijf kinderen.

Bestellen

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Meer weten?

Bezoek Judy Merrill Larsens website

Vriend of vijand

2008-04-05T07:12:00.000-07:00

Als gevolg van de feministische revoluties zijn de traditionele gezinsstructuren veranderd. Doordat vrouwen, de door de feministes bevochten, vrijheid kregen hun eigen keuzes te maken, veranderden de traditionele rollen en taakverdeling.

De man is niet langer de enige kostwinner, en de vrouw is niet per definitie degene die thuis voor de kinderen zorgt. En omdat de opvoeding van kinderen plaatsvindt binnen deze gezinsstructuren is het logische gevolg dat de opvoeding daardoor beïnvloedt wordt. Volgens Sue Palmer lopen er miljoenen verwarde ouders rond, die allemaal proberen het wiel uit te vinden. Een wiel dat past bij hun individuele situatie, die ook nog vaak verandert. Wat zijn nou precies de gevolgen van de veranderingen in het gezin?

De Vrouwen

Hoewel in sociologische termen mannen en vrouwen nu gelijk zijn, zijn ze dat in biologische termen niet, zegt Sue Palmer. Vrouwen zijn nog steeds genetisch voorgeprogrammeerd om te willen zorgen, en mannen om voor brood op de plank te zorgen en te beschermen. Hierdoor worstelen vrouwen met hun moederrol. Hoe moeten ze moeder zijn?

Vrouwen zitten in tweestrijd: enerzijds lonkt de vrijheid van de gelijke kansen, anderzijds trekt het moederschap. Wat moeten ze doen: kiezen ze voor het moederschap en de bijbehorende verantwoordelijkheden? Of geven ze voorrang aan de sociaal-economische drang naar financiële onafhankelijkheid en status?

Er is niet 1 simpel antwoord op de vraag of moederschap dan wel carrière voorrang moet krijgen. Volgens Sue Palmer moet iedere vrouw dit voor zichzelf bepalen, liefst in overleg met haar partner.

In de huidige maatschappij ziet Sue Palmer vrouwen kiezen uit 2 mogelijkheden.

Plan A

Vrouwen doen alles tegelijk en combineren baan en kinderen tot ze er bij neervallen. Volgens Sue Palmer is het geen toeval dat het meest verkochte make-up product een foundation is die wallen verdoezeld.

Plan B

Vrouwen concentreren zich op hun carrière in hun twintig en dertig, en bewaren het moederschap voor later als ze meer geld hebben, en hun positie veilig gesteld. Helaas is het prijskaartje van plan b een vergrote kans op vruchtbaarheidsproblemen en een 'terrible shock' als de kinderen toch komen. De terrible shock komt voort uit het verschil tussen het geordende leven dat ze tot dusver hadden en de onvermijdelijke onvoorspelbaarheid van het moederschap.

Dan heb je ook nog de vrouwen die tussen plan a en plan b vallen, namelijk de vrouwen die geen keus hebben, maar kind en baan wel moeten combineren, omdat ze alleenstaand zijn.

Sue Palmer zegt dat het duidelijk mag zijn dat alles tegelijk doen duidelijk niet een optie is. Volgens haar is de oplossing alles samen te doen. Dat brengt ons bij de mannen!

De Mannen

De veranderingen in het leven van mannen zijn minstens zo groot als die in het leven van vrouwen. Terwijl de vrouwen schitteren in hun nieuw verworven rollen is de rol van de man alleen maar kleiner geworden. Volgens Sue Palmer zagen mannen met lede ogen vrouwen zowel de rol van kostwinner als opvoeder op zich nemen, en vroegen zich af wat er voor hen nog te doen was. Een vraag waar menige vrouw vast wel mee raad zou weten!!! In Sue Palmers omschrijving klinken mannen eigenlijk nogal zielig: als een vriendje waarmee vrouwen niet langer willen spelen, en dat gaat staan pruilen aan de zijkant.

Het is dan ook maar goed dat psychologen tot de conclusie zijn gekomen dat vader-kind-relatie anders is dan de moeder-kind-relatie. Duh. Sterker nog, de vader-kind-relatie kenmerkt zich door mannelijke activiteiten. Twee keer duh. Mannen zijn avontuurlijker en onstuimiger in hun omgang met de kinderen. Sue Palmer vraagt zich af of er soms een verband is tussen de onzekerheid van vaders over hun rol, en de overbeschermende houding tegenover kinderen in de huidige maatschappij.

Uit steeds meer onderzoeken blijkt dat de rol van de vader een positief effect heeft op schoolprestaties, sociaal gedrag en gezondheid op de lange termijn. En Sue Palmer heeft goed nieuws: je hoeft er niets voor te kunnen! Je hoeft er alleen maar te zijn. Wat dat betreft is vaderschap precies hetzelfde als moederschap, het is helemaal 'natuurlijk'.

Sue Palmer ziet een speciale rol voor vaders weggelegd in de morele opvoeding: wat is goed en wat is slecht. Volgens haar kijken vader vaak nuchterder, en met meer afstand naar het gedrag van hun kinderen, en zien daardoor het grote geheel. Terwijl de moeder verblind door moederliefde en hormonen met oogkleppen op klakkeloos in de bres springt voor haar

De Kinderen

De zwaarste slachtoffers het veranderende gezin zijn de kinderen. Toen vrouwen massaal het huis uitrenden op zoek naar groener gras lieten ze een leegte achter, die werd gevuld met technologische apparaten. Sue Palmer haast zich om te zeggen dat deze vrouwen niet opzettelijk hun kinderen tekort deden: ze wisten niet beter. Ze dachten oprecht dat kinderen gewoon 1 van de ballen waren die ze al jonglerend in de lucht moesten houden.

Met niemand om mee te praten, zingen, of om naar ze te luisteren wendden de kinderen zich tot de tv.

Met niemand om een voedzame maaltijd te koken, kregen kinderen instant maaltijden.

Met niemand om een oogje in het zeil te houden als kinderen buiten spelen, gingen kinderen binnen achter de computer zitten.

Met vermoeide ouders die te moe waren om de kinderen ordentelijk naar bed te brengen, bleef de televisie nog wat langer aan, met als gevolg dat de kinderen nog lastiger werden.

De resultaten van het gat dat vrouwen achterlieten zijn zichtbaar in 'disaffected, disengaged and self-destructive young people all around us.'

Er is een cruciale les die de Westerse wereld kan leren uit het sociale experiment van de vorige eeuw, namelijk dat kinderen opvoeden niet een parttime hobby is. Het is een baan, waarvoor je vaardigheden nodig hebt, veel van je vraagt en die je fulltime nodig heeft.

Door de lage status die vrouwen vroeger hadden, is opvoeding en verzorging, die traditioneel als vrouwenwerk worden gezien, nooit op waarde geschat. Sterker nog, de Westerse wereld heeft er nog steeds moeite mee de waarde van het werk dat opvoeding is in te zien. De manier waarop we kinderen opvoeden doet er toe. Je kunt niet verwachten dat kinderen zichzelf opvoeden.

De giftige rol van technologie

Elk recept voor succesvol ouderschap komt neer op twee ingrediënten: tijd en aandacht. En laat de moderne ouder daar nu net weinig van hebben. Oorzaak is de moderne technologie, die zowel ons dagelijks leven als ons werkleven bepaalt.

Door alle tijdbesparende apparatuur zijn we gewend geraakt aan makkelijke, instant oplossingen voor huishoudelijke kwesties. Bijna elk probleem kan worden opgelost door op een knopje te drukken. En mocht je je vervelen dan druk je gewoon op de knop van de televisie, en is dat probleem ook opgelost.

Maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast

Daarnaast zijn we gewend geraakt voortdurend en snel informatie te verwerken. We halen onze mail op, terwijl we even een telefoontje plegen, en doen vele mentale processen per minuut. Volgens neuroloog Richard Restak is ADD zelfs niet zozeer een afwijking alswel een noodzakelijke handige en essentiële manier van denken! Om succesvol te zijn op de werkvloer moet je wel een beetje ADD hebben.

De snelle wereld van de moderne technologie staat in schril contrast met het langzame proces van opvoeden en verzorging. Je kunt een kind niet even snel opvoeden of verzorgen. Er is een duidelijke botsing tussen twee werelden: in de ene wereld heb je een zekere mate van ADD nodig, in de andere wereld moet je juist langdurig en intensieve aandacht geven. Hierdoor snappen veel moderne ouders zichzelf niet meer: ze houden van hun kinderen, maar vinden ze ontzettend saai, en raken geïrriteerd als ze met ze moeten optrekken.

Sue Palmer vermoedt dan ook dat menig workaholic stiekem zo lang werkt om te ontsnappen aan zijn of haar kinderen. Een baan geeft de duidelijke en directe beloningen, waaraan we gewend zijn geraakt: een salaris, sociale status, intellectuele uitdaging en contact met andere volwassenen. De beloning voor het opvoeden van kinderen zijn minder instant: je weet pas na zo'n 2 decennia of je het goed hebt gedaan, en er is geen salaris. 'Het is niet moeilijk om te zien hoe de hedendaagse cultuur ouders ertoe verleid zich te richten op de korte termijn taak van brood op de plank voor de kinderen, i.p.v. de lange termijn taak van opvoeding."

Hoe moet het dan wel?

Kinderen moeten centraal staan.

Sue Palmer constateert dat een huwelijk allang niet meer voor altijd is. Echtscheiding is gewoon geworden. Maar echtscheiding en de daaruit volgende emoties kunnen grote invloed hebben op de intellectuele en sociale ontwikkeling van kinderen, en moet beslist niet onderschat worden. Ervan uitgaande dat het huwelijk niet langer een blijvende structuur is, is het volgens haar belangrijker dan ooit dat het Gezin dat wel is.

De belangrijkste taak van de moderne ouder is daarom het vormen van een sterke gezinsband met als centraal doel de opvoeding van kinderen. Ongeacht wie de volwassenen zijn die deelnemen aan dit gezin, en de vorm van het gezin, moet het kind een centrale plaats innemen in dit gezin. Om een gezond gezin te vormen moet je lichamelijk aanwezig zijn voor een 'redelijk aantal uren per week'. Hoeveel uur zegt Sue Palmer niet.

In de culturele tsunami van de laatste 25 jaar is de aandacht steeds naar de volwassenen uitgegaan, naar hun veranderende rollen en de gevolgen voor hun relaties. Het is tijd om de aandacht naar de kinderen te verplaatsen.

Het gezin, of je er nu van houdt of niet, is de plek waar de volgende generatie opgroeit. Het is waar kinderen 'wortels om te groeien en vleugels om te vliegen."

Persoonlijke overdenking

Tijdens het lezen van dit hoofdstuk over het belang van opvoeden en zorg, voelde ik me gesterkt in mijn werk als moeder. Regelmatig moest ik mijn lezen onderbreken om een paar adhesiekreten te slaken. Vooral Sue Palmers stelling dat kinderen opvoeden niet een part-time hobby is, maar een fulltime baan was mij uit het hart gegrepen.

Tegelijkertijd doet Sue Palmer een basisonderstelling waarmee ze kritiek over zich afroept. Zo zegt ze dat vrouwen nu eenmaal genetisch zijn voorgeprogrammeerd om te zorgen, en mannen om voor brood op de plank te zorgen. Een boude uitspraak, die menig feministe in het verkeerde keelgat zal schieten.

Maar volgens Sue Palmer moeten we de verschillen tussen mannen en vrouwen juist bejubelen. "Gelijkwaardigheid betekent niet ontmannelijking van mannen, of ontvrouwelijking van vrouwen. Er is geen enkele reden waarom mannen niet voor kinderen kunnen zorgen, net zoals er geen reden is voor vrouwen om niet buitenshuis te mogen werken. Maar ze hoeven hun identiteit niet op te geven om dit te doen. Ouders moeten manieren zoeken om de verantwoordelijkheden van de opvoeding van kinderen te delen en daarbij gebruik te maken van de krachten van vaders en moeders. Overheid en bedrijfsleven moeten er voor zorgen dat het voor beide sekses makkelijker wordt om thuis bij de kinderen te zijn.

Sue Palmers idee zorg en opvoeding gelijkelijk te verdelen over man en vrouw, vind ik weinig origineel. Ik ben benieuwd of ze het Nederlandse beleid kent, waarin nu al jaren d.m.v. allerlei overheidscampagnes, als Wie doet wat?, geprobeerd mannen aan het zorgen te krijgen. Met tegenvallende resultaten.

Interessant

Sue Palmer noemt de scheiding van Charles en Diana als een keerpunt in het denken over de onschendbaarheid van het huwelijk. Als zelfs prinsen en prinsessen al niet meer lang en gelukkig leven, waarom zou 'de gewone man' het dan nog proberen?

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Welkom in moederland!

2008-04-05T07:08:00.000-07:00

De kinderen liggen eindelijk in bed. Ze hebben de hele dag ruzie gemaakt en je kunt elk moment in tranen uitbarsten. Je hebt al nachten niet goed geslapen, omdat de jongste van 4 maanden niet doorslaapt en je voelt je boos, gefrustreerd en incompetent. En daarover voel je je weer schuldig, omdat je natuurlijk wel van je kinderen houdt. Je wilt net gaan zitten als de telefoon gaat. Je overweegt het ding te negeren, maar bent bang dat de kinderen er wakker van worden. Het is een collega die vraagt hoe het met jou en je kinderen is. Je slikt je tranen weg en zegt met rustige beheerste stem: "Geweldig, het zijn zulke cadeautjes! Het beste wat me ooit is overkomen!"

Dat is wat Susan Maushart, schrijfster van het boek "The Mask of Motherhood" (Welkom in Moederland) het Masker van het Moederschap noemt. Het masker van het moederschap is sereen, rustig, in controle, geduldig, gelukkig en in evenwicht met zichzelf en haar leven. Hoewel dit masker een positieve functie heeft omdat het onze gevoelens en ervaringen kanaliseert in sociaal acceptabele vormen, zijn we volgens Maushart met z'n allen doorgeschoten in het dragen van dit masker, met als gevolg dat vrouwen het gevoel hebben dat ze falen, het niet goed doen, of 'gek' zijn omdat ze zich begrijpelijkerwijs niet herkennen in dit serene masker. Ondanks alle informatie die ons ter beschikking staat, zijn we slechter dan ooit voorbereid op het moederschap!

Moederschap is niet altijd rooskleurig

De realiteit van het moederschap is volgens Maushart heel anders dan het masker doet vermoeden, en we maken het elkaar moeilijk door stug ons masker op te houden. Het lijkt een groot complot om het moederschap rooskleurig voor te stellen, en moeders doen daar zelf het hardst aan mee. Susan Maushart pleit er in haar boek voor onze maskers af te gooien, en eerlijk te zijn over hoe we ons ècht voelen. Volgens haar is er een grote kloof tussen het beeld van het moederschap en de verwachtingen die we erover hebben en de realiteit. De enige manier om die kloof te dichten is door eerlijk te zijn tegen onszelf en tegen elkaar.

Maushart geeft een aantal voorbeelden van de maskers die we dragen

1. Het masker van de zwangerschap

Het masker van de zwangerschap verbergt dat zwanger zijn soms heel zwaar is. Op zwangerschapsboeken zie je ofwel rooskleurige soft-focus foto's van een zwangere vrouw die dromerig uit het raam kijkt, of een kwieke zwangere in een gympakje. Maushart zegt dat hoewel een zwangerschap een prachtig wonder is, er voor elke vrouw die opbloeit, ook een vrouw die 'wegrot' is. Daarom is het belangrijk zwangerschap te erkennen als een wonder maar tegelijkertijd ook als een tijd van beproeving. M.a.w.: je bent niet gek als je het niet fijn vindt om zwanger te zijn, en niet voortdurend op een roze wolk zit.

2. Het masker van de bevalling

Onder het masker van de bevalling verstaat Maushart het idee dat als je je maar goed voorbereid op de bevalling je het proces kunt controleren, ja zelfs tot mogelijkheid van persoonlijke groei kunt maken. Nog nooit wisten vrouwen zoveel van de lichamelijke gebeurtenissen in hun lichaam als nu. Waar vroeger de bevalling een noodzakelijke beproeving was, is de bevalling nu een mogelijkheid tot persoonlijke groei. Was je vroeger al lang blij als jij en je kind de bevalling overleefden, nu is dat dankzij de verbeterde medische kennis van veel minder zorg, waardoor ruimte is ontstaan voor de kwaliteit van het proces van bevallen zelf. Volgens Maushart zie je dit terug in de zwangerschapscursussen die voorbereiden op de bevalling, maar angstvallig stil blijven over de baby en de tijd na de bevalling. De ideeën over wat een goede bevalling is zijn niet reëel met als gevolg dat veel vrouwen ten onrechte denken dat ze het niet goed gedaan hebben. Volgens Maushart is het belangrijkste dat de baby gezond is, en al het andere is mooi meegenomen.

Verder verbergt het masker van de bevalling de mate van pijn die een bevalling doet, met als gevolg dat veel vrouwen na de bevalling verontwaardigd roepen: "Niemand had me gezegd dat het zo zou zijn!" Maushart formuleert dat zo: i.p.v. te herrijzen als een phoenix, voelen veel vrouwen zich meer een geplukte kip na een bevalling. Je ziet het verbergen van de pijn ook in het eufemistisch woordgebruik rondom de bevalling zoals de term 'een drukgevoel' als je moet persen. Bevallen doet gewoon hartstikke pijn, en geen ademhalingstechniek kan die pijn voor je wegnemen. Dus als je tijdens de bevalling wanhopig wordt van de pijn, en niet meer weet waar je het zoeken moet is dat normaal en het betekent niet dat je faalt in de perfecte bevalling.

3. Het masker van de borstvoeding

Het masker van de borstvoeding zegt dat borstvoeding geven natuurlijk is, en dus ook vanzelf gaat. Als moeder geeft het een geluksgevoel en je perfecte melk zorgt voor perfecte, tevreden baby's. Maar in werkelijkheid is borstvoeding iets dat jij en je kind moeten leren en zijn de ervaringen van vrouwen net zo divers als er verschillende mensen zijn. Er is een grote groep die borstvoeding geven inderdaad als natuurlijk en vreugdevol ervaart, maar er is net zo'n grote groep voor wie het hard werken is, voor weinig beloning. Omdat borstvoeding natuurlijk is, denken veel vrouwen dat ze instinctief borstvoeding kunnen geven, en als het niet lukt ervaren ze dat als falen: het moet immers vanzelf gaan? Tel daarbij op dat de adviezen rondom borstvoeding vaak gekmakend verschillend zijn, en geen wonder dat sommige vrouwen naar de fles gaan grijpen. Zoals Maushart zegt: Met zulke medische adviezen heb je geen schoonfamilie nodig! Een interessant punt dat Maushart maakt is dat borstvoeding geven bovendien niet past in onze cultuur. Vrouwen zijn gewend een geordend autonoom leven te leiden en borstvoeding geven ondermijnt de controle die je hebt over je leven. Volgens Maushart is de baby in controle: "Don't call me, we'll call you."

De moraal van het masker van de borstvoeding? Als borstvoeding geven je moeizaam af gaat betekent dat niet dat je een slechte moeder bent; borstvoeding leren geven kost tijd en moeite.

4. Het masker van de keuzevrijheid

Nog nooit waren er zoveel moeders met een betaalde baan, maar ook nog nooit was er zoveel stress over de combinatie kind-baan. Kijk maar naar de boeken in de boekhandel met titels waarin moederschap en baan voorkomen. Volgens Maushart is een moeder die baan en kind combineert weliswaar niet meer uitzonderlijk, maar haar positie als moeder blijft twijfelachtig. Als voorbeeld geeft ze het incident in Engeland waarbij au pair Louise Woodward per ongeluk de baby waarop ze paste doodschudde.

Wat nieuw is dat we nu net zo kritisch staan tegenover thuisblijfmoeders. Als je al vrouw moet kiezen tussen a. kind en baan of b. thuisblijfmoeder, is het enige juiste antwoord "Geen van bovenstaande". De verwachting dat je Alles kunt hebben is niet reëel. Zowel de moeders met een baan als de thuisblijfmoeder prijzen hun keuze. "Ik zou geen leuke moeder zijn zonder mijn baan" zegt de 'werkende' moeder. "Ik geef mijn kind de best mogelijke zorg," zegt de thuisblijfmoeder. Wat moeders met een baan en thuisblijfmoeders verenigt is het gevoel ergens iets te missen. Maushart vergelijkt het met een quizshow, waarbij de kandidaat net de verkeerde deur kiest en daardoor de ultieme prijs misloopt.

Het masker van de vrouw die kind en baan combineert is het bekende: sereen en in controle. Maar Maushart zegt dat de prijs die deze vrouw betaalt voor haar baan een extra 'dienst' is als ze thuis komt. De zogenaamde 'second shift', want weliswaar zijn onze ideeën over de verdeling van het werk in huis dramatisch veranderd ons gedrag is dat niet. Vrouwen doen veel meer huishoudelijk werk dan mannen.

De prijs die de thuisblijfmoeder betaalt voor haar keuze is verlies van status, erkenning, financiële onafhankelijkheid en identiteit.

Maushart vindt dat we excuses gebruiken om onze keuze te motiveren. De moeder met baan zegt dat het financieel noodzakelijk is, en de thuisblijfmoeder zegt dat ze het voor haar kinderen doet. Dit komt doordat we nog niet gewend zijn aan alle keuzemogelijkheden. Om het masker af te gooien moeten we erkennen dat we keuzes hebben, en daar onze eigen verantwoordelijkheid voor nemen. Bovendien moeten we erkennen dat we die keuzemogelijkheden verdienen, en ons er niet schuldig over voelen.

5. Het masker van de gelijkwaardige relatie

Veel paren zien het krijgen van een kind als een verrijking van hun relatie. Maar volgens Maushart is de komst van een kind te vergelijken met het gooien van een handgranaat in een huwelijk. Hoe gelijkwaardig een relatie ook is, door de komst van een kind vallen de meeste stellen in traditionele rollen. Hoe gelijkwaardiger een relatie was, en hoe groter de verwachtingen over blijvende gelijkwaardigheid hoe groter de schok en schade aan die relatie.

Mausharts conclusie

Het moederschap heeft veel meer waarde dan onze maatschappij en cultuur eraan toekent. Door het dragen van onze maskers erkennen we niet de macht die we als moeders hebben en de enorme consequenties die het moederschap heeft voor ons leven. Moeder worden is een reis, en iedereen die deze reis maakt, een heldin. Het is tijd dat we dat toegeven, aan onszelf en aan de maatschappij. Maar in plaats van onszelf te erkennen als heldinnen, doen we alsof het allemaal weinig voorstelt, en alsof het allemaal een 'makkie' is.

We moeten uitkomen voor de 'grootsheid' van het moederschap en eerlijk zijn over onze gevoelens en ervaringen. Niet onze gevoelens en ervaringen zijn gek, maar de ideeën in onze maatschappij over wat die gevoelens en ervaringen zouden moeten zijn, zijn gek. Door onze maskers af te gooien kunnen we de kloof tussen het beeld van het moederschap en de realiteit dichten. Dan zullen toekomstige moeders beter voorbereid zijn op het moederschap en zich niet meer abnormaal voelen, en huidige moeders zullen zich begrepen voelen.

Mijn conclusie

Het boek "The Mask of motherhood" is geen hapklare brok. Het vergt aandacht en concentratie, iets waar het, volgens Maushart, moeders vaak aan ontbreekt door slaapgebrek en het geven van borstvoeding. Ook al leest het dus niet heel makkelijk weg, toch is het boek de moeite waard, al was het maar voor de broodnodige hersengymnastiek. De vele persoonlijke voorbeelden die Maushart geeft helpen om het boek uit te lezen, ondanks de soms wat onduidelijke structuur.

Het boek zet beslist aan tot denken. Zo kan ik als een soort van ramptoerist nu al uitkijken naar de ervaringen van mijn jongste zusje als zij ooit kinderen besluit te krijgen. Mijn jongste zus is teamleider over zo'n 20 mensen en dus gewend aan controle en autonomie. Volgens Maushart zal voor haar de schok van het moederschap daardoor extra groot zijn. Moederschap en controle zijn immers een slechte combinatie! Ook op het gebied van de gevolgen van kinderen voor je relatie geeft het boek interessante aanzetten tot een goed gesprek met je partner. Hoe gelijkwaardig is je relatie nou eigenlijk als je trots tegen iedereen vertelt hoe goed je partner je ondersteunt omdat hij niet zeurt als het eten niet elke dag om zes uur klaar is? Of dat hij niet klaagt als het huis een klerenbende is. Als ik het type voel ik mijn bloed al gaan koken! Wat is er mis met zijn handjes?!!

Ook de vraag of Maushart gelijk heeft met haar idee dat vrouwen maskers dragen is interessant om over door te praten, tijdens bijvoorbeeld een bijeenkomst van een moedergroep. Denk bijvoorbeeld aan het masker van de bevalling. Ik hoor toch ook veel vrouwen klagen over de gruwelverhalen die andere vrouwen hen vertellen. Het algemene Masker van het moederschap herken ik wel. Van die moeders die alles onder controle hebben met voorbeeldige kinderen. Dan voel ik mezelf kleiner worden.

Huishouden de zorg voor het leven

2008-04-05T06:58:00.000-07:00

Veel moeders worstelen met het huishouden, en de zin ervan. Monique Wortelboer biedt in haar boek een verrassende en vernieuwende kijk op het huishouden. Het vernieuwende is haar stelling dat huishoudelijk werk enorm waardevol en belangrijk is. Sterker nog, volgens haar is zorgen voor je huishouden zorgen voor het leven en de mensen om je heen. En wat is er nou belangrijker dan dat? Dat is wel even een ander geluid in een tijd waarin het huishouden wordt gezien als zinloos, iets wat toch nooit afkomt en wat zonde van je kostbare tijd is!

Behalve deze intrinsieke waarde, kun je het huishouden ook bewust gebruiken als middel om jezelf verder te ontwikkelen en ontplooien, en als pedagogisch hulpmiddel in de opvoeding van je kind. Hoe dan, vraag je je af?

De tijd waarin we leven

Wortelboer begint met een schets van de tijd waarin wij leven. Zij kenmerkt die als een tijd waarin alles snel en efficiënt moet gebeuren, en waarden als 'goedkoop' en 'makkelijk' hoog genoteerd staan. Dit gaat ten koste van waarden als geduld, wijsheid en volharding. Doordat we alles snel en makkelijk willen, raakt ons gevoel van tijd verstoord en vervlakken onze gevoelens. Er is immers tijd voor nodig om iets tot je te laten doordringen, anders blijft het aan de oppervlakte. Voorbeelden van de verstoring van het gevoel van tijd zijn bijvoorbeeld de chocoladesinterklazen die in september al in de winkel liggen. Voorbeelden van ons verlangen naar 'makkelijk en snel' vind je overal, denk maar aan voedingsmiddelen als Cup à Soup en Noodles. Of de papieren luier.

Vroeger bood de natuur ons een ritme aan, maar door de komst van techniek en apparaten hebben we ons van dat ritme losgemaakt. Denk aan elektriciteit: als de natuur aangeeft dat het avond is en het donker wordt, doen we gewoon de lampen aan en kunnen we weer verder met onze activiteiten. Als het buiten waait zorgt de auto ervoor dat we geen last hebben van de wind, en de droogtrommel maakt ons onafhankelijk van het weer. "Techniek plaatst ons eigenlijk buiten tijd en ruimte."

Daarnaast maakt techniek ons leven onpersoonlijk. Een apparaat doet alles altijd hetzelfde, de 'persoonlijke touch' gaat verloren.

Wat heeft dit alles te maken met het huishouden vraag je je misschien af. Nou, het huishouden biedt je de mogelijkheid bij uitstek om je gevoel van tijd te herstellen en bewust om te gaan met apparatuur, om zo een gezonder leven te leiden. Wortelboer erkent dat veel van de technische verworvenheden ons leven makkelijker maken, maar pleit ervoor om ze bewúst te gebruiken, en ons bewust te worden van het effect dat het gebruik ervan op ons leven heeft. Dus niet een apparaat klakkeloos aan te schaffen omdat het zo makkelijk is, maar je te bezinnen wat het effect van het apparaat is in je huis en leven.

Het huishouden als hulpmiddel bij de opvoeding!

De grootste waarde van het huishoudelijk werk is dat het kind daaraan dingen ontwikkelt die het nergens anders kan vinden! De tijd waarin wij leven, zoals Wortelboer die kenmerkt, is ongunstig voor de ontwikkeling van onze kinderen. Vroeger was de motorische, psychische en sociale gezondheid van het kind verankerd in de levensomstandigheden. Alle processen waren beleefbaar. Je kind zag je bonen planten, ze later plukken, schoonmaken en koken. Als moeder hoefde je niets speciaals te doen, alleen maar je gewone werk, en je kind ontwikkelde zich perfect. Maar het huishouden biedt nog de kans je kind een gezonde leefomgeving aan te bieden.

1. Gebruik je huishouden om je kind een ritme aan te bieden

Een klein kind heeft nog geen besef van tijd. Door je kind een ritme voor te leven wordt het automatisch opgenomen in de stroom van de tijd. Heel praktisch betekent dat zoveel mogelijk op dezelfde dag dezelfde huishoudelijke werkzaamheden doen, en ook per dag zoveel mogelijk herhaling aanbrengen. Vroeger was dit ritme in de maatschappij ingebakken, denk aan maandag-wasdag. Nu moet je het zelf aanbrengen. Bijvoorbeeld elke maandagmorgen was opvouwen, 10 uur fruithap. Elke dinsdag boodschappen doen, en 10 uur fruithap. Enz.

2. Gebruik het huishouden om je kind inzicht te geven in het leven

Kinderen denken in processen, niet in oorzaak en resultaat. Stel jezelf daarom de vraag waar je kind processen kan beleven. Veel processen zijn in onze tijd, waarin gekozen wordt voor snel en makkelijk, onzichtbaar geworden. Denk bijvoorbeeld aan de wasmachine. Je kind ziet jou de was er in doen, op een knopje drukken en een uur later de was er weer uit halen. Wat er in de tussentijd is gebeurd is onzichtbaar. Een kind ziet bijvoorbeeld niet eens dat er water aan te pas komt! Hetzelfde geldt voor de afwasmachine, of kant-en-klaar-maaltijden. Hierdoor wordt het leven voor een kind ondoorzichtig. Wortelboer raadt daarom aan zoveel mogelijk huishoudelijk werk zèlf te doen, en niet door een ander of een machine.

"Het belang van de menselijke zichtbare, ambachtelijke huishoudelijke handelingen die worden uitgevoerd waar de kinderen bij zijn is niet te onderschatten." (...) "Voor een kind zijn alle handelingen die samenhangen met de verzorging en in stand houden van het leven wezenlijke, zinvolle handelingen."

Door het zien van deze handelingen ontwikkelt het kind zich namelijk.

3. Gebruik het huishouden om je kind een goede innerlijke houding voor te leven

Kinderen bootsen niet alleen je handelingen na, maar ook je houding daarbij. Doe je je werk gestresst en gehaast, dan zal je kind die houding nabootsen. Probeer daarom plezier te hebben in de verzorging van jezelf en je omgeving. Een hulpmiddel hierbij is door te zingen terwijl je werkt. Vroeger was er voor bijna elk werkje ook wel een liedje. Volgens Wortelboer werken liedjes positief in elke opvoedingssituatie. Denk maar aan het liedje "Pluk een Roos", als je kind boos is.

4. Gebruik het huishouden om de motorische ontwikkeling van je kind te stimuleren

Waar kan je kind in huis beweging voelen en nadoen? Heeft je kind kans om zijn zintuigen te ontwikkelen, te voelen, te proeven en te tasten? Apparaten bewegen niet en kun je niet nadoen. Snij daarom bijvoorbeeld zelf je groentes, en je kind leert van jou fijne motorische bewegingen. Elke keer als ik nu de groentes sta schoon te maken bedenk ik me hoe goed dat is voor de kinderen om te zien.

Wortelboer legt zelfs een verband tussen de kenmerken van onze tijd en toename van kinderen met ADHD, dyslexie en allergieën. Een belangrijke oorzaak is volgens haar bewegingsarmoede.

Samenvatting

Samenvattend: het huishouden is van wezenlijk belang voor een gezonde ontwikkeling van je kind.

"Vooral de bezigheden in het huishouden die nog een ambachtelijke uitstraling hebben, het menselijke werk, de menselijke maat, het deel van het huishouden waaraan nog te beleven valt dat persoon en bezigheid verbonden zijn, waaraan met hart en ziel verwerkt wordt, die werken opbouwend voor het kleine kind. Dus mensen, leef je uit! Sop de deuren, veeg de vloer, dweil de keuken, wring de was, zeem de ramen, kneed het deeg en roer in de pannen. Zo ontwikkelt het kind zijn lichamelijk, motorische vaardigheden en geest! In deze tijd waarin de technologie ook het huishouden binnenkomt lijkt het misschien niet logisch en niet efficiënt om het zo aan te pakken maar je zou het kleine kinderen allemaal gunnen dat zij de eerste zeven jaar van het leven voortdurend in deze levenssfeer zouden kunnen verkeren."

Het huishouden als kans voor persoonlijke ontwikkeling

Volgens Monique Wortelboer gaat wat je als mens nodig hebt om je te ontwikkelen samen met de verzorging van het leven, het huishouden. Het huishoudelijk werk dat je doet werkt door in je geest en ziel. "Door schoon te maken in je huis, maak je ook schoon in je ziel.

"Het staat buiten kijf dat je ook buitenshuis veel mogelijkheden vindt voor innerlijke groei, bijvoorbeeld in de vorm van een baan of vrijwilligerswerk. "Toch blijf ik beweren dat de voorwaarden voor de bewustzijnsontwikkeling die in onze tijd van de mens gevraagd wordt in het huishouden daarom zo gunstig zijn omdat het huishouden direct betrekking heeft en aansluit op het leven zelf en dat is en blijft de beste leerschool."

Eigenschappen die je heel goed kunt ontwikkelen door het doen van huishoudelijk werk zijn o.a. doorzettingsvermogen, tevreden zijn met je leven zoals het is, je gevoel van eigenwaarde vasthouden onafhankelijk van wat anderen over je zeggen en vertrouwen.

Wat kunnen de afzonderlijke huishoudelijke klussen je bieden?

1. Schoonmaken

Om iets schoon te maken moet je je lichamelijk inspannen, en juist daardoor krijg je een gevoel van voldoening. "Het vuil lost op als metafoor voor problemen en conflicten, die lossen we ook op." (...) "Steeds meer mensen ontdekken de therapeutische werking van een geboenwaste parketvloer en een uitgemeste kledingkast. En zo is na de schoonmaak niet alleen het huis, maar ook het hoofd weer lekker aan kant."

2. Strijken

Door strijken krijg je een gevoel van rust. Je kunt het zelfs pedagogisch inzetten als je kinderen onrustig zijn! Ga strijken waar ze bij zijn, en binnen een kwartier zijn ze aan het spelen, zegt Monique Wortelboer.

3. Stoffen

Stoffen kost weinig lichamelijke inspanning. "Stof beneemt ons het zicht op de dingen en door het weg te halen maak je de dingen om je heen weer zichtbaar. (...) Je veegt het op met een stofdoek en geeft het weer mee aan de buitenlucht door je stofdoek uit te slaan en daarmee streel je eigenlijk je hele huis en je komt alles weer even tegen."

4. Wassen

Door het gebruik van de wasmachine heeft wassen zijn 'therapeutische' werking eigenlijk verloren. Voor je zelfontplooiing pleit Wortelboer daarom voor de ouderwetse handwas. De waarde van de handwas zit hem in het feit dat het zich zo duidelijk in fases afspeelt: soppen in warm water, boenen, spoelen en wringen en tenslotte het ophangen.

5. Opruimen

Opruimen is eigenlijk een metafoor voor het leven. "Weggooien, loslaten en ruimte scheppen of bewaren en een plek geven, vasthouden aan wat je dierbaar of aan wat nog dienstbaar is.(...) Ook geestelijk is iedereen onophoudelijk bezig zaken op te ruimen, al dan niet bewust. Voornamelijk in de slaap wordt er huisgehouden in onze geest en krijgen dingen een plek, voor- of achteraan in het geheugen of ver weg in het onderbewuste. En in de ochtend word je wakker met een opgeruimde geest."

Hoewel je veel taken kunt uitbesteden is opruimen volgens Wortelboer iets dat je alleen zelf kunt doen, want alleen jij weet immers de waarde van verschillende dingen en waar je ze wilt hebben.

6. Koken

Koken is de meest procesmatige huishoudelijke klus, en laat zich ook niet haasten. Groentes hebben gewoon een bepaalde tijd nodig om gaar te worden. Daarnaast valt er wat betreft motoriek veel aan te beleven. Denk maar aan het snijden, wassen en schoonmaken van de groentes.

Hoe pak ik dat in vredesnaam aan??

Misschien voel je je overweldigd door de hoeveelheid huishoudelijk werk, en hoe je dat allemaal in vredesnaam aan moet pakken. Goed nieuws! Door jezelf alleen al de vraag te stellen: "Wat als het allemaal niet lukt." heb je al de eerste stap gezet. Wortelboer onderscheidt drie fases:

Fase 1: je loopt als een kip zonder kop rond en verkeert in onwetendheid.

Fase 2: Je begint naar jezelf te kijken en je af te vragen wat je wilt, en wat je doet. "Je gaat op jezelf letten en bewust naar dingen kijken. Vervolgens ga je op zoek, je vergaart kennis, je krijgt inzicht in je eigen situatie en van daaruit ontstaat een beeld, een voorstelling van hoe het zou moeten of van hoe je het zou willen. Vaak creëer je een ideaalbeeld dat te groot is, het leven van alledag schuift daartussen en dan klopt het niet meer, of liever dan klopt het weer niet."

Fase 3: Vraag jezelf af wat er wel lukt. Er is altijd wel íets dat wel lukt. "Nu komt het erop aan jezelf reële doelen te leren stellen, iets wat je door het huishouden te beoefenen door schade en schande vanzelf verwerft. (...) Begin vooral bij je sterke punten en probeer die uit te bouwen. En hou vast aan het kleine begin, aan datgene wat wel gelukt is en wees daar in het begin tevreden mee. Streep alle verwachtingen door en kijk wat er komt. Neem de tijd, de rust en de aandacht voor de dingen." Wortelboer waarschuwt je vooral niet te concentreren op het resultaat maar juist op het 'streven naar', want dan ben je in beweging, en ontwikkel je je.

"Het is een hele opgave om de dagelijkse routine van het huishouden te gaan ervaren als een scholingsweg waardoor je leert de dingen bewust te doen en vanuit inzicht te handelen. Maar wat je als mens daarin verovert, is waarachtig en van blijvende waarde voor jezelf en je omgeving. Een handeling heel bewust verrichten werkt sterker dan honderd dingen onbewust doen. Het nieuwe ligt niet alleen besloten in het feit dat we het huishouden anders doen of niet meer doen, maar in het feit dat we de dingen met een ander bewustzijn doen."

Het huishouden als maatschappelijk vraagstuk

Behalve de rol van het huishouden voor jezelf en in de opvoeding van je kinderen bespreekt Wortelboer tenslotte ook nog de rol van het huishouden in de maatschappij. Zij constateert dat op dit moment de hoogst bereikbare waardering voor huishoudelijk werk ligt in het feit dat je het naast echt belàngrijke dingen, ook nog voor elkaar weet te krijgen. Vroeger was je als huisvrouw onmisbaar. Als jij bijvoorbeeld niet kookte was er geen mogelijkheid om even patat te halen bij de snackbar of een maaltijd bij de Chinees. Nu kun je geen status meer ontlenen aan huishoudelijk werk, want door de komst van technische apparaten en allerlei voorzieningen is het een neventaak geworden. De huisvrouw is vervangbaar geworden. Door de lage status van de huisvrouw zoeken de meeste vrouwen werk buitenshuis.

Wortelboer spreekt in dit verband over de ideologie van de zelfontplooiing: ons denken over het huishouden is gekoppeld aan het recht van de vrouw zich zelf te ontplooien. Volgens deze ideologie is het voor iedereen het beste als een vrouw zichzelf ontwikkelt, en de impliciete boodschap is dat dat alleen kan in de vorm van een baan buitenshuis. Dit heeft tot gevolg dat vrouwen soms voor een bijna onmogelijke combinatie van taken staan. Volgens Wortelboer is het tijd voor een derde emancipatiegolf waarbij de klassiek vrouwelijke kwaliteiten waardering gaan krijgen. Vrouwen nemen nu weliswaar deel aan het arbeidsproces maar ze doen dat op de voorwaarden van een mannelijke samenleving. Hier ligt een verantwoordelijkheid voor vrouwen:

"Wat doen wij vrouwen zelf op dit moment om eraan bij te dragen dat de zorg voor het leven serieus wordt opgepakt en niet aan de behoefte aan tijd voor jezelf wordt geofferd?"

Een ander belangrijk punt dat Wortelboer noemt is dat het gezinsleven wordt uitgehold door de professionalisering van zorg. Steeds meer functies van het huishouden worden uit het gezin weggehaald en over verschillende instituties verdeeld. (Dit is vooral interessant in het kader van het nieuwe beroep van Gezinsmanager, dat geïntroduceerd wordt door de organisatie O.F.A (Organisatie Familie en Arbeid). Zij omschrijven de taken van een gezinsmanager als volgt op hun website:

"De taken van deze dienstverleners kunnen zeer divers zijn. Veel voorkomende zaken zijn: schoonmaken; kinderopvang bij calamiteiten; kinderen wegbrengen en ophalen van clubs, verenigingen en dergelijke; boodschappen doen; eten koken; wassen en strijken; klussen in en om het huis; herstelwerk; auto wassen, hond uitlaten, enzovoort."

Lijkt verdacht veel op het werk van de ouderwetse huisvrouw en Thuisblijfmoeder! )Volgens Wortelboer wordt de grens tussen openbaar en privéterrein steeds meer overschreden door de overname van professionals van huishoudelijke taken. " Wat er nu dreigt over te blijven van het gezinsbegrip is een samenraapsel van individuen die toevallig onder één dag slapen, ieder met zijn eigen kamer, zijn eigen televisie, stereo en computer en zijn eigen dagindeling.

Wortelboer over een salaris voor moeders

In onze maatschappij wordt werk dat niet betaald wordt niet als volwaardig werk gezien. In deze context vindt Wortelboer het idee het huishoudelijk werk te gaan betalen begrijpelijk, omdat het dan wel als volwaardige arbeid in de samenleving kan worden opgenomen. Maar in deze tijd, met het economische systeem dat wij hebben, vindt Wortelboer het riskant huishoudelijk werk te vergoeden met geld.

Haar reden is dat de instantie die het geld biedt zich vervolgens zal gaan bemoeien met de uitvoering van het werk. Zij wijst erop dat in onze maatschappij, ten onrechte, het idee leeft dat "Wie betaalt, bepaalt."

"Hoe begrijpelijk deze eisen ook zijn en hoe gerechtvaardigd ook vanuit de positie van afhankelijkheid, vanuit het onrecht en het gevoel van onmacht van deze groep vrouwen, hoe verleidelijk deze oplossing ook lijkt, deze gelijkschakeling met betaald werk buitenshuis brengt je in conflict met het wezen van de zorg voor het leven en is op de lange duur een bedreiging voor de aard van het huishoudelijk werk. Als je dat gaat professionaliseren op de voorgestelde manier, zijn de gevolgen daarvan desastreus voor de vruchtbaarheid van het leven. Wanneer we in de huidige samenleving het huishouden onderbrengen in de sfeer van de economie, zullen de economische wetmatigheden die van de levenssfeer verdringen en gaan overheersen."

Wel een goed idee vindt Wortelboer een (volksverzekering)uitkering, gebaseerd op het idee van opvoedingsarbeid. Omdat de maatschappij daar uiteindelijk het profijt van trekt zou dat voldoende draagvlak moeten krijgen. In 1970 is hier al een plan voor ontworpen, de zgn. Ooievaarsregeling. (Meer over deze regeling vind je in mijn boek Nieuwetijds moederen)

Een echte aanrader!

Ik vond dit een enorm interessant boek!! Wortelboer heeft haar boek heel helder en duidelijk opgebouwd, en hoewel sommige (antropofische) concepten en ideeën die ze gebruikt wat abstract zijn, wordt dit ruimschoots gecompenseerd door het praktische onderwerp. Ik vind dit boek een echte aanrader omdat het je op een nieuwe manier laat kijken naar je werk in het huishouden, en daarvoor zelfs veel nieuwe aanknopingspunten biedt. Het spanningsveld tussen enerzijds het huishouden moeten doen en anderzijds thuis willen zijn voor je kinderen valt zelfs helemaal weg bij deze benadering van het huishouden. Alles wat je in het huishouden doet is namelijk goed voor je kind! Als jij aan het werk bent in het huishouden, gaat dat niet ten koste van je aandacht voor je kind, maar bied je je kind juist de mogelijkheid zich te ontwikkelen, doordat hij jou bezig ziet.

Wortelboer, Monique: Huishouden, de zorg voor het leven, in de opvoeding, als ontwikkelingsweg en als maatschappelijk vraagstuk
Nearchus c.v. Utrecht 2002
ISBN 90 73310 29 6

Het boek blijkt moeilijk te verkrijgen te zijn in de boekhandel. Een goed alternatief is het te bestellen via de uitgever. Zij sturen het je dan toe zonder portokosten te berekenen. Het telefoonnummer is: 0592 - 248360.

Werkende moeders hebben gelukkiger kinderen

2008-04-05T06:52:00.000-07:00

Ken je het sprookje 'De kleren van de Keizer'? Toen het uitkwam was er veel ophef over het boek 'Werkende moeders hebben gelukkiger kinderen." De kranten stonden er vol mee en de auteurs werden geïnterviewd over hun boude titel. Maar wie het boek daadwerkelijk leest krijgt het "De kleren van de keizer" gevoel: heeft dan niemand gezien dat het boek helemaal niet zegt dat werkende moeders gelukkiger kinderen hebben?? Pas in hoofdstuk 4 vind de oplettende lezer één zinnetje waarin dit gezegd wordt. Verder is het boek simpelweg een zelfhulpboek voor moeders.

Over de titel van het boek: Weikerts schieten eigen doel voorbij

De titel van het boek is prikkelend en suggestief, en deed in de media dan ook veel stof opwaaien. Maar de titel dekt in de verste verte de lading niet. Daarmee doen de auteurs zichzelf inhoudelijk onrecht, omdat ze veel meer informatie bieden dan de titel suggereert. Anderzijds zorgde de titel natuurlijk voor veel publiciteit en dat deed waarschijnlijk wel recht aan hun portemonnee. Overigens zegt Annegret Weikert zelf in een interview met het AD dat ze bewust voor een provocerende titel hebben gekozen om de aandacht te vestigen op het probleem van de overbezorgde, zich wegcijferende moeder. Het lijkt er op dat de titel dermate provocerend is dat ze hun doel vér zijn voorbij geschoten. Iedereen was zo druk over de inhoud van de títel dat de inhoud van het bóék ondersneeuwde.

Wat komt er wel overeen met de titel? In hoofdstuk 4 vond ik één alinea die betrekking heeft op de titel van het boek:

"Ook bij onze interviews ontdekten we: Moeders die de hele dag werken, zijn geen slechtere moeders dan moeders die er voor hun kinderen de hele dag zijn. Integendeel: Vrouwen met een baan concentreren zich, juist door hun tijdgebrek, op het wezenlijke bij de opvoeding. Ze lopen niet het gevaar hun kinderen te verwennen en tot onzelfstandige, veeleisende consumptie-kids op te voeden."

Waar gaat het dan wel over?

De Weikerts willen met dit boek bereiken dat moeders in de eerste plaats voor zichzelf gaan zorgen. "Want alleen een moeder die voldoende gelegenheid heeft om toe te komen aan het bevredigen van haar eigen behoeften, kan een gelukkige moeder worden." Ze zeggen dat dit boek anders is dan andere boeken over de combinatie baan en kinderen. I.p.v. adviezen te geven om jezelf te verbeteren willen de auteurs een weg wijzen om te ontsnappen aan de tredmolen. Bovendien hoeven vrouwen zich niet te verbeteren! Je hebt als vrouw alles al in huis; je moet er alleen op durven vertrouwen. De Weikerts hechten veel waarde aan het Moederinstinct: een combinatie van aangeboren instincten en verworven levenservaring. Een boodschap waar niets mis mee is!

Om vrouwen te helpen het zichzelf makkelijker te maken behandelen de Weikerts in vijf hoofdstukken de onderwerpen opvoeding, huishouden, relatie met je partner, een baan en de alleenstaande moeder. Ze doen dat op overzichtelijke en praktische wijze: met een uitroepteken aangegeven belangrijke punten, tips, stappenplannen en definities in een gekleurd kader. Om dit boek te schrijven spraken de Weikerts met een groot aantal vrouwen, mannen en kinderen. Zij stelden daarbij o.a. de volgende vragen:

Moeten moeders eigenlijk alles alleen doen?
Zijn moeders overal verantwoordelijk voor?
Worden ze daar gelukkig van?
Moeten vrouwen dan nog perfecter worden om met zichzelf tevreden te kunnen zijn?
Moeten ze voortdurend nog betere moeders worden om de ontwikkeling van hun kinderen echt optimaal te bevorderen?

Het antwoord op al deze vragen luidt volgens de Weikerts: Nee.

Goed nieuws voor vrouwen: Je bent goed zoals je bent!

Vrouwen hebben alle benodigde eigenschappen al, maar vergeten voor zichzelf te zorgen. De verhalen die de Weikerts hoorden deden hen denken aan een hamsterkooi: "waarin moeder hamster ijverig in de tredmolen rent om die draaiende te houden terwijl vader hamster intussen wat in de kooi rondloopt en de keutelige kleintjes om de beste peentjes vechten." Dit citaat zet de toon van het boek. Vrouwen moeten beter voor zichzelf gaan zorgen. Helaas zet het ook de toon voor de mannen, want die worden weinig positief afgeschilderd. In dit geval als een luie hamster.

Helder geschreven, maar oubollig en vol Stereotypes

De Weikerts zijn consequent in hun stelling dat vrouwen het zichzelf makkelijker moeten maken. Dat zijn ze minder in hun doelgroep. Het ene hoofdstuk richt zich tot vrouwen met een baan, en het volgende plotseling op vrouwen die fulltime voor hun kinderen zorgen.

De Weikerts hebben een heldere maar oubollige schrijfstijl. Door een matige vertaling lezen sommige zinnen wat lastig. Persoonlijk vond ik hun toon belerend en soms zelfs denigrerend, alsof ze tegen behoorlijk simpele zielen praatten. De opbouw is vrij helder. Het boek is niet neutraal; fulltime voor je kinderen zorgen wordt zeer negatief afgeschilderd. De auteurs hebben veel stereotypes.

Over Thuisblijfmoeders

"Heeft u het gevoel dat u iets zou moeten ondernemen om aan de sleur thuis te ontsnappen? Wilt u eindelijk weer eens de wereld buiten het gezin zien en paar nieuwe mensen leren kennen? (...) Hier begint u te zuchten? Te mooi om waar te zijn?"

Over Mannen

"Menig man heeft er geen enkel probleem mee de werkdag achter zich te laten en zich op zijn vrouw te richten. Natuurlijk niet om te voldoen aan de behoeften van zijn vrouw aan tederheid maar om zijn eigen seksuele behoeften door haar bevredigd te krijgen."

En sommige adviezen vond ik ronduit lachwekkend:

"U moet in geen geval, zoals vrouwen meestal doen proberen om invloed te krijgen op uw man door nog meer druk uit te oefenen of door hem zelfs om medezeggenschap te smeken. Wij willen u hier een heel ongebruikelijk wapen inde hand geven dat nog iedere man heeft klein gekregen: Laat hem links liggen."

Brengen de auteurs wat nieuws?

De nieuwe bron die de Weikerts voor dit boek aanboorden zijn de respondenten die ze geïnterviewd hebben om dit boek te schrijven. Helaas vertellen ze nergens hoe die respondentengroep er uit zag: wie waren ze? leeftijd? sociaal-economische klasse? hoe geworven? wat voor soort vragen? De auteurs noemen een Amerikaans onderzoek waaruit blijkt dat kinderen van moeders met baan en Thuisblijfmoeders even gezond waren. Prima, maar helaas vind je nergens in het boek terug welk onderzoek dit is. Er is geen literatuuropgaaf van gebruikte bronnen.

Geen wetenschappelijke onderbouwing

De aandacht die hun boek in de media kreeg staat niet in verhouding met de betrouwbaarheid van hun uitspraken en de inhoud van het boek. Als lezer heb je geen idee wie de respondenten waren, hoe de informatie is verzameld, en dus ook geen idee over de betrouwbaarheid. Er is geen enkele wetenschappelijke onderbouwing voor de titel van het boek.

Hoewel de titel veel stof doet opwaaien is de inhoud van het boek weinig vernieuwend. Door de neerbuigende toon zullen veel vrouwen zich niet aangesproken voelen door de auteurs denk ik. De boodschap is op zich positief: vrouwen moeten op zichzelf vertrouwen en niet te hoge eisen aan zichzelf stellen. Maar omdat de boodschap gebracht wordt alsof vrouwen Simpletons zijn verliest ze aan kracht en geloofwaardigheid. Maar als je eens wilt lachen om voorbeelden over hoe je met je man moet omgaan, is het best een aardig boek.

Het oog wil ook wat

Makkelijk hanteerbaar formaat. Het boek ziet er aantrekkelijk uit; het heeft een makkelijk hanteerbaar formaat en is dun, met 87 pagina's. De opmaak had wat ruimer gemogen. De bladzijden staan behoorlijk vol gedrukt.
De structuur van het boek had wat duidelijke gekund: d.m.v. grootte van de letters wordt de structuur aangegeven, maar duidelijker zou zijn wanneer dit werd ondersteund met cijfers. Zo zijn er geen hoofdstuknummers.
Achterin het boek zit een index, zodat je een bepaald onderwerp makkelijk terug kan vinden in het boek.

Wie zijn Annegret en Wolfgang Weikert?

Echtpaar Annegret en Wolfgang Weikert. Ze werken als Pedagogen in Duitsland. Ze zijn ouders van twee kinderen, en dus ook ervaringsdeskundigen. Samen schrijven ze pedagogisch opvoedkundige boeken.

Wie wil er nog moeder worden?

2008-04-05T06:44:00.000-07:00

Christien Brinkgreve (sociologe) en te Velde (hoogleraar voortplantingskunde) ontmoetten elkaar in een Utrechtse radiostudio, waar ze als gast waren om te praten over hun werk. Ze vonden elkaar in hun visie op het huidige emancipatiebeleid waarin emancipatie gedefinieerd wordt als arbeidsparticipatie.

Man en vrouw zijn verschillend

Uit zijn ervaring als gynaecoloog zegt Te Velde dat de prijs van deze emancipatie kinderloosheid kan zijn. En Brinkgreve vindt als ervaringsdeskundige en als sociologe, dat vrouwen bijna bezwijken onder de eisen van zowel een carrière als het moederschap. Te Velde en Brinkgreve vinden dat de verschillen tussen mannen en vrouwen moeten worden erkend, ja zelfs gevierd moeten worden. In een samenleving waarin er ruimte is voor zowel mannelijke als vrouwelijke eigenschappen komt er ook ruimte voor het moederschap en voor kinderen.

Vrouwen in nieuw keurslijf gevangen

Christien Brinkgeve ervaarde dat de combinatie moederschap-arbeidsparticipatie niet altijd makkelijk is. Aanvankelijk voelde ze zich helemaal thuis bij de tweede feministische golf in de jaren 60. Zowel vanuit persoonlijk als sociologisch standpunt. Maar in de loop van de jaren begon ze de boodschap van de vrouwenbeweging als 'dwingend' te ervaren. "Die druk om buitenshuis te werken en een plaats op de arbeidsmarkt te veroveren was een nieuwe dwang geworden, en je kon je soms afvragen of er niet een oude voor een nieuwe dwang was ingeruild".

Geschiedenislesje

Brinkgreve en te Velde nemen je mee op een reis door de tijd, en vertellen hoe de positie van vrouwen door de tijd heen is geweest. Opvallend daarbij is dat de eerste feministische golf juist de verschillen tussen mannen en vrouwen benadrukte. Voor de moderne feministes van die tijd was de behoefte aan gelijkheid een gepasseerd station. Dat bleek heel duidelijk uit het Praktisch Beleid van de Amsterdamse vrouwenpartij in 1946: "niet de masculinering van vrouwen was het streven, maar de feminisering van de zich door mannen toegeëigende levenssferen.(...). Ze vonden dan ook dat het moederschap moest worden opgewaardeerd en maatschappelijk erkend als gewaardeerd. Iets wat je nu terugvind bij de Werkgroep Moeders en de Thuisblijfmoedersite!

Moederschap als obstakel voor vrijheid van de vrouw

In de tweede feministische golf degradeert het moederschap tot een obstakel voor vrijheid en gelijkheid. Kenmerkend voor de tweede feministische golf is dat die plaatsvindt in een tijd waarin sekseverschillen sociologisch worden gezien: verschillen tussen mannen en vrouwen zijn niet aangeboren, maar aangeleerd. De slogan van Simone de Beauvoir "Je wordt niet als vrouw geboren, maar vrouw gemaakt" geeft dit kernachtig weer.

Anno 2006 constateert Brinkgreve dat naast gelijkheid ook het idee van biologische en psychologische verschillen tussen man en vrouw weer sterker wordt. Bovendien vormt zich een nieuw 'moederschapsverhaal' waarin ook aandacht is voor kinderen als verrijking van het bestaan en niet enkel als belemmering.

Emancipatie in de praktijk

Hoe hebben de ideeën over emancipatie en vrouwenbevrijding vorm gekregen in het beleid? Aanvankelijk was het doel van het emancipatiebeleid breed: "bewustwording en mentaliteitsverandering, verandering van de machtsverhoudingen tussen de seksen, voorkomen van seksueel geweld en vrouwen ruimte geven in het publieke domein."

Tijdens het eerste Paarse kabinet wordt het beleid toegespitst op arbeid en kinderopvang, en verdwijnt dit brede emancipatiebeleid. Tot begin jaren 80 domineert de keuzetaal: vrouwen mogen kiezen voor werk, maar worden niet de arbeidsmarkt opgeduwd. Dit verandert in de tweede helft van de jaren 80: door de economische recessie richt de discussie zich op arbeidsmarktpolitiek en economische belangen. En vanaf 1990 gaat het om 'werk, werk, werk'. Brinkgreve concludeert dat de beweging van 'vrouwen het huis uit' goed geslaagd is, en dat economisch beleid en de vrouwenbeweging elkaar hierin gevonden hebben.

Ruim vijfendertig jaar na de tweede feministisch golf is de discussie wat emancipatie eigenlijk is en wat men wil bereiken. Vrouwen zijn buitenshuis gaan werken maar doen dat massaal parttime. Tot ongenoegen van de overheid, die vanuit economische motieven, wil dat vrouwen fulltime de arbeidsmarkt opgaan. Hoe de vrouwen het zelf zien is een ander en divers verhaal. Brinkgreve constateert dat er onder vrouwen geen overeenstemming is en dat het beleid van de overheid ambivalent is. Er wordt gestreefd naar hoge arbeidsparticipatie maar het mag vooral niet teveel kosten.

Waar zijn de kinderen?

Schrijnend is dat in de hele discussie de kinderen ontbreken. "Kinderopvang wordt gezien als beleidsinstrument om meer vrouwen aan het werk te krijgen; niet omdat het goed zou kunnen zijn voor kinderen.(...) Het is een vreemde en treurige manier om over kinderen na te denken: als belemmering voor een hoger doel (werken), als kostenpost , of als persoonlijke hobby waarvoor je zelf verantwoordelijk ben en waarvan je de gevolgen dus maar zelf moet dragen (je hebt er toch voor gekozen?" Brinkgreve pleit voor een andere manier van denken over kinderen, met aandacht voor hun waarde.

Wat is er nodig volgens Brinkgreve en Te Velde?

Andere houding t.o.v. ouderschap en kinderen. In plaats van ouderschap en kinderen te zien als een privekeuze, moeten ouderschap en kinderen een voorwerp worden van collectieve zorg en betrokkenheid. "Want een beroep op eigen keuze in omstandigheden die weinig ruimte geven is niet alleen misleidend maar ook wreed. Het schuift de kosten (in brede zin) te veel op de schouders van individuele ouders, vaak de moeders. En dat is niet alleen voor hen een hoge prijs, maar ook voor de samenleving."

Vive la difference!

Een nieuwe definitie van emancipatie, waarin een realistische visie op gelijkheid centraal staat: man en vrouw zijn gelijk, maar niet hetzelfde! "De verschillen worden niet ontkend, genegeerd of getolereerd, maar positief gewaardeerd en als vanzelfsprekend geaccepteerd." De man is niet langer de norm voor de vrouw.
Dit leidt tot een samenleving waarin de verschillen tussen mannen en vrouwen positief worden gewaardeerd, en biedt dan ruimte voor kinderen en moederschap.

Er moet voorlichting komen over het feit dat bij vrouwen de vruchtbaarheid afneemt na hun dertigste en dat daar niets aan te doen is.

Wat draagt dit boek bij?

Het boek 'Wie wil er nog moeder worden' is o.a. waardevol omdat het onze huidige maatschappij in een tijdsbeeld plaatst. Ik vond het niet bijzonder vernieuwend, omdat de meeste inzichten vaker genoemd zijn, maar het is wel voor het eerst dat ze zo op een rij worden gezet. Brinkgreve en Te Velde zetten het 'andere geluid' op de kaart. Het geluid dat zorg en opvoeding ook waardering verdienen. Bovendien is de alarmbel die Te Velde luidt, dat het prijskaartje van de arbeidsparticipatie soms ongewenste kinderloosheid is, een belangrijke 'wake-up call'.

Boek wie wil er nog moeder worden? wisselend ontvangen

In de media wordt het boek verdeeld ontvangen. Evelien Tonkens, hoogleraar actief burgerschap heeft het in haar volkskrant blog over "het vermoeide boek " van Brinkgreve en Te Velde. Elma Drayer, noemt het in een artikel in Trouw, 'op het beledigende af' en 'onzin natuurlijk'. Zelf vind ik het boek zeer welkom in het 'emancipatie = arbeidsparticipatiegeweld.' Het is verfrissend en bemoedigend een positief geluid te horen over kinderen en moederschap. En ook de vraag om aandacht voor kinderen in de hele discussie vind ik zinnig, betalen zij nu niet de prijs van de emancipatie als arbeidsparticipatie?

Vrouwen slachtoffer van de moederschapsideologie?

In Nederland wordt vaak beweerd dat Nederlandse vrouwen het slachtoffer zijn van de zgn. 'Moederschapsideologie'. Volgens die ideologie kunnen kinderen het beste door hun ouders worden verzorgd. Hierin herkende ik veel in Brinkgreves opmerking dat

"Het is nogal aanmatigend, een arrogantie die veel ideologische bewegingen kenmerkt, om als de ervaring en de beleving van mensen afwijkt van de theorie, dit af te doen als blindheid van de betrokkenen."

Die arrogantie zorgt ervoor dat de stemmen van Nederlandse vrouwen vaak niet worden 'gehoord': ze zijn immers slachtoffer van de moederschapsideologie. Daarom is het zo goed dat een sociologe en een emeritus-hoogleraar voortplantingsgeneeskunde deze visie verwoorden!

Antwoord op de vraag in de titel

Overigens wordt er geen antwoord gegeven op de vraag in de titel van het boek. Maar, uitgaande van het huidige emancipatiebeleid en het beeld van moederschap als 'lastig' kan ik me voorstellen dat veel vrouwen "Ik niet" antwoorden. Want welke Slimme Meid bindt nou vrijwillig een blok aan haar been, pleegt maatschappelijke en professionele zelfmoord, en neemt het risico haar oude dag in armoede te slijten?

Ik hoop dan ook dat de omslag in denken, en de maatschappij zoals Brinkgreve en Te Velde die schetsen, er komt!

Meer lezen?

Artikel in Trouw

Artikel in Volkskrant

Wat doen we met Fred?

2008-04-05T06:42:00.000-07:00

Een literaire thriller die je moeiteloos in een middagje uitleest. Ik moet eerlijk bekennen dat ik met weinig interesse begon vanwege Tineke Beishuizens columns in de Margriet en Libelle. Maar 'Wat doen we met Fred?' verraste me met haar humor, en een sterke onverwachte twist aan het eind.

'Wat doen we met Fred' is een zeer menselijk, humoristisch boek, over vriendinnen, moederschap, de verhouding moeder dochter en relaties. En als moeder met concentratieproblemen kan ik hem van harte aanraden, want hij leest makkelijk weg. En hij is nog Literair ook!

Enkele observaties over het moederschap!

"Het was hartverscheurend. Ze zaten op een keukenstoel, twee handjes om een groot glas cola, blauwgrijze schaduwen onder hun ogen. Af en toe sidderde een nasnik door tot in hun tengere schoudertjes. En dan toch aap die met een dun stemmetje tegen z'n broertje zei: 'Leuk hè?' terwijl hij een stukje van z'n minimarsje afknabbelde, dat ze ook niet elke nacht kregen. Het was misschien maar goed dat ik nooit kinderen heb gekregen. Ik zou de hele dag van ontroering lopen janken."

"Ik stond op om eieren uit de koelkast te halen. Ik was gevloerd. Ik had deze ochtend nog niet langer dan vijf minuten achter elkaar gezeten. Zitten, overeind komen, iets aangeven, iets afpakken, iets wegleggen. Je kunt nog beter een marathon lopen dan op twee kinderen passen. Tegen de tijd dat ik in de speeltuin op een bankje zat voelde ik mij alsof ik staande in slaap zou kunnen vallen. Maar de jongens hadden energie genoeg. Ze renden heen en weer. Klommen op schommels en de wipkip en verdwenen in merkwaardige bouwsels van waaruit ze door een gat ineens weer tevoorschijn kwamen. Roepend om mijn aandacht. Want was er ook gebeurt, je zult met ze bezig zijn, dat is kennelijk een keiharde kindereis waaraan niet te ontkomen valt."

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Een middag aan zee

2008-04-05T06:40:00.000-07:00

"Een middag aan Zee maakt van de lezer een medeplichtige."

Nederlandse literaire thrillers zijn hot. De meest bekende vrouwelijke schrijfsters zijn Saskia Noort, Esther Verhoef en Simone van de Vlugt. Maar ook Tineke Beishuizen en Marianne en Theo Hoogstraten horen in het rijtje thuis vind ik.

Het verhaal

Een Middag aan Zee gaat over de nachtmerrie van elke moeder: de hoofdpersoon van het boek raakt haar kind kwijt. Of liever gezegd, haar egocentrische zus, verliest haar nichtje uit het oog, tijdens een 'middag aan zee' in de proloog van het boek.

Veertien jaar later maken we kennis met Magda, en blijkt dat haar dochtertje nooit terug is gevonden. Na een interview in de schoolkrant ontvangt Magda geheimzinnige mailtjes met daarin de boodschap het verleden te laten rusten. Typisch zo iets, waardoor je er juist nog harder in gaat graven, en dat doet Magda dan ook. Naar aanleiding van de mailtjes wordt het politie-onderzoek opnieuw geopend, en blijkt Magda's egocentrische zus een onaangename rol te hebben gespeeld in de verdwijning van Angela.

Net als "Wat doen we met Fred?" lees je Een middag aan zee zo in een middag uit. Maar de humor die Wat doen we met Fred zo leuk maakt, ontbreekt hier. Een middag aan Zee is typisch Nederlands, met beschrijvingen van het dagelijks leven van een decaan op een middelbare school, en uitjes naar bijvoorbeeld de Efteling. Veel herkenning dus.

Lezer wordt handlanger

Maar wat een Middag aan Zee vooral onderscheidt van andere thrillers is dat de lezer onderdeel van het verhaal wordt: de lezer wordt handlanger. Magda zal nooit horen wat er met haar dochtertje is gebeurd, maar als lezer weet je het wel. Dat maakt je als het ware medeplichtig: je weet meer dan de hoofdpersoon van het boek, met wie je al die tijd hebt meegeleefd. En als lezer, maar vooral als moeder, vind ik ook dat Magda het niet moet weten!

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Pekingeend bij nacht

2008-04-05T06:37:00.000-07:00

Sylvia Witteman is culinair columniste en moeder van drie kinderen. Hoewel de titel van het boek verwijst naar een exotisch gerecht, gaat Pekingeend bij Nacht vooral over alledaagse dingen in het leven van een moeder, zoals spaarzegels, pinnen, kinderpartijtjes en Sinterklaas. Maar het gaat ook over Sylvia's tijd in Moskou en haar jeugd. Hierdoor reikt Pekingeend bij Nacht net iets verder dan pure 'mom-lit'.

Sylvia Witteman schrijfstijl is vergelijkbaar met Daphne Deckers w.b. zelfrelativering, maar heeft veel meer pit en zelfspot. Sylvia Witteman beschrijft haar leven in indrukwekkende, doorwrochte zinnen vol met metaforen en humoristische vergelijkingen.

Herkenbaar is bijvoorbeeld de verwaarloosde speelgoedberg, die je als ouder vol goede bedoelingen aanschaft, in de hoop dat je kind daar uren mee zoet zal zijn. De zorg als je kind ziek is, het verlangen naar rust, zindelijkheidstraining en het gedoe van school.

Het is lang geleden dat ik zo heb gelachen!

Ik heb er nog buikpijn van. Dus dank aan Sylvia Witteman voor de open blik in haar leven in het algemeen, maar bovenal in haar leven als moeder. Ik vind dit boek een echte aanrader, en voor hen die kampen met aandacht- en concentratiestoornissen: dat hoeft geen belemmering te zijn, omdat het boek bestaat uit handige columns, die niet langer zijn dan tweeëneenhalve pagina. Hoogstens zou je kunnen struikelen over Sylvia's proza, maar laat dat geen belemmering zijn dit boek aan te schaffen! Lees in dat geval gewoon een zin per dag, en herkauw die de rest van de dag.

Vraag dit boek desnoods voor moederdag! Dat is in ieder geval weer eens wat anders dan het obligate stuk zeep.

Ik ben beslist een stukje gelukkiger geworden van Pekingeend bij nacht.

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Wil je meer weten over Sylvia Witteman?

Interview met Sylvia Witteman

Inez en zo

2008-04-05T06:33:00.000-07:00

Inez is Thuisblijfmoeder, maar niet om voor haar dochter van 13 te zorgen. Daar heeft ze gelukkig personeel voor. Zo heeft Inez haar handen vrij om te winkelen, te sporten, cosmetische behandelingen te ondergaan en nog wat meer te winkelen.

Het verhaal

Inez en haar man Oscar hebben een duidelijke taakverdeling: hij verdient het geld en Inez geeft het uit. Samen met haar dochter Jos (13) noemen ze hem vertederd 'Pap de flappentap'. Inez is een gelukkige Thuisblijfmoeder, tot op een kwade vrijdag ze nonchalant een vraag stelt aan haar man Oscar. Een vraag die ze regelmatig stelt, en waarvan ze het antwoord al denkt te kennen: "Ben je gelukkig?".

Tot Inez' ongeloof en schrik antwoordt Oscar "Nee", en voegt er nog aan toe dat hij wil scheiden. In no time heeft hij een goedkope woning voor Inez en hun dochter geregeld en is haar luxeleven abrupt voorbij. Plotseling moet Inez voor zichzelf en haar dochter zorgen, terwijl ze tegelijkertijd worstelt met alle emoties en gedachten rondom deze donderslag bij heldere hemel. Als dan ook nog blijkt dat Oscar een nieuwe vriendin heeft, die zwanger is, slaan bij Inez de stoppen door. Wat volgt is een heftig rouwproces, waarin Inez keurig alle fases doorloopt van ontkenning, woede en uiteindelijk aanvaarding. Maar woede voert de boventoon! Esther Waij noemt het boek zelf 'tragikomisch'. Hoewel het verhaal op zich wel tragisch is, vond ik het boek zeker niet uitgesproken komisch.

De woede spat van de bladzijden

Inez' woede spat gewoon van de bladzijden:

'Het ei in mijn keel barstte open. Het rotte wit deed me kokhalzen, de schaal sneed in mijn stembanden, rauw schold ik z'n huid vol, gele haat kolkte over hem heen. Dat we helemaal niet uit elkaar waren omdat hij zo nodig vrij moest zijn. Dat we uit elkaar waren omdat hij zo nodig vrij moest zijn. Dat we uit elkaar waren omdat hij, de vieze vuile klootzak, zich had laten vangen door een ander.'

Man verlaat vrouw voor vriendin in nieuw jasje

Het is de rauwheid waarmee Esther Waij Inez' gevoelens beschrijft die haar vertelling van het eeuwenoude thema "Man verlaat vrouw voor vriendin" onderscheidt van andere chicklit. Esther Waijs schrijfstijl is soms poëtisch, soms experimenteel en soms verwarrend. Het gebruik van verschillende lettertypes en lay-out ondersteunt de inhoud: als Inez' heel boos is, wordt dat bijvoorbeeld weerspiegelt in het lettertype en de vorm.

Bijvoorbeeld:

/////////////////////////////////////////////PIJN PIJN PIJN PIJN PIJN PIJN PIJN PIJN PIJN PIJN ZWART ZWART ZWART ZWART ZWART blauwzwart grijszwart vaal zwart rijk zwart arm zwart mager zwart vol zwart verzadigd

Niet makkelijk leesbaar

Ik vond het boek vrij moeilijk leesbaar: gedachten volgen niet altijd de grammatica en syntax regels van de Nederlandse taal. En Inez' gedachten zijn vaak ontredderd en emotioneel. Hoewel Esther Waijs stijl Inez emoties goed weergeeft, vond ik het niet prettig lezen. Ook de fragmentarische opbouw is even wennen. Ik moest in het begin echt even doorbijten, maar op een gegeven moment was mijn interesse toch gewekt, en was ik benieuwd hoe het verder zou gaan met Inez. Een paar fragmenten zijn gewijd aan Inez' dochter Jos, haar buurvrouw Debbie, en de nieuwe vriendin van Inez' man: Judith. Deze zijn in dezelfde stijl geschreven, en geven welkome informatie over hun beleving. Maar omdat het maar zo'n 2 a 3 fragmenten zijn, voegen ze eigenlijk weinig toe. Het is te weinig om deze personen echt te leren kennen. En wat er in Oscar omgaat komt de lezer niet te weten. Van mij hadden de karakters wel wat meer uitgediept mogen worden.

Anders dan anders

Het standaard protocol in dit soort boeken is dat de verlaten vrouw een make-over krijgt, een nieuwe baan, en vervolgens zeer gelukkig en succesvol wordt. Uiteraard krijgt haar ex dan spijt, maar dan is het te laat! Wraak is dan zoet. Noem me kleinzielig, maar ik lees graag hoe gerechtigheid geschied! Maar halverwege het boek begon ik me af te vragen wanneer het tij in Inez' leven eindelijk zou keren. Haar sollicitatie mislukte, haar eigen bedrijf kwam maar niet van de grond, en de problemen met haar dochter werden eerder erger dan beter.

Toch maakt Inez wel een ontwikkeling door: is ze in het begin volkomen ontredderd en beheerst door woede, in de loop van het boek accepteert ze de situatie en wordt rustiger.

Hoe loopt het af?

Maar het boek eindigt zonder happy end. Geen idee hoe het verder zal gaan: komt het goed met Inez' dochter? Zal haar bedrijf succesvol worden? Hoe ontwikkelt haar relatie met Oscar zich? Wat zal er gebeuren als Oscars liefdesbaby wordt geboren? In een interview op Chicklit.nl vertelt Esther Waij dat er een vervolg komt. Wellicht biedt dat antwoorden...

Inez als Thuisblijfmoeder

Het boek trok mijn aandacht omdat het om een Thuisblijfmoeder ging die werd verlaten door haar man, met alle financiële consequenties van dien. De overheid hamert immers steeds maar op financiële onafhankelijkheid van vrouwen. Ik was benieuwd hoe Inez, als Thuisblijfmoeder, dit ging oplossen. Maar het boek gaat eigenlijk weinig over Inez als Thuisblijfmoeder: het gaat vooral over Inez als verlaten vrouw en de emoties die dat met zich meebrengt.

Al met al vond ik dat Esther Waij een bekend verhaal in een nieuw jasje had gegoten, maar persoonlijk vond ik de oude jas fijner lezen en bovendien bevredigender.

Inez en zo is het romandebuut van Esther Waij. Esther schrijft scenario's voor film en televisie (zoals Baantjer, IC, Costa! en Zoop)

Als ik het boek een rapportcijfer moest geven zou het een 7 worden, vanwege de originele stijl en vormgeving.

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Meer weten?

Interview met Esther Waij

De kunst van het kringlopen

2008-04-05T06:31:00.000-07:00

Rondkomen van 1 inkomen valt niet altijd mee in een maatschappij die is ingesteld op anderhalfverdieners. Tweedehands spullen kunnen dan uitkomst bieden. Maar veel mensen voelen een zekere weerstand tegen kringloopspullen. Heb jij ook last van schaamte of weerstand lees dan het boek Shabby Shoppen. Een hilarisch boek dat je voorgoed van je kringloopschaamte afhelpt!

Francesa Vonck is kunstenares en moeder van 3 kinderen. Met veel humor beschrijft zij de kunst van het kringlopen. Ik schoot regelmatig in de lach bij het lezen van dit boek.

Shabby shopping als kekke levensstijl!

Francesa beschrijft Shabby Shoppen als een nieuwe, onderscheidende levensstijl, waarbij een geheel eigen woordenschat hoort. Zo introduceert ze de zgn. Dominotechniek: een therapie die kan helpen bij onverwerkte stressgevoelens n.a.v. een kwaliteitsproduct! Of het Lege-handensyndroom: het gevoel dat het winkelen is mislukt als je met lege handen naar huis gaat.

Shabby Shopping is een onweerstaanbare combinatie van informatie met humor overgoten. Het onderwerp Kringlopen wordt benaderd als een intellectuele studie/ wetenschappelijke verhandeling, maar dan met een vette knipoog naar het genre. Hierdoor onderscheidt Shabby Shopping zich van andere interieur, curiosa en doe-het-zelf boeken.

Behalve dat het een zeer humoristisch boek is, geeft Shabby Shopping nuttige tips en een nieuwe manier van kijken naar tweedehands goederen. Bijvoorbeeld aan de tip voor een sollicitatiegesprek waar Frances je aanraadt te scoren met een halssnoer van parels met bijpassende manchetknopen, die je zelf maakt van pingpongballen! Of de politiek incorrecte tip de Bloemendaalse kinderrommelmarkt te bezoeken en daar een zak spekjes te ruilen voor een antieke tuinvaas uit de Victoriaanse periode.

"De jaarlijkse Bloemendaalse rommelmarkt is, mits de ouders zich er niet mee bemoeien een van de meest lucratieve evenementen voor de shabby shopper."

Ook al zet je nooit een voet over de kringloopdrempel dan nog is dit boek goed voor een middagje lekker lezen en lachen. Kringlopen zal nooit meer hetzelfde zijn!

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Meer weten?

Francesca's website

Geen zin in mijn gezin

2008-04-05T06:27:00.000-07:00

Toen ik hoorde over een boek met de opruiende, en politiek incorrecte titel, 'Geen zin in mijn gezin' had ik er meteen zin in. Op de achterflap las ik veelbelovend: "De werknemer die overvallen wordt door een burn-out, mag vaak een tijdje thuisblijven en een poging doen om in afzondering eens rustig tot zichzelf te komen. Maar hoe gaat dat eigenlijk thuis? Vind je daar wel de rust waar je zo naar snakt?" Een retorische vraag waarop iedere moeder een welluidend "Nee" zal antwoorden.

Ik begon aan "Geen zin in mijn gezin", met de verwachting van een feest van herkenning en een stuk bevestiging, want stiekem heb ik ook wel eens geen zin in mijn gezin. Eindelijk een boek over moeders die altijd door moeten gaan tot aan het gaatje, en voor wie rust eigenlijk niet bestaat. Want hoe kun je uitrusten in een gezin dat draaiende moet worden gehouden? En wat als je als moeder een burn-out krijgt? Hoe ga je daar dan mee om, en hoe houd je je staande? Ja, het was met veel zin dat ik begon aan "Geen zin in mijn gezin".

"Geen baan, geen burn-out"

Maar het boek gaat meer over een burn-out in het algemeen dan over de burn-out van een moeder. En als het wel specifiek gaat over moeders, dan nadrukt Yolan Witterholt meerdere malen dat het vooral de moeders die baan en kind combineren zijn die het zo zwaar hebben dat ze een burn-out riskeren.

"Wie dweilt onophoudelijk met de kraan open? De moeder. En zeker de werkende moeder." (...)"

"De vreugde van een nieuw leven is voor mij niet weggelegd, heb ik al geconstateerd, want er zijn voor werkende moeders weinig mogelijkheden tot drastische veranderingen."

En in alle literatuur over burn-out die Yolan Witterholt bestudeerd heeft wordt een burn-out altijd gekoppeld aan een baan.

"Kon je vroeger als moeder van een groot gezin nog overspannen raken en je koffers pakken om naar een kliniek te vertrekken, de burn-out lijkt alleen weggelegd voor mensen met een betaalde baan."

Uiteindelijk is 'Geen zin in mijn gezin' vooral een persoonlijk verslag van een burn-out, van iemand die toevallig ook moeder is.

'Geen zin in mijn gezin': persoonlijk verslag van een burn-out

Centraal staat Yolan Witerholts vraag hoe ze in vredesnaam burnt-out kon raken op een moment in haar leven dat alles op orde was. Informatieve hoofdstukken wisselt ze af met persoonlijke ervaringen, die lezen als een dagboek. We lezen over de verschillende methodes van hulp die ze probeert, waaronder coaches, psychiaters, yoga en haptonomen. De hulpverleners komen er niet goed van af: geen een van hen helpt haar echt. En zijdelings komen natuurlijk ook haar gezin en partner voorbij. Het effect van de burn-out op haar relatie met haar partner wordt wat uitgebreider beschreven, maar het effect op haar relatie met de kinderen vond ik vrij summier. De titel "Geen zin in mijn gezin", lijkt mij daarom vrij toevallig gekozen, want eigenlijk gaat het hier weinig over. Wat dat betreft had de titel beter "Op zoek naar antwoorden over een burn-out" of zo kunnen heten.

Het boek leest wel lekker weg, en is in toegankelijke stijl geschreven.

En duidelijk is dat voor Thuisblijfmoeders een burn-out niet is weggelegd. Wij moeten gewoon ouderwets overspannen worden.

Yolan Witterholt is moeder en stiefmoeder van 6 kinderen. Ze is docente op de school van journalistiek in Utrecht. Daarnaast is ze freelance tekstschrijfster.

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Mijn zoon heeft een sexleven, en ik lees mijn moeder roodkapje voor

2008-04-05T06:24:00.000-07:00

'Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor' gaat over ouder worden, over vrouw en moeder zijn. En over moederen: Moederen over je kind en moederen over je moeder. En terwijl moederen over je kind natuurlijk is, is moederen over je moeder beladen en vol met tegenstellingen. Het is deze tegenstelling die de titel van het boek zo voortreffelijk weergeeft, en die mij naar dit boek deed grijpen.

Ik vind het boek een echte aanrader voor vrouwen en moeders, als blik in onze toekomst en als herkenning van de issues waarmee vele vrouwen te maken zullen krijgen.

Het verhaal

Heleen en haar man Peter runnen een kwekerij in Noord-Holland, en samen hebben ze twee kinderen. Heleen is bijna vijftig en komt in de menopauze, iets waar ze regelmatig aan wordt herinnerd door onaangename opvliegers.

Dan krijgt Heleens moeder een hersenbloeding en kan niet meer goed praten en voor zichzelf zorgen. Plotseling moet Heleen voor haar moeder zorgen, i.p.v. andersom. De hersenbloeding is zo ernstig dat Heleens moeder nooit meer zelfstandig zal kunnen wonen en moet worden opgenomen in een verpleeghuis.

Heleen vindt het idee dat ze haar moeder bij haar in huis zou kunnen nemen een afschuwelijke gedachte, en iets dat ze wil vermijden. Tegelijkertijd vindt ze het vreselijk om haar moeder zo ongelukkig te zien.

Het verhaal wordt door Heleen verteld in retrospect.

"En nu zit ik hier, en schrijf steeds priegeliger in mijn schrift. Je wilt per slot van rekening begrijpen hoe bepaalde dingen hebben kunnen gebeuren, en door er dag in, dag uit woorden voor te zoeken lukt dat misschien."

Rode draad

Gedurende het verhaal zijn er zo nu en dan kleine opmerkingen waaruit blijkt dat Heleen dit verhaal ergens anders dan 'thuis' zit te schrijven. In de loop van het verhaal dacht ik eerst dat ze in een psychiatrische inrichting zat, en later zelfs in de gevangenis voor de moord op haar moeder. Dit geeft het boek soms een thrillerachtig element: wat is er ooit gebeurd tussen Heleen en haar moeder dat hun relatie zo slecht is, en wat is er precies gebeurd op het moment dat Heleen haar verhaal aan ons doet?

Naast deze thrillerachtige rode draad, is er ook een draadje over Heleens uitgebluste libido, en de daaruit voortvloeiende zoektocht naar glijmiddel. Het boek eindigt zelfs met een advertentie voor Bioclin Lubricare.

Uiteindelijk blijkt ze haar verhaal te doen vanaf een cruiseschip, samen met haar man Peter. Het schrijven van haar verhaal heeft haar gelouterd en rust gebracht, maar tegelijkertijd blijft het 'probleem' van haar moeder bestaan.

"Ik wil er nog niet aan denken, maar als we thuiskomen zullen we vroeg of laat mijn moeder moeten verhuizen".

Relatie Heleen en haar moeder

De relatie tussen Heleen en haar moeder is moeizaam en beladen doordat Heleen als kind een gloeiend heet strijkijzer op haar huid heeft gekregen als gevolg van onbesuisd gedrag van haar moeder. Heleen heeft het gevoel dat haar moeder er nooit voor haar was als ze haar nodig had.

"Roep de ridders, haal de helden. Dat zei mijn moeder vroeger altijd tegen Francien en mij als er iets gebeurde waartegen we geen verweer hadden. Een gekoesterde hamster die doodging. Een scheur in je lievelingsblouse. (...) Roep de ridders, roep niet mij."

Toch is het juist de gedachte aan haar moeder die Heleen van een even onbezonnen als misdadige daad weerhoudt: ze slaat bijna een grote glazen vissenkom aan gruzelementen op het hoofd van de man op wie haar dochter verliefd is

De levensloop van vrouwen

Dit boek schetst een beeld van het leven en de levensloop van een vrouw. Als puberende dochter, als moeder van een dochter wiens lichaam en leven juist beginnen te ontluiken, als het jouwe in de menopauze gaat. En dan het leven als vrouw van 70+.

De 70+ generatie zien we in de persoon van Heleens moeder en haar de buurvrouw, Elly. Elly adviseert Heleen bijvoorbeeld om laagjes te gaan dragen i.v.m. de opvliegers, zodat ze wat kan uittrekken als ze er weer één heeft.

"Je gezicht is drijfnat, Heleen."
Opvliegers, zei ik.
Dan ben je er ook vroeg bij, zei ze, maar laat mij je een tip geven, je moet je anders kleden, laagjes, dat is de oplossing, een vest kan hups aan en uit, dat geeft meteen verlichting, dus leer dit van mij: trek iets anders aan dan zo'n coltrui."

Heleen als moeder voor haar dochter

Heleen als moeder vond ik erg herkenbaar in haar bezorgdheid en haar verlangen haar dochter een gelukkig leven te geven. Zo organiseert Heleen een groot verjaardagfeestje voor Lizzie waarbij ze het halve dorp heeft uitgenodigd.

"Terwijl ik gevulde eieren op een schaal schikte, kwam Peter te voorschijn, en met hem ons verschil van mening. Hij vond het geen goede zet dat ik onze kennissen had opgetrommeld. Zo ontsloegen we Lizzy van de taak zelf mensen voor haar feestje te vragen. Maar ik had nu eenmaal het idee gehad dat het dan een saaie, stille dag zou worden die niet positiefs voor haar zelfvertrouwen zou betekenen."

en

"De jarige liep non-stop de keuken in en uit, als iemand die opwas van de zenuwen. Je maakte veel te veel eten, zei ze telkens. Dat doe ik omdat er ontzettend veel mensen die het leuk vinden om jou te komen feliciteren, zei ik. (O, die opgeschroefde toon.)"

Heleen als moeder voor haar moeder

"Ga jij even een bordje pakken, moeder? Mevrouw van Dam keek begerig naar de banaan. De dochter bukte zich: Als jij nog een bordje en een mes haalt, dan snij ik hem voor je in plakjes. Anders verslik je je weer."

Humoristisch en tragisch tegelijk

Het boek leest gemakkelijk en is humoristisch. Deels door de stijl maar, wrang genoeg, ook door de gebeurtenissen en de tragische taalfouten van Heleens moeder. Terwijl Heleens moeder haar best doet iets te vertellen schiet je als lezer soms onvermijdelijk in de lach door de dingen die ze zegt of doet.

"Bij de aanblik vouwde mevrouw van Dam prompt haar handen en begon met de monotone stem van levenslange gewenning luidop te bidden: Kom Heilige Geest, en zend mij een straal van uw licht.
Mijn moeder luisterde met open mond toe. Ze was zichtbaar onder de indruk. Ze stootte me aan.
Hoopvol fluisterde ze: Zou hij voor mij ook nog wat kunnen bezwemmen? Getroffen zei ik: Ach, mama. Vraag het hem maar. (...)
Abrupt kneep ze haar ogen dicht en riep vurig: "Kom Geilig Beest, en zend me een schicht van uw taal."

In de wachtkamer terwijl Heleen en haar moeder wachten op een hersenscan:

"Op zonderling kwieke wijze kwam ze overeind, liep naar de balie, stak haar hand in de vissenkom en had de goudvissen te pakken voordat ik kon ingrijpen. Met een pets sloeg ze eerst de ene en daarna de andere op het houten blad. Zo, zei ze tevreden, helemaal zonder botjes.

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Ploetermoeder

2008-04-05T06:22:00.000-07:00

Ploeteren door 'Het geheime leven van een ploetermoeder'

Het geheime leven van een Ploetermoeder gaat over Thuisblijfmoeder Lucy Sweeney Op het oog leidt ze een prima leven met haar man en drie kinderen. Maar de laatste tijd voelt ze zich niet prettig. Een typisch geval van Maggie MacNeals liedregel "Ik weet niet wat er is, maar er is iets mis. Hoe zou dat komen?" Door deze innerlijke onrust is Lucy gevoelig voor de charmes van huisman Robert Baars, en dit gegeven loopt als een rode draad door het boek. Verder is dit boek gewoon het zoveelste boek Momlit-boek, en zeker niet één van de betere. Om nog even in de songteksten te blijven "Nobody does it better", is hier een geval van "Lots of others do it better."

Heb ik dit niet eerder gelezen?

De eerste drie hoofdstukken bleef ik me maar afvragen of ik het boek niet eerder had gelezen. En bleef steeds terug bladeren om naar het jaar van publicatie te kijken of het niet een heruitgave was. Maar het jaar van uitgave was toch heus 2007, en het was dus niet mogelijk dat ik het boek al kende. Het verhaal herkende ik daarentegen wel: Verveelde moeder is op zoek naar dat zekere 'je ne sais quoi'.

Thuisblijfmoeder Lucy blundert door haar leven als gevolg van haar slordigheid en gebrek aan planning, en dit moet zorgen voor humoristische noten. En hoewel sommige voorvallen inderdaad wel amusant zijn, zoals de onderbroek die zich verschanst in haar broekspijp en op een onhandig moment naar buiten valt, begon ik me op een gegeven moment aan haar onhandigheid en slordigheid te ergeren. Want kom op, hoe moeilijk is het nou helemaal om je kinderen op tijd naar school te brengen?!

Wat dit boek toch wel de moeite waard maakt is niet zozeer het standaard verhaaltje als wel de referenties naar feminisme en thuisblijfmoederschap, die je in overige mom-lit minder vindt.

Ter illustratie een conversatie tussen Lucy en haar moeder.

'Ik begrijp niet dat een dochter van mij ervoor kiest om huisvrouw te zijn,' zegt ze met vertrokken mond, alsof het woord een bittere smaak heeft.
'Mam, het probleem ligt in feite gedeeltelijk bij feministen zoals jij, omdat jullie het huiselijk leven alle waarde hebben ontnomen door te veel nadruk te leggen op het belang van betaald werk voor vrouwen,' zeg ik. 'Eigenlijk zijn jullie indirect verantwoordelijk voor de kloof die er tegenwoordig is tussen werkende en niet-werkende moeders.'
Ze kijkt een beetje geschrokken.
'Fred zit nu op de peuterschool. Dan moet je toch meer tijd hebben?' houdt ze vol.
'Maar dan zij er de schoolvakanties, zegt ik. 'Weet je hoeveel ik zou moeten verdienen om oppas te betalen?' Dat argument negeert ze.
'Ik bedoel: wanneer ga je iets doen waarbij je je hersens moet gebruiken?' vraagt ze.
'Dat is een andere vraag. Ik gebruik mijn hersens wel degelijk, alleen minder opvallend en meer zijdelings,' zeg ik.

Ook verfrissend is dat aan het eind de oplossing voor Lucy's crisis niet is dat ze een baan gaat zoeken, iets wat in overig momlit wel vaak het geval is.

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk

Moederland

2008-04-05T06:21:00.001-07:00

De kaft van Moederland ziet er leuk uit, zij het wat onheilspellend, met een stadsplattegrond met adressen als Dijk van een Kater, Drukke Baan, Roddelcircuit, Huissloofsteeg en Stresstraat.

Maar anders dan het vrolijke kaft doet vermoeden is het verhaal beslist niet vrolijk. Het boek gaat over Thuisblijfmoeder Fran, die, wat een verrassing, 'iets' mist in haar leven. Met haar zevendertig jaar omschrijft ze zichzelf al als middelbaar, ze kampt met twee postnatale depressies een drankprobleem en haar man gaat vreemd. Haar groeiende depressie wordt weergegeven in aftellende hoofdstukken. Het boek begint namelijk bij hoofdstuk 21 en loopt af naar hoofdstuk 1, waarin Fran het dieptepunt van al haar dieptepunten bereikt. Vervolgens klimt ze uit haar psychische dal vanaf hoofdstuk 1 t/m 13. Moederland is meer een boek over een moeder met een (postnatale) depressie dan over een Thuisblijfmoeder. Ik vind de titel in die zin slecht gekozen.

De Plot

Thuisblijfmoeder met postnatale depressie en drankprobleem, en man die vreemdgaat krijgt haar leven weer op orde.

Over het Thuisblijfmoederschap

Maria Beaumont schetst en passant een deprimerend beeld van het Thuisblijfmoederschap, als een keuze waarbij je je identiteit verliest, buiten de Echte Grotemensenwereld staat en geen echt leven hebt.

Beelden van moeders

Net als in het boek over Ploetermoeder voert ook Maria Beaumont diverse types moeders op. Bijvoorbeeld de Moeders met een Missie, die zeer actief zien op school. Daarover het volgende citaat:

'Is dit wat er overblijft van vrouwen die voordien een echte carrière hadden? Van vrouwen die Echt Iets Voorstelden? Van vrouwen die geen echt kantoor meer hebben om naartoe te gaan, en dus maar kantoortje komen spelen op school?'

Opvallend is de grote krengerigheid onder moeders. Onderlinge afkeuring, verraad en roddels vieren hoogtij. Als dit moederland is, wil ik er niet naar toe!

Als dit Moederland is, wil ik er nooit naar toe

Ik vond het een zeurderig boek, met een saaie, 'waar heb ik dit meer gelezen?' verhaallijn. En halverwege had ik zin om Fran een schop te geven en te schreeuwen: 'Raap jezelf eens bij elkaar! Moederland is een deprimerend land waar vrouwen elkaar onderling met messen in de ruggen steken, je jezelf verliest en je 'niet echt werkt' als je voor je kinderen zorgt.

Het boek is meer-van-hetzelfde-momlit, maar als je zin hebt in een boek over een lamstralige vrouw die teveel drinkt dan moet je dit boek beslist lezen.

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk